II SA/Op 308/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi K. C. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 10 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 15 grudnia 2020 r. nr [...]. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez K. C. (zwanego dalej: skarżącym) jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 10 lutego 2021 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w [...] (zwany dalej też organem pierwszej instancji) z dnia 15 grudnia 2020 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 10 maja 2019 r., nr [...], K. C. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 31 maja 2019 r. Wnioskiem z dnia 16 września 2020 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu - uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej i art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - w latach 1997-2006, tj. w okresie pełnienia służby na stanowisku [...]Zespołu ds. [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej (Rejonowej) Policji w [...] . W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał czynności realizowane w ramach służbowych obowiązków w tym opisał przykłady oględzin o znacznym stopniu zagrożenia dla życia i zdrowia, a także warunki pracy [...]. Do wniosku jako dowód załączył kserokopie wybranych stron ewidencji wyjazdów [...] Po wszczęciu postępowania organ pierwszej instancji podjął czynności wyjaśniające obejmujące: analizę akt osobowych skarżącego, sprawdzenie policyjnych baz danych, kwerendę książek wydarzeń. Postanowieniem z dnia 12 października 2020 r., nr [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Na skutek zażalenia wniesionego przez skarżącego postanowienie to zostało jednak uchylone postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 3 grudnia 2020 r., nr [...], na mocy którego sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji dokonał dodatkowo kwerendy dokumentacji znajdującej się na stanie składnicy akt Komendy Powiatowej Policji w [...] , podczas której stwierdzono zniszczenie części dokumentacji w związku z upływem okresu ich przechowywania Następnie, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. w zw. z § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. poz. 2373 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem z 2018 r., postanowieniem z dnia 15 grudnia 2020 r., nr [...] , Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej, za okres pełnienia służby w Policji na stanowisku [...] Wydziału [...] Komendy powiatowej (Rejonowej) Policji w [...] w latach 1997-2006. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że analizując akta osobowe skarżącego szczegółowej analizie poddano m.in. zakres czynności/karty opisu stanowiska pracy na poszczególnych stanowiskach zajmowanych przez wymienionego policjanta we wnioskowanym okresie, a rozpoznając sprawę uwzględniono wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, orzekający, że § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej i art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 u.z.e. oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Dalej organ powołał regulacje art. 217 § 2 i art. 218 k.p.a. wyjaśniając, że wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych, a postępowanie wyjaśniające odnosi się do badania okoliczności wynikających z tych danych i ogranicza się jedynie do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe potwierdzenie treści dokumentów zgromadzonych przez dany organ. Następnie odnosząc się do przedmiotu wniosku organ wskazał na konieczność odróżnienia służby pełnionej w warunkach szczególnych uprawniających do podwyższenia emerytury, od służby pełnionej w warunkach powszednich, normalnych, w trakcie których niebezpieczeństwo zaistnienia okoliczności zagrażających życiu i zdrowiu policjanta jest jedynie potencjalne. Stosownie do tego zaznaczając, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego szczegółowo przeanalizowano akta osobowe skarżącego stwierdził, że brak jest zapisów i dokumentów potwierdzających wykonywanie przez niego czynności określonych w § 4 pkt. 1 cytowanego na wstępie rozporządzenia z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego, uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej. Nie istnieją żadne udokumentowane informacje o wykonywaniu co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Nie istnieją tego typu zapisy sporządzane przez przełożonych i brak jest raportów lub innych dokumentów sporządzonych przez samego policjanta. Funkcjonariusz istotnie wykonywał czynności służbowe wymienione rodzajowo w § 4 pkt. 1 cytowanego na wstępie rozporządzenia. Brak jest jednak dokumentacji potwierdzającej, by w trakcie wykonywania tych czynności wystąpiły okoliczności, które by w szczególny sposób zagrażały życiu lub zdrowiu funkcjonariusza. Ponadto, nie ujawniono: jakichkolwiek raportów (wniosków) o potwierdzenie okresów pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, zatwierdzonych przez bezpośrednich przełożonych oraz przełożonych właściwych w sprawach osobowych. Podobnie, we wnioskowanym okresie, nie stwierdzono żadnych wyróżnień dla skarżącego za szczególne osiągnięcia, w tym narażenie życia lub zdrowia oraz nie ujawniono żadnych zapisów, które mogłyby mieć związek z prowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i potwierdzających, że skarżący pełnił służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Nie ujawniono też żadnych orzeczeń Opolskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW, których zapisy potwierdzałyby wykonywanie czynności w warunków szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że na podstawie akt osobowych funkcjonariusza, nie można stwierdzić aby istniały przesłanki do wydania żądanego zaświadczenia. Dalej na podstawie analizy policyjnych baz danych ustalił, że skarżący nie figuruje również jako osoba pokrzywdzona popełnieniem przestępstwa na jego szkodę w okresie pełnienia służby w latach 1997 - 2006. W ramach przeprowadzonej kwerendy książek wydarzeń nie odnaleziono z kolei dokumentów, które potwierdziłyby fakt wykonywania przez niego czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej w myśl § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Okoliczności takie, jak wskazał organ, nie zostały potwierdzone również w wyniku przeglądu dokumentacji złożonej do składnicy akt KPP w [...], w trakcie którego na podstawie spisów archiwalnych dokumentacji stwierdzono zniszczenie części dokumentów w związku z upływem okresu przechowywania. Wskazując te dokumenty organ wyjaśnił, że analizie została także poddana dokumentacja załączona przez skarżącego zawierająca skany z ewidencji wyjazdów [...], jednak również w tym zakresie nie stwierdzono aby spełnione zostały przesłanki do wydania zaświadczenia. Stosownie do przedstawionych ustaleń organ wskazał, że dokonano wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego i ustalono, że nie istnieją żadne udokumentowane informacje o wykonywaniu przez skarżącego czynności w sytuacjach określonych w § 4 cyt. rozporządzenia. Odwołując się do zapisów § 4 rozporządzenia z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., syg. akt U 12/13, organ wyjaśnił, że zaświadczenie uprawniające do podwyższenia emerytury policyjnej można wydać, jeżeli w określonym czasie zaistnieje określona liczba zdarzeń, które w sposób szczególny zagrażałaby życiu i zdrowiu policjanta. Przeprowadzone sprawdzenia nie potwierdziły jednak uczestnictwa skarżącego w takich zdarzeniach. Zadania wykonywane na stanowisku [...] nie przesądza bowiem o tym, że wykonywane przez niego czynności były podejmowane w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu funkcjonariusza. Z samego faktu, że policjant uczestniczył w czynnościach w miejscach oględzin, nie można wywodzić, że w trakcie ich trwania występowały takie warunki. Skarżący realizował czynności służbowe zgodnie z kartą opisu stanowiska pracy dla [...] i choć w codziennej służbie był narażony na utratę własnego zdrowia, to nie chodzi w przesłance określonej w § 4 rozporządzenia o potencjalne zagrożenie, jakie niesie ze sobą codzienna służba wynikająca z wykonywanych na co dzień czynności, leczą realne, rzeczywiste zagrożenie dla życia lub zdrowia zaistniałe w konkretnej sytuacji wykonywania obowiązków służbowych. Takie zaś nie zaszły. Na podstawie całego posiadanego materiału dowodowego należy uznać, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej za okres pełnienia służby w Policji. Powołując przepisy art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy oraz § 4 rozporządzenia organ wyjaśnił, że podwyższenie emerytury uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących warunków: przeprowadzenie co najmniej 6 interwencji lub czynności w roku, które wykonywane były w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Zgodnie zaś z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. W związku z tym właściwe komórki kadrowe Policji, prowadząc postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, winny zbadać całość dokumentacji mogącej potwierdzić uprawnienia funkcjonariusza, a organ jest zobowiązany dokonać wszechstronnej ceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie całego materiału dowodowego. Podstawa do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach zachodzi wtedy, gdy pozostająca w dyspozycji organu dokumentacja potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla zdrowia lub życia funkcjonariusza. Zaświadczenie jest bowiem oświadczeniem wiedzy organu, który musi znaleźć odzwierciedlenie gruntowną znajomością posiadanego zasobu dokumentacji. Podstawą zaświadczenia mogą być tylko dane wynikające z dokumentów, a nie dane domniemane na podstawie charakteru służby. Ocena spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wynikających z ww. przepisu nie może prowadzić do tworzenia faktów czy okoliczności, które nie są w analizowanej dokumentacji zawarte. Samo uczestnictwo w danej czynności, czy to operacyjnej, czy procesowej ipso facto nie świadczy jeszcze o występowaniu szczególnego zagrożenia dla życia lub zdrowia dla osoby w niej uczestniczącej. Wyłącznie ustalenie szczególnego zagrożenia dla życia lub zdrowia w oparciu o treść dokumentu potwierdzającego uczestnictwo danego policjanta w określonej czynności służbowej spełnia to kryterium i stanowi podstawę do wydania zaświadczenia. Prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie dokonano analizy akt osobowych skarżącego oraz wszelkich dokumentów mogących wskazywać na warunki pełnionej służby i jednoznacznie wykazano w postępowaniu, że nie ma dokumentacji, z której wynikałoby aby wnioskujący pełnił służbę w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu. Skarżący wniósł skutecznie zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając: 1) obrazę art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia; 2) obrazę art. 7 k.p.a. poprzez brak dociekliwości i w konsekwencji niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, będącego podstawą odmowy wydania zaświadczenia; 3) obrazę art. 8 § 1 k.p.a. poprzez "wmawianie wnioskodawcy istnienia negatywnych przesłanek w załatwieniu sprawy, pomimo istnienia dowodów wystarczających do wydania rzeczonego zaświadczenia"; 4) obrazę art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe i pozorowane gromadzenie materiału dowodowego; 5) obrazę art. 107 § 1 k.p.a. poprzez doręczenie części treści decyzji bez jej elementów obligatoryjnych, o jakich mowa w tym przepisie; 6) obrazę art. 46 § 1, § 4 i § 5 k.p.a. poprzez doręczenie pisma procesowego w niewłaściwy sposób. Domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wydania żądanego zaświadczenia skarżący podkreślił, że organ próbował wywołać wrażenie pozorowanych ustaleń i kwerend. W żaden sposób nie odniósł się do kilku zdarzeń wskazanych w zażaleniu wniesionym od wcześniejszego postanowienia wydanego w sprawie, które w niebudzący wątpliwości sposób (np. ewakuacja mieszkańców osiedla po[...]) wpływały na jego bezpieczeństwo oraz zagrożenie zdrowia i życia. Skarżący zakwestionował to, aby o braku znamion czynności służbowych wykonywanych z narażeniem życia i zdrowia świadczył brak zapisku przełożonego, adnotacji w jego aktach osobowych, brak nagrody, wyróżnienia itp. Wyjaśnił, że w przypadku [...], jedyną możliwością odtworzenia po latach warunków przeprowadzonych oględzin, jest dotarcie do materiałów źródłowych, dotyczących wykonywanych przez nich oględzin lub czynności (nie wszystkie czynności były tożsame z procesowym dokonywaniem oględzin). Należy dotrzeć do protokołów oględzin, protokołów przesłuchań, dokumentacji fotograficznych itd. W dużej mierze należy bazować na relacji [...] i jego oświadczeniu, bo nikt więcej, jak tylko on, nie jest w stanie określić zagrożenia, w jakim się znajdował wykonując konkretne zadanie służbowe. W tym celu należy wspomagać się doświadczeniem życiowym, powszechnym przekonaniem co do szkodliwości i zagrożenia życia lub zdrowia, i opinią podmiotów specjalistycznych (np. lekarza medycyny pracy, służb sanitarnych, służb właściwych ds. bezpieczeństwa i higieny pracy itd.). W Policji kreuje się natomiast wizerunek przełożonego - specjalisty od wszystkiego, który na wszystkim się zna i zza biurka potrafi ocenić, czy - na przykład - oględziny nocne samobójcy wleczonego na odcinku 2 km szlaku kolejowego w obszarze leśnym przez pociąg towarowy, podczas których należało wchodzić pomiędzy wagony lub pod wagony, były oględzinami prowadzonymi z narażeniem życia lub zdrowia. Skarżący zaznaczył, że wskazał zadania służbowe, podczas których istniało realne zagrożenie dla jego zdrowia, a niektóre mogły stanowić również zagrożenie dla jego życia. Dodatkowo wyjaśnił, że z udostępnionej mu informacji publicznej wynika, że zaświadczenia o których mowa § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. były wystawiane w okresie ostatnich 10 lat przez Komendanta Powiatowego Policji w [...], przy czym nie przypomina sobie aby w ostatnich latach jego służby w komendzie odnotowywano znaczący wzrost przestępstw z art. 222 § 1, 223 § 1 i 2, 224 § 2 i 3, 226 § 1 Kodeksu karnego, dokonywanych wobec funkcjonariuszy tejże jednostki. Może były to pojedyncze przypadki, z absolutną pewnością - nie przekraczające sześciu w skali roku na jednego funkcjonariusza. Skarżący podniósł, że organ pozoruje czynności, powołuje się na nieistnienie dowodów zamiast poszukiwać wiedzy w dokumentach istniejących i nie dąży do pozytywnego zakończenia sprawy. Nadto nie kieruje się zasadami równego traktowania i taką postawą nie budzi zaufania uczestnika postępowania. Wystawia bowiem innym funkcjonariuszom zaświadczenia w identycznym przedmiocie, chociaż realne zagrożenia dla zdrowia i życia w tamtych przypadkach (np. zasadzki na plantatorów niedozwolonych roślin), o ile w ogóle istnieją, są nieporównywalne do zagrożeń występujących w trakcie realizacji obowiązków służbowych wykonywanych przez [...]. Próbuje przy tym dowodzić, że o niebezpieczeństwie warunków pełnionej służby, czy wykonywanych obowiązków, decydują dokumenty (potwierdzenia) wystawiane przez przełożonych lub bliżej niesprecyzowane wpisy do jakichś zamkniętych baz danych, a nie dokumenty dotyczące stricte tych okoliczności (np. protokoły oględzin miejsc, dokumentacje fotograficzne, akta śledztw, notatki ze zdarzeń itd.). W zaskarżanym postanowieniu organ nie odniósł się do sprawy opisywanej w mediach ([...][...]), gdzie istniało realne i bezpośrednie zagrożenie dla życia nie tylko skarżącego, ale również mieszkańców okolicznych posesji (ewakuacja osiedla mieszkaniowego). Tłumaczenie zaś, że zagrożenia nie było bo nie powstał żaden dokument przełożonego, potwierdzający taką sytuację i nie ma go w aktach osobnych, nie zasługuje na powagę. Postanowieniem z dnia 10 lutego 2021 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Opolu (zwany dalej też Komendantem) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Zgodnie zaś z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji. Przepis art. 218 § 2 k.p.a. regulujący wydawanie zaświadczenia daje przy tym możliwość przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego jedynie w niezbędnym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego lub potwierdzają faktyczny stan prawny, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i choć do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego, to jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Nie znajdują w nim zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych/rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Powołując się na orzecznictwo sądowe Komendant podkreślił, że organy Policji nie są uprawnione do wydawania zaświadczeń o potwierdzenie faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np.: z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Organ nie jest w szczególności uprawniony do potwierdzenia określonych faktów, tylko na tej podstawie, że ze względu na charakter i specyfikę jednostki czy komórki organizacyjnej, w której wnioskodawca pełnił służbę, można by było założyć, że mógł wykonywać określonego rodzaju czynności. Niezbędne jest ustalenie, na podstawie dostępnej dokumentacji, że w rzeczywistości takie czynności były przez wnioskodawcę, w określonym okresie wykonywane. Nie budzi jednak wątpliwości, że w razie braku potwierdzenia w aktach osobowych okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ właściwy do wydania stosownego zaświadczenia powinien zwrócić się do podmiotu dysponującego brakującymi zasobami dokumentów, np. materiałami archiwalnymi, o ich udostępnienie, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Stosownie do powołanego wcześniej § 4 pkt 1 rozporządzenia Komendant wyjaśnił, że uznania, iż policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie zagrożenia jego życia lub zdrowia. Oczywistym jest przy tym, że służba w Policji, z uwagi na podstawowe zadania realizowane przez tę formację, sama w sobie związana jest z ryzykiem wystąpienia wielu potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia funkcjonariuszy. Zagrożenia te dotyczą wszystkich policjantów, bowiem każdy funkcjonariusz Policji przed podjęciem służby ślubuje m.in. strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Samo pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas jej pełnienia przypisanych zakresem czynności, zadań i obowiązków nie jest więc równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W konsekwencji podstawa do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach zachodzi wtedy, gdy pozostająca w dyspozycji organu dokumentacja (a nie wiedza o charakterze służby wnioskodawcy, czy też pozostająca w jego dyspozycji dokumentacja) potwierdza w sposób niebudzący wątpliwości konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje oczywista różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem, jakie może nieść ze sobą służba w Policji dla każdego funkcjonariusza, a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy organ odwoławczy ustalił, że zarówno z akt osobowych skarżącego, jak również z żadnej dokumentacji będącej w posiadaniu organu i poddanej kwerendzie (wskazana szczegółowo w zaskarżonym rozstrzygnięciu) nie wynika, aby wnioskodawca w trakcie pełnienia służby w Policji w latach 1997-2006 na wskazanym stanowisku służbowym, wykonywał czynności w warunkach zagrażających zdrowiu i życiu, uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej. Jednocześnie brak jest podstaw do podważania ustaleń dokonanych w tym zakresie przez Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Organ stwierdził, że istotą służby w Policji jest stałe ryzyko zagrożenia związane z normalnymi następstwami tej służby. W związku z tym, warunkami szczególnymi będą jedynie zagrożenia wyjątkowe - realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenia te nie mogą mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz mają być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego występuje niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Dokonując analizy dostępnej dokumentacji, organ pierwszej instancji ustalił bezsprzecznie, że nie zawierała ona informacji, na podstawie których można by było w sposób niebudzący wątpliwości wskazać, iż skarżący pełnił służbę w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Nie jest możliwe, jak chciałby tego skarżący, potwierdzenie jego udziału w takim zdarzeniu na podstawie dostępnych dokumentów, które określają jedynie charakter pełnionej przez niego służby. Nie wskazują one na konkretne zdarzenia, w których miałby uczestniczyć skarżący, związane są ze szczególnym zagrożeniem życia i zdrowia. Z samego faktu wykonywania czynności wskazanych w karcie opisu stanowiska pracy nie można wywodzić, że w każdym przypadku ich podjęcia występowało takie szczególne zagrożenie. Nie jest bowiem przedmiotem badania w ramach postępowania wyjaśniającego, jak chciałby tego wnioskodawca, charakter pełnionej przez niego służby, ale charakter konkretnych zdarzeń oraz udziału w nich wnioskodawcy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że brak dokumentacji świadczącej o pełnieniu przez wnioskodawcę służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury lub brak stosownych informacji w istniejącej i dostępnej dokumentacji nie oznacza, że w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym zabrakło rzetelności. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokonał analizy akt osobowych funkcjonariusza oraz kwerendy zbiorów dokumentacji będącej w jego posiadaniu. Jak wynika z pism zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, analiza materiałów znajdujących się na stanie KPP w [...] obejmowała dokumenty wytworzone we wnioskowanym okresie i była prowadzona w zakresie wskazanym przez wnioskodawcę. Tym samym organ dochował należytej staranności w odniesieniu do ustalenia materiału umożliwiającego potwierdzenie okoliczności, o które wnioskował skarżący. Stwierdzając, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują wydawanie zaświadczeń jedynie, gdy potwierdzone nimi fakty wynikają z prowadzonych czy dostępnych dla organu ewidencji, rejestrów lub innych danych organ odwoławczy uznał, że posiadane przez Komendanta Powiatowego Policji w [...] informacje, na podstawie dokumentów archiwalnych nie mogły stanowić przesłanki do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Z kolei brak odpowiednich dokumentów, wynikający z ich zniszczenia w następstwie upływu okresu ich przechowywania, nie pozwala organowi na wysnucie wniosku o zaistnieniu zdarzeń szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, albowiem podstawą zaświadczenia mogą być tylko dane wynikające z dokumentów, a nie dane domniemane na podstawie charakteru służby. Nie można domniemywać, że w wybrakowanych dokumentach były zawarte informacje istotne dla wniosku zainteresowanego. Stąd brak treści zgodnej z wolą wnioskodawcy w analizowanej dokumentacji, nie pozwolił na potwierdzenie pełnienia przez niego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Niedopuszczalne jest natomiast tworzenie, np. w drodze oświadczeń lub zeznań świadków, na potrzeby wydania danego zaświadczenia, nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są dopuszczalne, ale jedynie w celu ustalenia okoliczności istnienia bądź nieistnienia w organie stosownej dokumentacji. Celem postępowania wyjaśniającego jest bowiem zbadanie okoliczności wynikających z już istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Nie jest natomiast dopuszczalne dokonywanie, w trybie wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się jego posiadaniu. Organ odwoławczy wywodził, że skoro w treści analizowanej dokumentacji nie zostały zawarte informacje o udziale skarżącego w określonym zdarzeniu szczególnie zagrażającym życiu i zdrowiu, albo dokumentacja, która mogłaby zawierać takie informacje została wybrakowana, to organ nie jest uprawniony do dowiedzenia przyczyn takiego stanu rzeczy. Nie można też potwierdzić tych okoliczności, gdyż te nie wynikają z treści analizowanej dokumentacji i nie da się jej wyprowadzić w oparciu o istniejącą treść analizowanych dokumentów. Uwzględniając przedstawione rozważania Komendant uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia, art. 7 i art. 217 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. podkreślił, że to organ administracji jest gospodarzem prowadzonego postępowania, a co za tym idzie ocenia według własnego uznania czy dana okoliczność ma znaczenie dla sprawy. Stosownie zaś do art. 77 § 1 k.p.a. wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego, uwzględniając specyfikę sprawy o wydanie zaświadczenia, organ zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu wydać rozstrzygnięcie. Natomiast fakty nieobjęte materiałem dowodowym nie mogą stanowić rozstrzygnięcia sprawy, chyba że są to fakty powszechnie znane lub znane organowi z urzędu. W rozpoznawanej sprawie wszystkie fakty mające istotne znaczenie, zostały prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do kwestii wadliwości doręczenia zaskarżonego postanowienia skarżącemu organ wyjasnił, że o ile pierwotnie zaskarżone postanowienie zostało przesłane skarżącemu w formie dokumentu elektronicznego z naruszeniem procedury doręczenia korespondencji, to wadliwość ta została naprawiano przez ponowne, poprawnie i skutecznie dokonane doręczenie. W konsekwencji błędów popełnionych przy doręczaniu, do organu wpłynęły łącznie trzy zażalenia skarżącego, przy czym wpływ trzeciego związany był z nieprawidłowym zawiadomieniem strony przez organ pierwszej instancji o złożeniu pisma na platformie e-PUAP. Czynności podjęte przez stronę tj. każdorazowe składanie zażalenia jest zrozumiałe, gdyż wynikają z błędnego działania organu pierwszej instancji w przedmiocie doręczenia dokumentu za pośrednictwem platformy elektronicznej e-PUAP. Wobec tego zarzuty dotyczące naruszenia art. 46 § 1, § 4 i § 5 oraz art. 107 k.p.a. są uzasadnione. Jednocześnie nie budzi wątpliwości fakt, że zaskarżone postanowienie zostało skutecznie doręczone z dniem 22 stycznia 2021 r. wobec czego rozpatrując sprawę uwzględniono w rozstrzygnięciu zarówno zażalenie z dnia 28 stycznia 2021 r. jak i dwa pozostałe pisma strony, tj. z dnia 4 stycznia i 2 lutego 2021 r. działając zgodnie z zasadami określonymi w art. 10 i art. 12 k.p.a. Powyższe naruszenia nie miały zatem wpływu na uprawnienia strony, ani też na merytoryczne rozstrzygniecie organu odwoławczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, sformułowanej w piśmie z dnia 31 marca 2021 r., skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz postanowienia utrzymanego nim w mocy i zobowiązanie organu pierwszej instancji do wydania zaświadczenia. Powtarzając zarzuty naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. sformułowane w zażaleniu zakwestionował argumentację organów uzasadniającą odmowę wydania zaświadczenia podnosząc, że rozstrzygnięcie wydano na podstawie informacji nieprawdziwych i zmanipulowanych. Nie podzielił stanowiska organów co do niemożności odnalezienia dokumentów (ewidencji) potwierdzających realizację obowiązków służbowych, o których mowa w § 4 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r., jak i wywiedzionych interpretacji zagrożenia zdrowia i życia podczas realizacji tych obowiązków. Wskazał, że poszukiwanie informacji o możliwych zdarzeniach z jego udziałem, w których podczas wykonywania obowiązków służbowych wystąpiło zagrożenie dla jego życia lub zdrowia, w policyjnych zasobach informatycznych (bazy czynne lub zakończone) jest bezcelowe albowiem: w zasobach takich Policja nigdy nie przetwarzała informacji o osobach pokrzywdzonych przestępstwami (przestępstwa z art. 222 § 1, 223 § 1 i 2, 224 § 2 i 3 § 226 § 1 kodeksu karnego), a okresy, w których skarżący pełnił służbę w zespole ds. [...] były okresami, w których takie bazy nie istniały lub też dopiero pojawiały się ich skromne początki. Jednostki policyjne nigdy nie rejestrowały w żadnych bazach danych informacji o osobach pokrzywdzonych przestępstwami, stąd powoływanie się na braki informacji w takich bazach w sprawie jego wniosku jest ewidentną mistyfikacją i pozoracją wykonywanych ustaleń. Podobnie przedstawia się kwestia informacji zawartych w jego aktach osobowych. Trudno bowiem zarzucać, że w 1997 r. i latach późniejszych nie pisał wniosków do swoich przełożonych o potwierdzenie okresów pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, ani też potwierdzenia takie nie były do tych akt sporządzane przez jego przełożonych, skoro przepisy wykonawcze (rozporządzenie) do ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, definiujące kryteria uznawane za zagrażające życiu lub zdrowiu funkcjonariusza Policji, weszły w 2005 roku. Przypadły zatem na ostatnie miesiące służby skarżącego w zespole ds. [...], kiedy nie były jeszcze wypracowane żadne zasady lub nawet zwyczaje dokumentowania takich przypadków. Skarżący wskazał, że najbardziej wiarygodnymi i rzetelnymi ewidencjami lub zbiorami informacji, w których można poszukiwać potwierdzenia wykonywania obowiązków służbowych w warunkach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia są ewidencje (akta) dotyczące bezpośrednio tych zdarzeń. Mogą nimi być - książka wydarzeń dyżurnego jednostki, książki wyjazdów [...], ewidencja wyjazdów [...] lub akta śledztw czy dochodzeń w sprawach, do których [...] wykonywał swoje czynności służbowe. W większości przypadków były to procesowe protokoły oględzin miejsca, osób lub rzeczy, załączane do późniejszych akt postępowań. Tymczasem, organ pierwszej instancji powołał się na wybrakowane i zniszczone księgi ewidencyjne, które - rzecz jasna - niczego nie potwierdzą, a w kwestii istniejących zbiorów informacji stwierdził, że nie zawierają żadnych takich informacji, czy potwierdzeń (ewidencja wyjazdów [...] ). W ostatnim przypadku - akt śledztw i dochodzeń, organ w ogóle się nie wypowiedział, co daje prawo do formułowania wniosku, że nie dokonał żadnych kwerend takich akt. Dalej skarżący wskazał na zmanipulowane wywody w przedmiocie informacji zawartych w ewidencji wyjazdów [...] i samej ewidencji wyjazdów [...] odnosząc się do argumentacji zawartej w postanowieniu z dnia 12 października 2020 r. Wskazał, że nie przedstawił skanów z ewidencji wyjazdów [...] lecz jedynie kilku jej ostatnich stron z każdego roku w celu przedstawienia ilości oględzin, w jakich w danym roku uczestniczył. W powtórzonym postępowaniu organ pierwszej instancji nie dokonał kwerendy tego dokumentu, a organ odwoławczy na okoliczność tę nie zareagował. Tymczasem ewidencja Wyjazdów [...] to dokument, który oprócz wyjazdów oględzinowych obejmował dodatkowo inne czynności (np, działania operacyjne), które nie były odnotowywane w książce wyjazdów [...] Ewidencja ta posiadała zatem największy zasób informacji w przedmiocie wykonywanych przez skarżącego zadań służbowych i umożliwiała wydanie zaświadczenia, o które wnioskował skarżący, a postępowanie organów obydwu instancji zmierzało do ewidentnego obniżenia jej waloru dowodowego i przy rażącej manipulacji manifestowało złą wolę. Dowodem złej woli, jak wskazał skarżący, jest to, że w zażaleniu z dnia 1 listopada 2020 r. powołał się na kilka zdarzeń z 2002 r. kiedy uczestniczył w pięciu oględzinach miejsc, w czasie których narażony był na bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia. Tylko w jednym dniu, 14 listopada 2002r. uczestniczył w oględzinach miejsca wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym i dwukrotnie w oględzinach miejsca katastrofy drogowej w [...] , gdzie doszło do [...] [...] [...] i [...] ([...]). Zdarzenie to nagłośniły wszystkie lokalne media, a nawet ogólnokrajowe, tymczasem organy uznały, że udział oskarżonego w tym zdarzeniu nie naraził go na żadne niebezpieczeństwo i sprawę w swoich obszernych wywodach, poprzez przemilczenie, uznały za niebyłą. Podobnie organy postąpiły w przypadku pozostałych kilku zdarzeń z tego okresu wskazanych w zażaleniu, gdzie skarżący wskazał, że uczestniczył w oględzinach pożaru budynku gospodarczego i oględzinach miejsca znalezienia zwłok topielczych w rzece. Udział w takich zdarzeniach bez wątpienia należy do kategorii zdarzeń, w czasie których istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia. Tymczasem, obydwa organy w żaden sposób nie odniosły się do tych zdarzeń, chociaż we wszystkich opisanych sprawach prowadzono śledztwa, w których aktach można było te zdarzenia potwierdzić i pogłębić. Dalej skarżący wywodził, że przesłanką zasadności jego wniosku nie był sam fakt pełnienia służby na stanowisku [...] w podanym okresie i realizacja nałożonych na niego obowiązków służbowych, czy poleceń, lecz wykonywanie konkretnych zadań służbowych, w konkretne dni i w konkretnych okolicznościach, które ze względu na swoją specyfikę, stanowiły zagrożenie dla jego zdrowa, czy nawet życia, jak w przywołanych powyżej przypadkach (szczegółowo opisanych w zażaleniu z dnia 1 listopada 2020 r.). Nie były to zadania służbowe skutkujące konkretnymi obrażeniami, urazami ciała, zaburzeniami czy innymi nadzwyczajnymi wypadkami, bo nie jest to wymagany przepisami warunek. Stąd też w aktach osobowych nie mogły znaleźć się protokoły powypadkowe, informacje o urlopach nagrodowych, nagrodach motywacyjnych, pieniężnych, wyróżnieniach, pochwałach itd. Ze względu na specyfikę zadań realizowanych przez [...] o stopniu zagrożenia dla ich życia lub zdrowia decydują siły natury, a nie osoby trzecie. Stąd też poszukiwanie przez organ prowadzonych przez jednostkę Policji spraw z zakresu przestępstw z art. 222, 223, 224 i 226 kodeksu karnego z udziałem skarżącego, świadczy o kompletnym niezrozumieniu istoty sprawy. Kwestionując stanowisko organów, że zagrożenie dla życia lub zdrowia funkcjonariusza pionu [...] nie może wynikać bezpośrednio z toku wykonywanych przez niego rutynowo obowiązków służbowych - standardowego zakresu ryzyka skarżący wskazał, że stanowi ono nadinterpretacją wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził, że użyte w tekście rozporządzenia słowo "bezpośrednie" (zagrożenie życia lub zdrowia) jest niezgodne z Konstytucją RP. Zaznaczył również skarżący, że nie kwestionuje interpretacji, zgodnie z którą w wykonywanych przez niego zadaniach służbowych w [...], wpisane było ryzyko i niebezpieczeństwo. Stąd domaga się uznania jedynie niewielkiej części wykonywanych zadań za objęte zagrożeniem dla jego życia lub zdrowia. Podkreślił, że w opolskim garnizonie Policji wybranym funkcjonariuszom przedmiotowe zaświadczenia są wystawiane. Z informacji publicznej jaka uzyskał wynika, że w latach 2012- 2017 jednostka wystawiła 8 takich zaświadczeń. Oznacza to, że ośmiu funkcjonariuszy uzyskało przywilej na podstawie nieznanych okoliczności, bo niemożliwe jest aby jeden funkcjonariusz w ciągu jednego roku aż 6 razy stawał się pokrzywdzonym w przestępstwach z art. 222 – 224 i art. 226 kodeksu karnego. Skarżący wskazał, że w latach 2007-2018 odpowiadał za pracę zespołu ds. informatyki, którego pracownicy takie informacje każdorazowo byli obowiązani wprowadzać do policyjnych baz danych i z pełną świadomością i odpowiedzialnością może stwierdzić, że takich przypadków w Komendzie Powiatowej Policji w [...] nie było. Stosownie do tego skonstatował, że organ dopuścił się wobec niego także rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, albowiem innym funkcjonariuszom wystawił rzeczone zaświadczenie na podstawie niejasnych, a wręcz - wątpliwych okoliczności, a skarżącemu odmówił, chociaż istniały wyraźne przesłanki do jego wystawienia. Jako mający znaczenie dla sprawy wskazał fakt, że w 2017 r. kiedy pełnił jeszcze czynną służbę w Policji, występował po raz pierwszy o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Sprawa ta rozpatrywana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu pod sygnaturą II SA/Op 116/18. W tamtym czasie zapewne część dokumentacji dotyczącej wykonywanych przez niego zadań służbowych nie została jeszcze wybrakowana i zniszczona jednak zaświadczenia nie można było wystawić, bo skarżący nie był emerytem. Dziś z kolei takiego zaświadczenia nie można wystawić, bo nie ma już w jednostce dokumentacji. To wskazuje na kuriozalność sytuacji, która w żaden sposób nie przystaje do realiów praworządnego państwa i nie buduje zaufania obywatela do organu państwa (w tym sądu). W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Opolu wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o oddalenie skargi oraz o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że w wyniku dokonania weryfikacji sposobu doręczenia skarżącemu zaskarżonego postanowienia ustalono, że w związku z trudnościami technicznymi doręczono je skarżącemu w formie papierowej za pośrednictwem Poczty Polskiej, zamiast przez e-PUAP, który to tryb znajdował zastosowanie w związku z wniesieniem przez skarżącego wniosku o wydanie zaświadczenia i następnie zażalenia pocztą elektroniczną. Doręczenie postanowienia w dniu 1 marca 2021 r. było więc nieskuteczne. Po wniesieniu skargi pracownicy organu ponownie dokonali próby wysłania postanowienia na adres elektroniczny skarżącego zgodnie z zasadami określonym w art. 46 k.p.a. i ostatecznie wysłano skarżącemu postanowienie poprzez ePUAP w dniu 19 kwietnia 2021 r. Odbiór postanowienia nastąpił w dniu 1 maja 2021 r. wobec czego skarga z dnia 31 marca 2021 r. jest przedwczesna. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi organ przytoczył argumenty na potwierdzenie swojego stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśnił m.in., że organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Uproszczony charakter postępowania w sprawach wydawania zaświadczeń sprawia, że nie można w nim w pełni stosować zasady uregulowanej w art. 75 § 1 k.p.a. dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie ma podstaw do wydania zaświadczenia na podstawie zeznań świadków, wyjaśnień wnioskodawcy, czy tym bardziej dostarczonych przez niego dokumentów. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji po szczegółowej kwerendzie materiałów archiwalnych i niearchiwalnych ustalił, że w dokumentacji jaką dysponuje, brak jest jakichkolwiek zapisów potwierdzających pełnienie przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, tj. brak zapisów, że wnioskodawca podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało szczególne zagrożenie życia lub zdrowia. Rozpatrując zażalenie organ odwoławczy uznał natomiast, że dokonana analiza dotyczyła pełnej dokumentacji. W sprawie zastosowano prawidłową wykładnię § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawne szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734 ze zm.), zgodnie z którą ustawodawcy nie chodziło o służbę, czy czynności wykonywane w warunkach (sytuacjach) zagrażających życiu i zdrowiu, ale o taką służbę lub wykonywane czynności, które cechuje szczególny element zagrożenia życia i zdrowia funkcjonariusza i pod tym kątem dokonano oceny dostępnej dokumentacji z przebiegu służby skarżącego. Ani analiza akt osobowych ani przegląd dokumentacji jednostki, w której skarżący pełnił służbę nie wykazała, że pełnił ją przynajmniej 6 razy w roku w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Komendant wywodził tak jak w zaskarżonym postanowieniu, że pełnienie służby na danym stanowisku służbowym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków, nie jest równoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych, uzasadniających podwyższenie emerytury. Zaznaczył, że skarżący neguje wartość dowodową protokołów powypadkowych znajdujących się w aktach osobowych policjanta, niemniej w protokołach tych ujęty jest każdorazowo opis wypadku i on również podlega ocenie przy sprawdzaniu przypadków pełnienia przez policjanta służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Z kolei wymienione w skardze warunki szkodliwe z punktu widzenia medycznego, a możliwe do wystąpienia na danym stanowisku służbowym, nie obrazują co najmniej 6 konkretnych przypadków w danym roku, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające dokonując analizy zapisów akt osobowych skarżącego, sprawdzeń w policyjnych bazach danych, zasobów archiwalnych (książek wydarzeń, dokumentacji dotyczącej stanowisk pracy w warunkach szkodliwych i uciążliwych , książki wyjazdów [...], ewidencji wyjazdów [...]), wyczerpując tym samym możliwości w zakresie kwerendy materiałów źródłowych. Przeprowadzone sprawdzenia nie pozwoliły jednak na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Stosownie do § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji warunkiem niezbędnym uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższeni emerytury jest wystąpienia szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia funkcjonariusza. Zagrożenie musi być rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz musi być obiektywne i konkretne. Chodzi przy tym o konkretne sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo musi mieć wymiar zbliżony do podjęcia czynnej napaści na funkcjonariusza lub usiłowania czynnej napaści. Należy bowiem uwzględnić fakt, że niebezpieczny charakter wykonywanych czynności służbowych wynika ze specyfiki służby w Policji. Czynna napaść na policjanta, podczas której zachodzi realne zagrożenie życia została określona w art. 222 i art. 223 Kodeksu karnego. Nie chodzi tu zatem o codzienne trudy służby i jej niebezpieczeństwa, ale wyjątkowe zdarzenia, wprost godzące w życie lub zdrowie funkcjonariusza. Pismem procesowym z dnia 5 czerwca 2021 r. skarżącym nie wyraził zgody na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Dodatkowo podniósł, że organ przedstawia nieprawdziwy stan faktyczny sprawy, a poprzez nieumiejętne wykorzystywanie form przekazu elektronicznego próbuje przypisać jego pismom wady prawne dążąc do niekorzystnych dla skarżącego skutków prawnych. Odnosząc się do kwestii dwukrotnego doręczenia zaskarżonego postanowienia, najpierw przesyłką pocztową, a następnie elektronicznie za pośrednictwem e-PUAP skarżący wskazał, że na skutek tych doręczeń dwukrotnie wniósł skargę, najpierw w dniu 31 marca, a następnie w dniu 14 maja 2021 r., dochowując ze swojej strony wszelkiej staranności w zakresie przestrzegania obowiązujących go terminów, co do przysługujących mu uprawnień. Nie mógł bowiem przewidzieć, która skarga zostanie uznana za wniesioną niewłaściwie lub z naruszeniem przepisów. Wskazał również, że rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji nie wykonał zaleceń Komendanta wojewódzkiego wynikających z postanowienia wydanego 3 grudnia 2020 r. albowiem powoła się na przeprowadzoną analizę Ewidencji Wyjazdów [...], chociaż w rzeczywistości ponownie jej nie wykonał. Postanowieniem z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Op 308/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, działając na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dopuścił z urzędu dowód z akt sprawy o sygn. II SA/Op 116/18 na okoliczność treści wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2018 r. Następnie, na posiedzeniu niejawnym Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwanej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. W sytuacji, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, stosownie do art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie, w trybie uproszczonym, Sąd rozpoznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Przedmiotem zaskarżenia było bowiem postanowienie rozstrzygające o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez policjanta służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych zasad, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także – z mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji wykazała, że akty te wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu skutkującym ich uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że oceniając dopuszczalność skargi Sąd nie uwzględnił argumentu organu o przedwczesności jej wniesienia z uwagi na nieprawidłowe doręczenie skarżącemu zaskarżonego postanowienia przesyłką pocztową w dniu 1 marca 2021 r. Skoro skarżący nie kwestionuje takiego doręczenia i w odpowiedzi na podjęte rozstrzygnięcie wywiódł skargę, która została wniesiona przed upływem 30 dni od dnia wskazanego doręczenia, zdaniem Sądu należało uznać, że skarga została wniesiona skutecznie. Wadliwe działanie organu, polegające w tym przypadku na doręczeniu skarżącemu postanowienia przez operatora pocztowego, tj. w trybie art. 39 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) zwanej k.p.a., zamiast drogą elektroniczną zgodnie z warunkami określonymi w art. 391 k.p.a., nie może powodować dla strony negatywnych skutków prawnych, w tym w postaci zamknięcia drogi do sądu - przez uznanie przedwczesności skargi w sytuacji, gdy strona przedsięwzięła przewidziane ustawą środki w celu skorzystania z przysługujących jej uprawnień. Skarżący nie mógł przewidzieć, że organ dokona ponownego doręczenia w wymaganym trybie. Prawidłowo zatem w celu realizacji przysługującego mu prawa do sądu, dochowując wszelkiej staranności, wniósł skargę w terminie 30 dni od dnia dokonania pierwszego doręczenia postanowienia. W tych okolicznościach Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona skutecznie i podlega rozpoznaniu. Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy Sąd dokonał ustalania, że skarżący już w 2017 r. występował do Komendanta Powiatowego Policji w [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o okresach służby pełnionej przez niego w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej. Wniosek ten obejmował okres służby w Policji od 1992 do 1994 r. oraz od 1997 do 2006 r. i został złożony przez skarżącego, kiedy ten pozostawał jeszcze w czynnej służbie. Sprawa rozpoznania tego wniosku podlegała ocenie tutejszego Sądu, który badał legalność wydanego w tej sprawie ostatecznego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu odmawiającego wydania przedmiotowego zaświadczenia. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Op 116/18 Sąd oddalił skargę wniesioną przez skarżącego na ten akt uznając, że pozostawanie funkcjonariusza w służbie wyklucza wydanie żądanego zaświadczenia. W obecnie rozpoznawanej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia nie obejmował całkowicie tożsamego okresu, gdyż dotyczył służby pełnionej przez skarżącego wyłącznie w latach 1997-2006. Jednocześnie został złożony w zasadniczo zmienionym stanie faktycznym, tj. po zwolnieniu skarżącego ze służby. W tym stanie rzeczy, Sąd nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że w obecnie badanej sprawie nie miała zastosowania zasada res iudicata. Skład orzekający podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że zaświadczenie nie korzysta z res iudicata, co oznacza że może być wydawane wielokrotnie, nawet bez potrzeby anulowania wcześniej wydanego zaświadczenia. Postępowanie o wydanie zaświadczenia może zakończyć się jednak albo w ten sposób, że organ zaświadczenie wyda albo odmową wydania zaświadczenia lub odmową wydania zaświadczenia żądanej treści. Stosownie do tego podkreślić trzeba, że do postanowień o odmowie wydania zaświadczenia czy zaświadczenia określonej treści także nie ma zastosowania res iudicata. Może bowiem ulec zmianie stan faktyczny i prawny, m.in. organ może zacząć dysponować określonymi danymi czy też dane te mogą ulec zmianie. Niekiedy też konieczne będzie ponowne wydanie zaświadczenia w interesie strony, ze względu na możliwą wielość stanów faktycznych, kiedy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo, kiedy strona ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Tym bardziej w razie zmiany faktów lub stanu prawnego możliwe jest wydanie nowego zaświadczenia lub – w razie takiej konieczności - postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia – niezależnie od tego czy wcześniej wydano już zaświadczenie lub stosowne postanowienie o odmowie (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 192/15 i wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 874/14; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu są dostępne na: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że wniosek skarżącego z dnia 16 września 2020 r., o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach zagrażających życiu lub zdrowiu w okresie służby pełnionej w latach 1997-2006 na stanowisku [...] Ds. [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej (Rejonowej) Policji w [...], podlegał rozpoznaniu w postępowaniu administracyjnym. Przechodząc do oceny legalności działań podjętych przez organy w zakresie rozpoznania wniosku wyjaśnić przyjdzie, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach działu VII (art. 217 – art. 220 ) k.p.a. Jest to postępowanie o charakterze uproszczonym i odformalizowanym, mające na celu urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie aktem woli organu. Nie rozstrzyga więc żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje stosunku prawnego. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. zaświadczenie wydawane jest na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Przepis art. 217 § 2 k.p.a. przewiduje dwie odrębne sytuacje, w których organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie. Pierwsza z nich dotyczy wydania zaświadczenia wówczas, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), a druga, gdy osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Wydawanie zaświadczeń co do zasady jest oparte na danych posiadanych przez organ. Jak stanowi przepis art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie do tej regulacji nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie jakichkolwiek ustaleń niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zauważyć jednak trzeba, że przepis ten nie dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Takie unormowanie prawne związane jest z tym, że przepis art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. odwołuje się do odrębnych przepisów prawa. Na gruncie niniejszej sprawy za przepis taki uznać należy § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 grudnia 2018 r. w sprawie w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz. U. poz. 2373 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem z 2018 r., który wskazuje, że zaświadczenie potwierdzające wykonywanie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, stanowi środek dowodowy w postępowaniu o podwyższenie emerytury funkcjonariusza policji. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r., poz. 723.), zwanej dalej "ustawą", ustawodawca przewidział podwyższenie emerytury funkcjonariusza o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Konieczność udokumentowania uprawnień do podwyższenia emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy w formie zaświadczenia przewidziana została natomiast w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r., zgodnie z którym środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwy organ Policji. Wskazany przepis rozporządzenia określa tym samym obowiązek wystąpienia o zaświadczenie na potrzeby postępowania przed organem emerytalnym o podwyższenie emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy. Stosownie do powyższego uznać trzeba, że w niniejszej sprawie wydanie zaświadczenia związane było z sytuacją wskazaną w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. i wobec tego art. 218 § 1 k.p.a. nie znajdował zastosowania. Istotne znaczenia miał natomiast przepis art. 218 § 2 k.p.a., który przewiduje, że przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Na podstawie ww. § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r., należało też uwzględnić, że podstawą sporządzenia przedmiotowego zaświadczenia są nie tylko akta osobowe funkcjonariusza, ale także inne dokumenty potwierdzające pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Ponadto istotna dla potwierdzenia okoliczności objętych zakresem zaświadczenia jest również regulacja § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1611) zwanego dalej rozporządzeniem z 2005 r. O ile bowiem wskazany przepis stanowi podstawę oceny dokonywanej przez właściwy organ emerytalny w postępowaniu o podwyższenie funkcjonariuszowi policji emerytury na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, to jednocześnie precyzuje okoliczności wypełniające znamiona służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, wskazując na zagrożenie dla życia lub zdrowia, które powinno mieć charakter szczególny, a nie być jedynie normalnym następstwem służby. Do postępowania o wydanie zaświadczenia, które jak już wcześniej wskazano jest postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym, nie znajdują wprost zastosowania te same zasady co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. W szczególności nie mają tu zastosowania przepisy regulujące postępowanie dowodowe związane z dokonywaniem przez organy ustaleń faktycznych. Postępowanie wyjaśniające, zmierzające do wydania zaświadczenia, prowadzone jest jedynie w zakresie pozwalającym na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego, a więc nie obejmuje ich ustalania. Nie może prowadzić do tworzenia nowych dokumentów potwierdzających zasadność żądania strony. Odnosi się wyłącznie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ dokumentów oraz danych i obejmuje ustalenia, czy odnoszą się one do faktów lub stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. W konsekwencji źródłami dowodowymi w postępowaniu o wydanie zaświadczenia powinny być istniejące dokumenty dotyczące okresu pełnienia służby objętego wnioskiem skarżącego. Zakres postępowania wyjaśniające powinien jednak również obejmować dokładne ustalenia jakiego rodzaju dokumenty, czy zbiory danych mogą zawierać informacje o okolicznościach związanych z pełnieniem przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowym, że - w omawianej sprawie - w postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie wydania żądanego zaświadczenia, art. 218 § 2 k.p.a. nakazywał organom Policji podjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w koniecznym zakresie do wydania zaświadczenia. Jednocześnie w postępowaniu tym odpowiednie zastosowanie znajdował art. 7 k.p.a. - statuujący ogólną zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej, który obligował organy do wszechstronnego zbadania sprawy, na podstawie analizy całego zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zgłoszonych przez stronę postępowania twierdzeń i zarzutów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 746/15). W ocenie Sądu powołane przepisy nie zostały jednak w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowane przez organy obu instancji. Mając na uwadze art. 218 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r. i w zw. z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. organy rozpoznając wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia powinny bowiem dokładnie ustalić jakie dokumenty lub dane mogą potwierdzać okoliczności, których dotyczy żądanie wnioskodawcy, tj. ustalić okoliczności bądź zdarzenia potwierdzające wystąpienie przesłanki określonej w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy. W tym zakresie za wystarczające nie można uznać dokonania ustaleń jedynie na podstawie analizy akt osobowych skarżącego, bazy danych funkcjonariuszy pokrzywdzonych bezpośrednio popełnieniem przestępstwa na ich szkodę w okresie pełnienia służby, czy dokonanie kwerendy dokumentacji w postaci prowadzonych przez organ pierwszej instancji rejestrów i ewidencji. Skarżący w swoim wniosku wskazał określone rodzaje okoliczności związanych z wykonywanymi przez niego oględzinami, co do których organy nie wskazały aby dokonywały ustaleń, czy były one związane w pełnieniem służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Takich ustaleń nie poczyniły również co do konkretnych zdarzeń, wskazanych przez skarżącego w zażaleniu od pierwszego postanowienia Komendanta Powiatowego (które zostało uchylone w toku instancji), związanych z dokumentowaniem katastrofy w ruchu lądowym z udziałem [...], czy też oględzinami zwłok topielca. Organy zaniechały podjęcia jakichkolwiek czynności poszukiwawczych np. w dokumentacji postępowań przygotowawczych, aktach śledztw lub innych materiałach dotyczących zdarzeń, w związku z którym skarżący wykonywał czynności służbowe, w zakresie, w jakim materiały te mogłaby zawierać informacje o warunkach wykonywania przez niego czynności. Tymczasem, zdaniem Sądu, takie działania wyjaśniające są tym bardziej uzasadnione, że znaczna część dokumentacji poddanej kwerendzie nie została zarchiwizowana, lecz podlegała zniszczeniu w związku z upływem okresu przechowywania. W takich okolicznościach, realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) w świetle dyspozycji art. 218 § 2 k.p.a., organy przed wydaniem zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia z 2004 r., winny były podjąć wszelkie możliwe środki mogące przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, wiążących się z osobą skarżącego. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że nie istnieją żadne udokumentowane informacje, sporządzone przez przełożonych lub samego skarżącego o wykonywaniu przez co najmniej 6 razy w ciągu roku czynności w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jak również nie ujawniono jakichkolwiek raportów (wniosków) o potwierdzeniu okresów pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, zatwierdzonych przez bezpośrednich przełożonych oraz przełożonych właściwych w sprawach osobowych. Odmawiając wydania zaświadczenia organy nie wyjaśniły jednak w jaki sposób, według obowiązujących w Policji procedur, wytycznych, regulaminów itp., są dokumentowane lub potwierdzone okoliczności pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w tym, czy stosowne zapisy w tym przedmiocie dokonywane powinny być przez przełożonych lub ujawniane w odpowiednich raportach lub dokumentach sporządzonych przez samego wnioskodawcę. Wyjaśnienie tej kwestii jest o tyle istotne, że pozwala ustalić podstawę na jakiej są potwierdzane fakty objęte zaświadczeniem, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r. Służy to realizacji ogólnej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wynikającej z art. 8 § 1 k.p.a. oraz określonej w art. 9 zasady informowania stron, z której wynika obowiązek organów w zakresie należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się w toku załatwiania spraw. Pozwala również na dokonanie przez sąd kontroli, czy podejmując rozstrzygnięcie, stosowanie do art. 8 § 1 k.p.a. organy dochowały zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a zgodnie z regułą ustaloną art. 8 § 2 k.p.a. bez uzasadnionej przyczyny nie odstąpiły od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Zaznaczyć również trzeba, że realizując zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasadę informowania (art. 9 k.p.a.) w przypadku wątpliwości co do konkretnych zdarzeń wskazanych przez skarżącego organy powinny rozważyć wezwanie go do złożenia stosowanych wyjaśnień w tym zakresie, w tym np. do sprecyzowania wniosku co do konkretnych przypadków pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu (czasu, miejsca i okoliczności zdarzenia). Mogłoby to bowiem ułatwić poszukiwanie danych dotyczących warunków realizacji przez skarżącego czynności służbowych. Mając na uwadze powyższe i uwzględniając wskazane nieprawidłowości w zakresie działań podjętych w celu rozpoznania wniosku skarżącego Sąd uznał, że przed podjęciem rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia organy nie przeprowadziły w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego co do okoliczności, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, czym naruszyły art. 7 i art. 218 § 2 k.p.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. W ocenie Sądu zachodzi też istotna wątpliwość co do faktycznie zastosowanej przez organy wykładni § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. O ile bowiem w treści postanowień organy, powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, wskazały na prawidłową wykładnię tego przepisu to z treści postanowień wynika, że nie zastosowały jej dokonując ustaleń co do potwierdzenia pełnienia przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. stanowił, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13, Trybunał Konstytucyjny orzekł jednak, że wskazany przepis w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in.: " że słowo bezpośrednie z § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Pierwszy odnosi się bowiem do relacji kauzalnej między czynnościami funkcjonariusza a zagrożeniem, drugi zaś - dotyczy kwalifikacji merytorycznej zagrożenia. Zwrot bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określaniu, czy został spełniony ustawowy warunek podwyższenia emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie" zagrażających życiu i zdrowiu odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Wypowiedź preferencyjna prawodawcy wskazuje na możliwość gradacji zagrożeń uzasadniających podwyższenie emerytury. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w pojęciu "szczególnie" zagrażających życiu i zdrowiu mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobą. Zakwestionowany przepis wymaga natomiast aby zagrożenie nie tylko miało charakter szczególny, ale również aby pozostawało w ściśle określonej (bezpośredniej) relacji kazualnej z czynnościami funkcjonariusza. Uprawnienia do takiego dookreślenia ustawowego warunku podwyższenia emerytury nie sposób natomiast wywieść z art. 15 ust. 6 w zw. z art. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym". Stosownie do wskazanego wyroku T.K., na gruncie niniejszej sprawy Sąd podziela stanowisko i argumentację wyrażone w wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 746/15, zgodnie z którą uznać należy, że co prawda w kontrolowanych postanowieniach organy obu instancji prawidłowo powołują się na wskazane orzeczenie TK, niemniej jednak wbrew jego treści, w istocie stosują § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. w jego brzmieniu sprzed wyroku Trybunału uznając, że szczególne zagrożenie życia i zdrowia to de facto bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, co wynika z treści uzasadnień obu postanowień. Organ pierwszej instancji wskazuje, że "nie chodzi w przesłance określonej w § 4 rozporządzenia o potencjalne zagrożenie, jakie niesie ze sobą codzienna służba wynikająca z wykonywanych na co dzień czynności, lecz realne, rzeczywiste zagrożenie dla życia lub zdrowia zaistniałe w konkretnej sytuacji wykonywania obowiązków służbowych" (str. 12 uzasadnienia). Z kolei organ odwoławczy przyjął, że "zagrożenia dla życia i zdrowia funkcjonariusza muszą być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a nie dające się jedynie przewidzieć. Zagrożenia te nie mogą mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz mają być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego występuje niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia funkcjonariusza" (str. 9 uzasadnienia). Trybunał Konstytucyjny w cytowanym wyroku stwierdził, że "wprowadzenie w rozporządzeniu z 2005 r. kryterium "bezpośredniości" doprowadziło do zawężenia ustawowego wymogu podwyższania emerytury. Interpretując zaskarżony przepis niektóre z sądów administracyjnych przyjmowały bowiem, że "bezpośrednie" zagrożenie to takie, które jest zarazem "konkretne", "obiektywne" i "rzeczywiste" oraz dotyczy bezpośrednio funkcjonariusza (...). Organy uprawnione do wydawania zaświadczeń o okresie służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury (...) przyjmowały, że z uwagi na wymóg "bezpośredniości", o którym mowa w zaskarżonym przepisie, samo zakwalifikowanie czynności jako szczególnie zagrażającej życiu i zdrowiu (np. czynnej służby w operacjach prowadzonych przez siły pokojowe ONZ w Kosowie) nie daje jeszcze podstawy do podwyższenia emerytury w rozumieniu art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...). Należy tymczasem podkreślić, że prawodawca formułując warunki podwyższenia emerytury różnicuje znaczenie słów: "szczególnie" i "bezpośrednie". Drugie zostało wyraźnie zastrzeżone na określenie relacji kauzalnej (art. 15 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym). Zakładając racjonalność prawodawcy nie ma podstaw do zacierania różnicy między art. 15 ust. 2 pkt 1 i 2 a pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. W tym zaś kontekście istotne jest również to, że z uwagi na przedmiot ustawowej regulacji, której celem jest zagwarantowanie czytelnych kryteriów podwyższenia emerytury, a tym samym operacjonalizacja art. 67 ust. 1 Konstytucji, nie może ona podlegać wykładni zawężającej". Mimo takiego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego organy obu instancji - jak wyżej wskazano - uważają de facto za konieczne, dla stwierdzenia istnienia warunków szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, stwierdzenie zagrożenia konkretnego, obiektywnego, rzeczywistego i dotyczącego bezpośrednio funkcjonariusza, a te właśnie określenia przywoływano w sytuacji, gdy § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. stosowany był z uwzględnieniem zapisu o "bezpośrednim" zagrożeniu życia lub zdrowia. Dokonując analizy dostępnych danych organy w istocie dokonały ich oceny uznając za konieczne zaistnienie "bezpośredniego" zagrożenia życia i zdrowia. Tym samym nie dokonały w istocie prawidłowej analizy dostępnych dokumentów pod kątem pełnienia przez skarżącego służby w warunkach "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu". W konsekwencji prowadzi to do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu pierwszej instancji, naruszają także prawo materialne, tj. § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Dlatego przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także – z mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji wykazała, że akty te wydane zostały z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez policjanta służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, tj. z naruszeniem art. 7 i art. 218 § 2 k.p.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 2018 r. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ponadto, rozpoznając sprawę organy zastosowały niewłaściwą wykładnię § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r., co skutkowało naruszeniem, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Reasumując z jednej strony Sąd podziela pogląd wskazany przez organy, zgodnie z którym wykonywanie przez funkcjonariusza obowiązków służbowych opisanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z 2005 r. musi cechować nadzwyczajność i wyjątkowość występujących w czasie pełnienia służby okoliczności zagrażających życiu lub zdrowiu tego funkcjonariusza. Zwrot wskazujący na pełnienie służby w "warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" prowadzić musi do wniosku, że wykonywanie przez funkcjonariusza obowiązków służbowych musi mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych zważywszy na zagrożenie jego życia i zdrowia. Policja, jako uzbrojona formacja służącą społeczeństwu, przeznaczona jest strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli nawet z narażeniem życia (art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji). Potencjalnie zatem na niebezpieczeństwo utraty życia (a tym bardziej zdrowia) narażony jest niejako "z definicji" każdy policjant w trakcie swojej służby w Policji. W tej sytuacji nie wszystkie czynności wykonywane w ramach pełnienia służby (np. interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, zabezpieczenia, zatrzymania, czynności dochodzeniowo-śledcze czy operacyjno-rozpoznawcze) można uznać za czynności podejmowane w sytuacjach szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia, a tylko takie, które wiążą się z ich wykonywaniem w warunkach nieprzeciętnego, wyjątkowego, zintensyfikowanego narażenia danego funkcjonariusza na utratę zdrowia, a nawet życia . Z drugiej jednak strony organy rozpoznając ponownie sprawę i dokonując raz jeszcze ustaleń co do pełnienia przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu, winny na podstawie wszelkiej dostępnej dokumentacji oraz danych przeanalizować przebieg służby skarżącego, mając na uwadze zdarzenia (czynności operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze czy interwencje) nacechowane nasilonym niebezpieczeństwem narażenia (utraty) zdrowia lub życia przez skarżącego, w okresie pełnienia przez niego służby na stanowisku [...] Ds. [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej (Rejonowej) Policji w [...], w latach 1997-2006. Wobec powyższego, mając na uwadze stwierdzone naruszenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd nie orzekł o kosztach sądowych, gdyż skarżący był zwolniony z wpisu, a nie zgłosił żadnych innych kosztów postępowania.