II SA/Op 267/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński – spr. Sędziowie: sędzia WSA Anna Wójcik sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 września 2010r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkownika obiektu budowlanego oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kluczborku, w oparciu o art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.), wymierzył A Sp. z o.o. w W. karę w wysokości 125 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania stacji bazowej A sieci X - nr [...] składającej się z masztu o wys. 52 m wraz z zainstalowanymi antenami i urządzeń nadawczych znajdujących się w kontenerze, w miejscowości B., przy ul. [...], na działce nr [...], k. m. [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że decyzją z dnia 17 sierpnia 2004 r. zgłosił sprzeciw w związku z zawiadomieniem o zakończeniu budowy spornej stacji. Dodał, że protokoły badań i sprawdzeń oraz oświadczenie kierownika budowy stacji pochodzą z 2000 roku. Ostatni wpis w dzienniku budowy także pochodzi z 2000 roku. Stąd, zdaniem organu, należy domniemywać, że stacja od tego czasu jest użytkowana. Ponadto stacja ta posiada stałe zasilanie w energię elektryczną od dnia 30 czerwca 2000 r., co potwierdza umowa zawarta z Rejonem Energetycznym w K. na sprzedaż energii i świadczenia usług przesyłowych. Poza tym pismem z dnia 20 czerwca 2005 r., Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty – [...] Oddział Okręgowy potwierdził pracę przedmiotowej stacji zgodnie z warunkami pozwoleń radiowych, wydanych operatorowi przez prezesa URTiP. Organ zasygnalizował również, iż wyznaczone na dzień 30 sierpnia 2004 r. i 19 lipca 2005 r. oględziny okazały się nieskuteczne, z powodu nieobecności przedstawiciela użytkownika. Końcowo organ przedstawił szczegółowe wyliczenie nałożonej kary. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła A Sp. z o.o. Biuro Regionalne w K. Zażalenie zostało podpisane przez Kierownika Sekcji Koordynacji Rozwoju Sieci – J. N. i specjalistę ds. zamówień sieciowych – A. Ż. Wnoszący zażalenie domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając organowi niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i nieprawidłowe zawiadomienie inwestora. Uzasadniając swoje żądanie, wskazywali, iż stacja została podłączona do prądu w celu sprawdzenia współdziałania podzespołów, przeprowadzenia wymaganych badań oraz bieżącego klimatyzowania urządzenia w szafie sterującej. Spółka podała również, iż przyczyną nieobecności na oględzinach było niewłaściwe zaadresowanie przez organ zawiadomienia, bowiem jej zdaniem upoważnionym przedstawicielem inwestora jest Firma B Spółka z o.o. z siedzibą w R., która posiada stosowne upoważnienie do reprezentowania A Spółki z o.o. przed organami administracji państwowej i samorządowej we wszystkich instancjach w związku z budową stacji. Ponadto budowa stacji w B. prowadzona była przez Biuro Regionalne w K., do którego zawiadomienie dotarło po dacie planowanej kontroli. Poza powyższym Spółka podniosła także zarzut niewspółmierności nałożonej kary z uwagi na to, iż w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy sprzed nowelizacji, które przewidują niższą jej wysokość. Wskazała także, iż nie miała możliwości zapoznania się z opiniami powołanymi przez organ w postanowieniu. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ zrelacjonował przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, stwierdzając, iż na postawie analizy akt sprawy nie można uznać argumentu żalącej się Spółki, że w obiekcie tym prowadzone są wyłącznie próby celem sprawdzenia współdziałania zespołów. Organ cytując brzmienie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego uznał, iż w myśl tego przepisu organ nadzoru budowlanego stwierdzając użytkowanie obiektu budowlanego musi naliczyć karę. Wyjaśnił, że zgodnie z załącznikiem do ustawy kontener zaliczony jest do "Kategorii VIII- inne budowle, współczynnik kategorii obiektu (k) - 5,0, współczynnik wielkości obiektu (w) - 1,0". Zatem wysokość kary za kontener wynosi: 500 x 5,0 x 1,0 x 10 = 25 000 zł. Natomiast obiekt wieży zaliczony jest do "Kategorii XXIX - wolno stojące kominy i maszty, współczynnik kategorii obiektu (k) - 10,0, współczynnik wielkości obiektu (w) przy wysokości od 50 - 100 m - 2,0". Zatem wysokość kary za obiekt wieży wynosi: 500 x 10,0 x 2,0 x 10 = 100 000 zł. Suma kar wynosi zatem: 125 000 zł. Organ wywiódł również, że omawiany przepis art. 57 ust. 7 ustawy dotyczy faktycznego użytkownika a nie inwestora, a do naliczenia kary wystarczające jest stwierdzenie przez organ użytkowania. Podkreślił, że nie można mówić o rozruchu, gdyż już sam inwestor w zawiadomieniu z dnia 4 sierpnia 2004 r. poinformował, że zostały zakończone prace związane z budową przedmiotowej stacji bazowej. Na skutek wniesionej przez A Sp. z o.o. w W. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Op 445/05, stwierdził nieważność postanowienia organu II instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, iż reprezentujący Spółkę radca prawny nie posiadał pełnomocnictwa skarżącej do występowania przed organami administracji publicznej, a zatem udzielona substytucja z dnia 4 sierpnia 2005 r. dla pracowników wnoszącego zażalenie A Biura Regionalnego [...] była nieskuteczna. Wobec powyższego organ odwoławczy rozpatrując merytorycznie zażalenie, wniesione nie przez stronę i przez osoby nieupoważnione do występowania w imieniu strony skarżącej, w sposób istotny naruszył zasady procedury administracyjnej, stąd zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa procesowego. Wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1113/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wniesioną przez A Sp. z o.o. w W., uznając, iż nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, w toku ponownego rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia [...], przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w toku którego na żądanie organu, A Sp. z o.o. w W. przedstawiła pełnomocnictwo z dnia 22 września 2009 r., udzielone radcy prawnemu M. M. do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej, sądami powszechnymi i administracyjnymi, Naczelnym Sądem Administracyjnym i Sądem Najwyższym w związku z budową stacji przekaźnikowych. Ponadto pismami z dnia 4 i 9 lutego 2010 r. M. M. przekazał pełnomocnictwo udzielone A. Ż., potwierdzając, iż w całości popiera podpisane przez A. Ż. oraz J. N. zażalenie na postanowienie organu I instancji. W oparciu o powyższe ustalenia, organ II instancji rozpoznał zażalenie Spółki od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kluczborku z dnia [...] i postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił argumentację i wnioski zawarte w postanowieniu z dnia [...]. Na powyższe postanowienie skargę złożyła A Sp. z o.o. w W., wnosząc o jego uchylenie i o uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. jest błędną wykładnię art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że zachodzi podstawa do nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż przez pojęcie użytkowanie obiektu budowlanego należy rozumieć użytkowanie w sposób określony w pozwoleniu na budowę i w zatwierdzonym projekcie budowlanym, który powinien zawierać podstawowe wymagania z zakresu ochrony środowiska, określone w przepisach techniczno – budowlanych oraz w przepisach ochrony środowiska. W ocenie skarżącej przedmiotowa inwestycja nie spełniała wymogu zupełności, dlatego też nie mogła być użytkowana. O użytkowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej można bowiem mówić dopiero wówczas, gdy rozpoczyna emisję fal elektromagnetycznych, czyli zaczyna działać zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Zdaniem skarżącej w pojęciu użytkowanie nie mieści samo pobieranie energii elektrycznej w celu sprawdzenia prawidłowego współdziałania podzespołów oraz zabezpieczenia urządzeń poprzez utrzymywanie określonej temperatury. Dalej skarżąca wywiodła, że wykładnia art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, iż odnosi się on do zaniechania przez inwestora czynności po zakończeniu budowy. Wskazała również, powołując w tym zakresie wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 1996 r. (sygn. akt SA/Wr 2735/95), iż w sensie techniczno – budowlanym o zakończeniu budowy obiektu budowlanego można mówić, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Skoro zatem zakończenie budowy jako fakt może zaistnieć w stosunku do danego obiektu budowlanego tylko raz, to tylko raz możliwe jest powstanie przesłanek, o których mowa w art. 54 i 55 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 5 maja 2010 r., skarżąca ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, podtrzymała wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Dodatkowo wywiodła, że w toku postępowania organ nie wykazał, że Spółka w istocie przystąpiła do użytkowania obiektu z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego. Skarżąca zaprzeczyła, aby miały miejsce okoliczności przywołane przez organy nadzoru budowlanego. Ponadto, w jej ocenie, organ powinien przeprowadzić prawidłowe postępowanie dowodowe w zakresie wyjaśnienia różnicy pomiędzy użytkowaniem obiektu a próbami rozruchu, a zaistniałe wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść skarżącej. Końcowo wskazała, że uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a., w szczególności organ w uzasadnieniu prawnym decyzji przywołał treść przepisów, bez jakiegokolwiek odniesienia się do stanu faktycznego sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a". Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, iż odpowiada ono wymogom prawa. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kluczborku z dnia [...] o wymierzeniu A Sp. z o.o. w W. kary w wysokości 125 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania stacji bazowej A sieci X - nr [...], zbudowanej w miejscowości B. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż zgodnie z art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym", stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania jest dopuszczalne wówczas, kiedy strona powinna skutecznie ubiegać się o uzyskanie takiej decyzji, a z naruszeniem tego przepisu nie czyni tego i samowolnie bez niezbędnej zgody organu przystępuje do użytkowania zrealizowanego obiektu. Wymierzenie takiej kary ma zobligować inwestora do dopełnienia niezbędnych czynności, a więc do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zatem obraza tej normy polega na tym, że strona jest zobowiązana uzyskać pozwolenie na użytkowanie, lecz tego nie czyni samowolnie użytkując zrealizowany obiekt (por. wyrok NSA z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1061/08, Lex nr 552804). Odnotowania również wymaga, że konstytucyjność omawianego przepisu była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. w sprawie o sygn. akt P 64/07 (OTK-A z 2009 r., nr 5, poz. 64) orzekł, że art. 57 ust. 7 zdanie drugie w związku z art. 59f ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wraz z załącznikiem do tej ustawy jest zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej, wyrażoną w art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału surowość sankcji określonej w art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego jest uzasadniona z punktu widzenia konieczności ochrony doniosłych dóbr gwarantowanych w przepisach. Ma ona w optymalnym stopniu dyscyplinować do tego, aby każdy - bez wyjątku - inwestor realizował obowiązek zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Tym samym kara pieniężna określona w art. 57 ust. 7 zdanie drugie w związku z art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego ma przede wszystkim oddziaływać prewencyjnie na zachowania adresatów normy. Ratio legis regulacji przyjętej w wyżej wskazanych przepisach stanowi dążenie do wyeliminowania, a przynajmniej maksymalnego ograniczenia, zjawiska tzw. "samowoli użytkowej". Ponadto wyrokiem z dnia 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06(OTK-A z 2007 r., nr 1, poz. 2), Trybunał Konstytucyjny orzekł o zgodności art. 57 ust. 7 z art. 10 Prawa budowlanego w związku z art. 2 Konstytucji. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania stosowanego pozwolenia na jego użytkowanie, organ zobligowany jest wymierzyć karę zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że na skarżącą nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego – przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej, co wynika bezpośrednio z decyzji Starosty Powiatowego w Kluczborku z dnia 19 czerwca 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Natomiast istota sporu w rozpoznawanej sprawie, zważywszy na treść skargi, sprowadza się do tego, czy skarżąca przystąpiła do użytkowania obiektu, czy też okoliczność taka nie miała miejsca. W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, przyjmując, iż skarżąca Spółka przystąpiła do użytkowania spornego obiektu, pomimo braku wymaganego prawem pozwolenia na jego użytkowanie. O powyższym świadczy przede wszystkim informacja uzyskana przez organ z Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, zawarta w piśmie z dnia 20 czerwca 2006 r., która jednoznacznie stwierdza, że na podstawie przeprowadzonej zdalnej kontroli przedmiotowej stacji bazowej ustalono, iż stacja ta aktywnie pracuje zgodnie z warunkami pozwoleń radiowych wydanych operatorowi przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (Prezes URTiP) od 1 kwietnia 2002 r. (do 14 stycznia 2006 r.) był centralnym organem administracji rządowej w miejsce, zniesionego z dniem 31 marca 2002 r. na mocy art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. h oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanym oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 25, poz. 253 ze zm.), centralnego organu administracji rządowej – Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2002 r., nr 166, poz. 1360) ustanowiła Prezesa URTiP organem wyspecjalizowanym w zakresie kontroli wyrobów emitujących lub podatnych na emisję pola elektromagnetycznego, w tym aparatury i urządzeń telekomunikacyjnych wprowadzonych do obrotu handlowego. Prezes URTiP wykonywał swoje zadania przy pomocy Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Kontroli dokonał zatem organ uprawniony, w formie wynikającej z przyjętych przed tym organem procedur. Kwestia braku zawiadomienia strony o samej kontroli nie ma znaczenia dla związania organu niewyspecjalizowanego, jakim był w tej mierze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wynikiem kontroli, którego strona nigdy nie zakwestionowała. Z tego punktu widzenia zarzucone w zażaleniu wadliwości w zawiadomieniu strony o wizji lokalnej przeprowadzanej przez organ nie mają większego znaczenia, gdyż przedmiotem wizji mogły być tylko i wyłącznie kwestie budowlane, a nie sposób działania stacji i kwestia emitowania przez tę stację fal radiomagnetycznych. Tymczasem skarżąca powyższej okoliczności w ogóle nie dostrzega, ograniczając się w wywodach skargi jedynie do uzasadnienia potrzeby korzystania z energii elektrycznej. Zauważenia również wymaga, że wprawdzie ustawodawca nie zdefiniował pojęcia użytkowanie w Prawie budowlanym, to należy przez to rozumieć wykorzystywanie obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Skoro zatem sama skarżąca przyznaje, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej o użytkowaniu można mówić dopiero wówczas, gdy rozpoczyna emisję fal elektromagnetycznych, czyli zaczyna działać zgodnie ze swoim przeznaczeniem, to nie budzi wątpliwości Sądu, że sporny obiekt był właśnie użytkowany w tym znaczeniu, co potwierdziła wyżej wskazana kontrola pracy stacji. Dodatkowo odnotować należy, że skarżąca, jak wynika z pisma Dyrektora Rejonu Energetycznego w K., od dnia 30 czerwca 2000 r. miała zawartą umowę na sprzedaż energii elektrycznej i świadczenia usług przesyłowych do stacji. W świetle powyższego, nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, iż energia nie była dostarczania na cele zasilania stacji, skoro w istocie stacja już prowadziła emisję fal radiomagnetycznych. Niezrozumiałe i nie znajdujące odzwierciedlenia w materiałach sprawy są zatem twierdzenia skarżącej, że stacja nie była użytkowana. Nie sposób przy tym przeoczyć, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie kierownika budowy datowane na 27 czerwca 2000 r., że "roboty budowlane, konstrukcyjne na stacji bazowej nr [...] zlokalizowanej w miejscowości B. na terenie działki nr [...] ... zostały wykonane zgodnie z projektem budowlanym oraz obowiązującymi Polskimi Normami". Można zatem przyjąć, że od tej daty stacja pozostawała w pełnej gotowości do działania, a stwierdzony przez organ pobór energii elektrycznej i emisja fal radiomagnetycznych wykluczały możliwość utrzymania wersji skarżącej, jakoby były to tylko działania rozruchowe, podejmowane jeszcze przed zakończeniem budowy. W świetle powyższego, nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącej, iż stacja nie była użytkowana. W konsekwencji, jako prawidłowe należało ocenić stanowisko organu o wymierzeniu Spółce przedmiotowej kary. Dodatkowo podkreślić należy, w związku z podniesioną w tym zakresie argumentacją skarżącej, iż nawet sama konieczność dokonania rozruchu urządzeń - aczkolwiek sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie - wymaga od inwestora uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu przed przystąpieniem do tego użytkowania (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1111/09, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza powyższym, zdaniem Sądu, uznać należało, że wysokość wymierzonej kary również została prawidłowo ustalona przez organy, a w uzasadnieniu postanowień przedstawiono szczegółowo sposób jej wyliczenia. Zgodnie bowiem z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego do omawianej kary stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Stosownie do art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego wysokość kary stanowi iloczyn: stawki opłaty (s), który zgodnie z ust. 2 tego przepisu wynosi 500 zł, współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Z kolei tabelę współczynników kategorii obiektu budowlanego (k) oraz współczynników wielkości obiektu budowlanego (w) zawiera załącznik do Prawa budowlanego. Organy właściwie przyjęły, że kontener należy do Kategorii VIII – inne budowle, dla której współczynnik kategorii obiektu wynosi 5,0, a współczynnik wielkości obiektu 1,0. W oparciu o powyższe organy należycie wyliczyły, iż kara jako iloczyn dziesięciokrotności stawki opłaty 500 zł oraz powyższych współczynników wynosi 25 000 zł. Prawidłowo organy zakwalifikowały także obiekt wieży do Kategorii XXIX – wolno stojące kominy i maszty przyjmując, iż współczynnik kategorii obiektu wynosi 10,0, a współczynnik wielkości obiektu wynosi 2,0, a następnie obliczyły karę w wysokości 100 000 zł. Suma kar wymierzonych skarżącej wyniosła zatem 125 000 zł. Reasumując powyższe rozważania, stwierdzić należy, że organy obu instancji trafnie uznając, iż skarżąca nielegalnie przystąpiła do użytkowania spornego obiektu, były uprawnione i zobligowane do wymierzenia kary zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Jeszcze raz bowiem powtórzyć wypada, iż z powyższej regulacji prawnej wynika wyraźny nakaz wymierzenia przez organ kary pieniężnej, w przypadku stwierdzenia faktu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Odnotowania wymaga, że organy administracji, wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w piśmie procesowym z dnia 5 maja 2010 r., właściwie także oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały trafnej interpretacji mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, czemu dały wyraz w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.