II SA/Op 262/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zażalenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu J. P. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia 8 kwietnia 2011 r. J. P. reprezentujący swojego brata J. P. wniósł w jego imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], uchylające postanowienie Zastępcy Burmistrza Zdzieszowic z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie J. P. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz na piwo w miejscu sprzedaży – w barze w J. przy ul. [...]. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 26 maja 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem i złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym przez Sąd terminie do wykonania zarządzenia pełnomocnik - J. P. uiścił wpis i przesłał odpis skargi oraz udzielone przez skarżącego adwokatowi Z. U. pełnomocnictwo. Pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. brat skarżącego złożył w jego imieniu oświadczenie o cofnięciu skargi. Zarządzeniem sędziego z dnia 4 lipca 2011 r. J. P. został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego J. P. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu w przedmiotowej sprawie w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie skierowane do J. P. została dwukrotnie awizowana w dniach 7 lipca 2011 r. i w dniu 15 lipca 2011 r., o czym świadczą stosowne adnotacje na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. akt - 27). W wykonaniu zarządzenia z dnia 22 sierpnia 2011 r. skarżący J. P. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez oświadczenie czy podtrzymuje skargę z dnia 8 kwietnia 2011 r. sporządzoną przez jego brata J. P. oraz do osobistego podpisania skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe J. P. pismem z dnia 29 sierpnia 2011 r. oświadczył, iż wniesiona przez jego brata, skarga została omyłkowo sporządzona i wysłana do Sądu albowiem zaskarżone w niej postanowienie jest dla niego korzystne. Odrębnym pismem z tej samej daty skarżący podtrzymał również treść sporządzonego przez J. P. oświadczenia z dnia 15 czerwca 2011 r. o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzanie wymagań formalnych skargi. Wymagania formalne skargi wskazane zostały w art. 57 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zez m.), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z § 1 art. 57 P.p.s.a. skarga – powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Przepis art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. stanowi, że każde pismo procesowe powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pełnomocnikiem strony może być natomiast adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne, art. 35 P.p.s.a. W myśl zaś art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem pełnomocnictwa nie złożył. Jednocześnie, stosownie do treści art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich pozostałym stronom. Brak wymaganych odpisów skargi oraz pełnomocnictwa stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga strony nie może otrzymać prawidłowego biegu. Na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkuje to wezwaniem strony przez przewodniczącego o uzupełnienie braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarga w niniejszej sprawie została podpisana, przez brata skarżącego J. P., który nie dołączył do niej pełnomocnictwa. Stąd też wezwano go w pierwszej kolejności do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego oraz do nadesłania brakującego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem wyrażonym w licznych orzeczeniach, wezwanie do uzupełnienia braku pisma procesowego powinno być skierowane do pełnomocnika wnoszącego pismo, nawet jeśli nie dołączył on do pisma procesowego pełnomocnictwa (por. postanowienie NSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., I GSK 1001/06, Lex nr 323471 i postanowienie WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2004 r., II S.A./Wr 1225/01, ONSAIWSA 2004, nr 3, poz. 53). J. P. został też wezwany do uiszczenia wpisu od skargi i uiścił go w wyznaczonym terminie. W związku z przesłaniem do Sądu udzielonego przez skarżącego pełnomocnictwa, z treści którego wnikało upoważnienie do reprezentowania skarżącego przez adwokata Z. U., a nie przez jego brata J. P. Sąd wezwał ostatniego do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego. Ponieważ przesyłka ta została dwukrotnie awizowana w dniach: 7 lipca 2011 r. i w dniu 15 lipca 2011 r., (k. akt - 27) i pozostała bez odpowiedzi ze strony J. P., tut. Sąd mając na uwadze, że zgodnie z treścią orzeczenia NSA z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I FSK 20/05 "skargę podpisaną w imieniu skarżącego przez osobę, która nie może go reprezentować, można odrzucić dopiero wówczas, gdy nie zatwierdził tej czynności swoim podpisem skarżący, po prawidłowym wezwaniu go do takiego działania", wezwał skarżącego do oświadczenia czy podtrzymuje on złożoną skargę oraz do jej osobistego podpisania w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie do uzupełnienia skargi skarżący w przesłanym do Sądu piśmie z dnia 29 czerwca 2011 r. złożył oświadczenie o braku podtrzymania skargi oraz o jej cofnięciu. W konsekwencji nie wykonał również wezwania Sądu odnośnie osobistego podpisania skargi. Zatem, wobec nieusunięcia braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie, skargę należało odrzucić, a uiszczony wpis sądowy zwrócić skarżącemu, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 a P.p.s.a. Końcowo, odnosząc się do okoliczności, że skarżący cofnął skargę należy zauważyć, iż dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje zwykle rozważaniem możliwości umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 60 w zw. z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Niemniej jednak umorzenie jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją przeszkody formalne do merytorycznego rozpoznania skargi. Natomiast wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego następuje w momencie skutecznego wniesienia skargi, która nie jest dotknięta brakami formalnymi uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu (jak np. brak podpisu skarżącego na skardze). W niniejszej sprawie, wobec braku woli do złożenia przez J. P. skargi w sprawie, skarga, którą chciał wnieść w jego imieniu brat J. P., obarczona jest brakami formalnymi, z powodu których postępowanie sądowe nie mogło być skutecznie wszczęte, a tym samym niedopuszczalne jest jego umorzenie. W tym stanie rzeczy, na podstawie cyt. wyżej art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.