II SA/Op 338/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kosztów przechowywania broni w depozycie postanawia: odrzucić skargę. Skarżący K. P., pismem z dnia 19 czerwca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na czynność Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu, polegającą na wystosowaniu do strony wezwania do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym, z dnia 12 sierpnia 2009 r., nr [...], określającego wysokość zobowiązania oraz termin do jego realizacji. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę Opolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podnosząc, że w sprawie nie ziścił się żaden z warunków określonych w art. 52 ustawy, a także nie zostały dochowane warunki z art. 53 ustawy. Wskazał też, że skarżący w sierpniu 2009 r. złożył wniosek o rozłożenie na raty należności za depozyt, na skutek którego wydana została decyzja w całości uwzględniająca jego żądanie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 5 lipca 2011 r., skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy skarży wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r., czy decyzję z dnia 15 września 2009 r. Odpowiadając na wezwanie, w piśmie z dnia 12 lipca 2011 r., skarżący wskazał, że przedmiotem wniesionej przez niego skargi jest wezwanie do zapłaty z dnia 12 sierpnia 2009 r. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 25 lipca 2011 r., skarżący wezwany został do oświadczenia czy po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na w/w wezwanie skarżący oświadczył, iż po otrzymaniu pisma z Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu z dnia 12 sierpnia 2009 r., nie wnosił on wezwania do usunięcia naruszenia prawa, natomiast ze względu na trudną sytuację materialną zwrócił się do tego organu z wnioskiem o rozłożenia należności na raty. Postanowieniem z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II SA/Op 338/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił przyznania prawa pomocy skarżącemu, wobec oczywistej bezzasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 2 1 i 2 P.p.s.a, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, po myśli art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na wezwanie do uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie policyjnym było zatem, stosownie do art. 52 § 3 P.p.s.a., wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie 14 dni, od chwili kiedy mógł dowiedzieć się o podjęciu czynności, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Brak wystosowania takiego wezwania do organu, w świetle powołanej regulacji, czyni niedopuszczalnym wniesienie skargi do sądu. Jednocześnie też, w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. skarga na wskazaną czynność mogła być wniesiona skutecznie w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie skarżący otrzymał zaskarżone wezwanie w dniu 13 sierpnia 2009 r., (k. akt administracyjnych - 87). Przed wniesieniem skargi do Sądu nie wezwał jednak organu, w terminie 14 dni od dnia kiedy otrzymał wezwanie, do usunięcia naruszenia prawa, a wręcz podjął działania zmierzające do jego realizacji m.in. w postaci wystąpienia do organu z wnioskiem o rozłożenie na raty należności za depozyt. W konsekwencji tego uznać należało, iż skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. i skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Wskazać należy nadto, że Sąd, stosownie do art. 222 P.p.s.a., nie dokonał wezwania skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego, gdyż uznał, że zbędne jest pobieranie wpisu sądowego w przypadku, gdy skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 133/06, postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 181/11 – Lex nr 783962). Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.