II SA/Op 26/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. i K. B. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 17 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący R. B. i K. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 17 listopada 2017 r., nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie krapkowickim z dnia 29 września 2017 r., nr [...] o nakazaniu R. i K. B. rozbiórki ogrodzenia położonego na działce nr a w [...], ul. [...] przy granicy z działką nr b, w celu doprowadzenia zaistniałego stanu do stanu zgodnego z prawem. Skarżący złożyli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że na działce nr a jest wybudowany budynek "[...]", który ogrodzono betonowym płotem. Zamiar budowy zgłosili do Starostwa Powiatowego w [...] i nie było ze strony organu sprzeciwu na postawienie ogrodzenia o wysokości 2,50 m, wzdłuż działki nr a, odgradzającego ją od linii kolejowej. Obecnie płot ma wysokość 2 m, ponieważ po modernizacji linii kolejowej zostały usunięte wszystkie drzewa i krzewy, a rów na wodę został mocno pogłębiony (2,5 m do 3 m głębokości), znajduje się między torami kolejowym a płotem. Płot jest zabezpieczeniem przed głębokim rowem, ponieważ na działce nr a przebywają klienci z dziećmi. Płot betonowy jest też zabezpieczeniem przed niebezpiecznymi wypadkami. Wzdłuż linii kolejowej w miejscowości skarżących i sąsiednich, stoją również płoty na granicy działek, które bardzo mocno ograniczają widoczność na przejazdach kolejowych. Skarżący podnieśli, że jeśli przesuną płot o 10 m od granicy działki PKP, zostanie przestrzeń pomiędzy płotem betonowym a rowem, na którą może każdy wejść, bo nie może tam być ogrodzenia. Skarżący nie rozumieją, dlaczego płot betonowy został zakwalifikowany jako budowla lub budynek, gdyż nie posiada on fundamentu, jest osadzony jedynie na słupach, które są wkopane do ziemi. Ponadto z przepisów wynika, że ogrodzenie do wysokości 2,2 m nie wymaga pozwolenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, rozpoznając wniosek w oparciu o treść przywołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce także wtedy, gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne - tak jak wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia - na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wstrzymanie wykonania decyzji nie może nastąpić automatycznie z uwagi na samo złożenie wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, trafnie stwierdził, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. Sąd musi zatem dokonać oceny, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca powinna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W orzecznictwie zapadłym na tle tego przepisu akcentuje się jednocześnie, że argumentacja przedstawiona na poparcie wniosku powinna być spójna, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie. Wymaga również podkreślenia, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14, LEX nr 1503379). W ocenie Sądu, argumentacja zawarta we wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia wstrzymanie rozbiórki urządzenia przed rozpatrzeniem sprawy. Jak podano, na nieruchomości przy ul. [...] przebywają różne osoby, w tym dzieci, zatem sporne ogrodzenie ma chronić ludzi przed ewentualnymi wypadkami związanymi z wyjściem na znajdujące się w bliskiej odległości tory kolejowe, a także zabezpieczać przed wpadnięciem do znajdującego się pomiędzy skarpą a torami głębokiego rowu na wodę. Mając na uwadze przede wszystkim wskazaną funkcję ochronną ogrodzenia, zdaniem Sądu, jego rozbiórka może zagrozić bezpieczeństwu ludzi. W tej sytuacji spełniona zostaje jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, a mianowicie - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., w tym wypadku dotyczącej życia i zdrowia osób. Dodać można, że podobnie na temat ochronnej funkcji ogrodzenia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1162/17, gdzie słusznie wskazał, że ma ono chronić mieszkańców i podkreślił, że zapewnienie bezpieczeństwa mieszkańcom budynków winno być priorytetem. Ponadto NSA trafnie zaznaczył, że ustawodawca nie wiąże - choćby w najmniejszym stopniu - wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.