II SA/Op 341/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w [...] na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 23 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez firmę A Sp. z o.o. w [...] (zwaną dalej "skarżącą" bądź "Spółką") jest postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (dalej jako OWINB) z dnia 23 maja 2018 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim ( w skrócie PINB) z dnia 6 kwietnia 2018 r., nr [...], nakładające na skarżącą obowiązek przedstawienia wymienionych dokumentów, w zakreślonym przez organ terminie. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2017 r. [...] Stowarzyszenie B (zwane dalej Stowarzyszeniem) zwróciło się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z żądaniem wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie nielegalnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w [...] na dz. nr a. Pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. PINB zawiadomił o planowanej na 17 stycznia 2018 r. kontroli obiektu. Nadto pismami z dnia 8 stycznia 2018 r. wystąpił do Starosty [...] i Burmistrza [...] o informację w sprawie udzielonych pozwoleń na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w [...]. W dniu 16 stycznia 2018 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] przesłał: decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla A Sp. z o.o., polegających na wzmocnieniu wieży telefonii komórkowej dla potrzeb stacji bazowej [...], zlokalizowanej na działce nr a w miejscowości [...] oraz decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia 8 października 2009 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę C S.A., dla inwestycji polegającej na budowie kontenera technicznego dla urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej [...], konstrukcji wsporczych pod anteny oraz pomosty obsługowe, drabin kablowych wraz z kablami telekomunikacyjnymi w [...], na dz. nr a. Z kolei, pismem z dnia 16 stycznia 2018 r., nr [...], Burmistrz [...], przekazał decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 24 grudnia 1997 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę D z siedzibą w [...], dla inwestycji obejmującej budowę [...] wraz z linią kablową n/n zasilającą bazę, ogrodzeniem terenu oraz drogą dojazdową we wsi [...], na dz. nr ewid.a. Kontrola wyznaczona na dzień 17 stycznia 2018 r. nie odbyła się z uwagi na nieobecność przedstawiciela E S.A. Podczas ponownie przeprowadzonych czynności w dniu 1 lutego 2018 r. organ sprawdził ilość zamontowanych anten na wieży telefonii komórkowej i ustalił, że na obiekcie znajdują się: 1) antena sektorowa [...], sztuk 6, poziom montażu na wieży ok. 40 m - inwestor E; 2) antena radioliniowa o średnicy ok. 1,2 m, sztuk 1, poziom montażu na wieży ok. 42 m - inwestor E; 3) antena sektorowa - sztuk 3, poziom montażu na wieży ok. 40 m - inwestor E; 4) antena sektorowa - sztuk 3, poziom montażu na wieży ok. 36 m - inwestor F; 5) antena radioliniowa o średnicy ok. 0,6 m - sztuk 1, poziom montażu na wieży ok. 36 m - inwestor F; 6) antena radioliniowa o średnicy ok. 0,6 m - sztuk 1, poziom montażu na wieży ok. 33,5 m - inwestor F. Ponadto podczas kontroli stwierdzono, że na przedmiotowej wieży występują moduły radiowe służące do obsługi anten sektorowych. Ilość modułów radiowych: 1) o wysokości ok. 40 m - 6 sztuk - inwestor E; 2) o wysokości ok. 36 m - 3 sztuki inwestor F. Ustalono, że właścicielem działki nr a w [...] jest G w [...], a dzierżawcą części dz. a o łącznej powierzchni ok. 300 m2 pod zabudowę wieżą telefonii komórkowej - G Sp. z o.o.(obecnie E S.A.). Podczas kolejnych oględzin przeprowadzonych dnia 6 marca 2018 r. potwierdzono dotychczasowe ustalenia. Jednocześnie pełnomocnik A Sp. z o.o. okazał kontrolującym: 1) decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia 22 sierpnia 2003 r., nr [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla A Sp. z o.o., polegających na wzmocnieniu wieży telefonii komórkowej dla potrzeb stacji bazowej [...], zlokalizowanej na działce nr a w miejscowości [...] wraz z załącznikiem projektowym; 2) kwalifikację przedsięwzięcia [...], z kwietnia 2013 r.; 3) sprawozdanie nr [...], z badania pól elektromagnetycznych zakresu 3MHz-60GHz, wykonanych dla celów ochrony środowiska i ludności w otoczeniu [...], nr [...]; 4) sprawozdanie nr [...], z badania pól elektromagnetycznych zakresu 100 kHz-60GHz wykonanych dla celów BHP w otoczeniu [...], nr [...]; 5) formularz zgłoszenia instalacji wytwarzających pole elektromagnetyczne do Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] dla stacji bazowej nr [...],[...] z dnia 12 grudnia 2013 r.; 6) formularz zgłoszenia instalacji wytwarzających pole elektromagnetyczne do Starostwa Powiatowego w [...] (Wydział Ochrony Środowiska), dla stacji bazowej nr [...] z dnia 12 grudnia 2013 r.; 7) zawiadomienie o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania stacji bazowej A Sp. z o.o. nr [...], złożone do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], z dnia 12 grudnia 2013 r.; 8) zawiadomienie z dnia 22 października 2013 r. o zamiarze rozpoczęcia robót budowlanych do PINB w [...], związane ze wzmocnieniem wieży telefonii komórkowej dla potrzeb stacji bazowej nr [...] na podstawie decyzji pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 22 sierpnia 2013 r., udzielonego przez Starostę [...]; 9) dziennik budowy z dnia 22 października 2013 r., nr [...], wydany dla A Sp. z o.o. dotyczący inwestycji polegającej na wzmocnieniu wieży telefonii komórkowej dla potrzeb stacji bazowej nr [...]. Pierwszy wpis z dnia 30 października 2013 r., ostatni z dnia 12 grudnia 2013 r. Zakres robót opisany w dzienniku budowy dotyczył tylko wyłącznie robót budowlanych, polegających na wzmocnieniu konstrukcji fundamentu i wieży stalowej stacji bazowej [...] w [...]; 10) przekazanie sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych stacji bazowej A Sp. z o.o., nr [...], złożone do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z 18 marca 2015 r.; 11) przekazanie sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych stacji bazowej A Sp. z o.o., nr [...], złożone do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej w [...] dla stacji bazowej nr [...] z dnia 18 marca 2015 r.; 12) sprawozdanie z badań nr [...], z pomiarów promieniowania elektromagnetycznego dla celów ochrony środowiska z dnia 14 października 2017 r. Przedstawiciel inwestora oświadczył, że A Sp. z o.o. dokonał montażu trzech anten sektorowych na wysokości ok. 36 m, montażu trzech modułów radioliniowych na wysokości ok 36 m oraz montażu 1 anteny radioliniowej o średnicy ok. 0,6 m na wysokości ok. 36 m, w okresie listopad - grudzień 2013 r. Dodał, że na montaż powyższych urządzeń A Sp. z o.o. nie posiada i nie uzyskiwała pozwoleń formalno-prawnych (zgłoszenia, pozwolenia na budowę). Pismem z dnia 16 marca 2018 r. PINB zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej w [...] na działce o numerze ewid. a, w zakresie montażu 3 anten sektorowych na wysokości 36 m wraz z montażem 3 modułów RRU na wysokości 36 m oraz montażem 1 anteny radiolinii o średnicy 0,6 m na wysokości 36 m. Następnie, postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2018 r., nr [...], PINB w powiecie brzeskim działając na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 217 r. poz. 1332, z późn.zm.- obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), zwanej dalej ustawą Prawo budowlane, nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 10 lipca 2018 r. dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, tj.: 1) zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (aktualne na dzień opracowania projektu); nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 3) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] wraz z linią kablową n/n zasilającą bazę, ogrodzeniem terenu oraz drogą dojazdową we wsi [...], została wykonana przez D z siedzibą w [...] na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 24 grudnia 1997 r., nr [...], udzielonej przez Burmistrza Gminy i Miasta [...]. Powyższa inwestycja obejmowała budowę wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, linii kablowej n/n, drogi dojazdowej, kontenera technologicznego, ogrodzenia terenu, a także montaż sześciu anten sektorowych typu [...] na wieży na poziomie 40 m. Inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie potwierdzone zaświadczeniem o stwierdzeniu zdatności do użytkowania wydanym przez Burmistrza Gminy [...] z dnia 20 stycznia 2000 r., nr [...]. Organ podał, że inwestor A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie przystąpił do realizacji prac budowlanych ujętych w decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia 8 października 2009 r., nr [...], związanych z inwestycją polegającą na budowie kontenera technicznego dla urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej [...], konstrukcji wsporczych pod anteny oraz pomosty obsługowe, drabin kablowych wraz z kablami telekomunikacyjnymi. Dodał, że w 2013 r. A Sp. z o.o. uzyskała pozwolenie na budowę z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr [...], na wykonanie robót budowlanych polegających na wzmocnieniu wieży telefonii komórkowej dla potrzeb stacji bazowej [...] zlokalizowanej na działce nr a w miejscowości [...]. PINB zauważył, że przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało udzielone jedynie na roboty budowlane związane ze wzmocnieniem wieży, co potwierdził kierownik budowy w dzienniku budowy nr [...]. W odniesieniu do robót budowlanych, będących przedmiotem postępowania, PINB zaznaczył, iż inwestor nie posiada pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Wieża stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowana na działce nr a jest wykorzystywana przez dwóch operatorów - E S.A. oraz A Sp. z o.o. Prace budowlane związane z montażem dodatkowych anten zostały wykonane na jednym obiekcie, natomiast przez różnych inwestorów, dlatego organ wszczął i prowadzi dwa odrębne postępowania. PINB wskazał, że A Sp. z o.o. w kwietniu 2013 r. dokonał kwalifikacji w sprawie oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej o nr [...]. Powyższa kwalifikacja zawierała m.in. wnioski, że na podstawie obliczeń i wykonanej analizy graficznej stwierdza się, iż w odpowiednich odległościach od anten sektorowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w osi głównych wiązek promieniowania anten nie występują miejsca dostępne dla ludności. Przedsięwzięcie związane z rozbudową stacji bazowej (trzech anten sektorowych na wysokości 36 m) nie będzie należeć, do przedsięwzięć, mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko pod warunkiem spełnienia wytycznych w tabeli nr 1, będącej załącznikiem do przedmiotowej kwalifikacji. Inwestor wykonał również sprawozdanie z badań pól elektromagnetycznych zakresu 3 MHZ-60, wykonanych dla celów ochrony środowiska i ludności oraz sprawozdanie z badań pól elektromagnetycznych zakresu 100kHZ-60GHz, wykonanych dla celów BHP w listopadzie 2013 r. Z powyższych sprawozdań wynikało, że badania dla celów ochrony środowiska przeprowadzone w otoczeniu stacji bazowej sieci wykazały, iż w miejscach dostępnych dla osób postronnych nie występują pola elektromagnetyczne o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Organ pierwszej instancji zauważył, że inwestor posiada jedynie kwalifikację przedsięwzięcia na wykonanie zadania wraz z dodatkowymi opracowaniami, wobec czego uznał, że montaż anten nastąpił w warunkach samowoli budowlanej. W zażaleniu na ww. postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że miała miejsce samowola budowlana. Z tej przyczyny wniosła o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania organu pierwszej instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazała, że prace wykonano na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy Prawo budowlane, ponieważ jako urządzenia nieprzekraczające trzech metrów wysokości nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Dodała, że w tym okresie działania takie były w pełni popierane przez orzecznictwo, na poparcie czego przytoczyła wybrane wyroki sądowe, a także stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2012 r. Nadmieniła, że również obecne orzecznictwo stoi na stanowisku, że montaż anten był zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Opolski Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Opolu, przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie PINB w powiecie brzeskim. W uzasadnieniu organ odwoławczy odnotował, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę i w oparciu o to pozwolenie wybudował stację bazową, a następnie pod koniec 2013 r. dokonał jej rozbudowy bez uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Jednakże, jak podkreślił organ, istota rozpatrywanej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy roboty budowlane, polegające na rozbudowie stacji bazowej w 2013 r., wybudowanej na podstawie pozwolenia budowlanego i dopuszczonej do użytkowania zgodnie z przepisami prawa, stanowią "instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych," w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane, czy też mają innych charakter, w szczególności czy noszą znamiona "rozbudowy" jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt. 6 ww. ustawy. Organ dowodził, że jeżeli roboty mieszczą się w zakresie hipotezy art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane to nie wymagają uzyskania pozwolenia budowlanego (art. 29 ust. 2) ani też zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt. 2). Natomiast, uznanie ich za rozbudowę powoduje konieczność wystąpienia o udzielenie pozwolenia budowlanego oraz poddania się procedurze przewidzianej dla tego zamierzenia (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29). OWINB zgodził się, że rodzaj i charakter ocenianych robót budowlanych oraz prac instalacyjnych wykracza poza zakres hipotezy normy zawartej w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Podkreślił, że nie ograniczają się one jedynie do instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącej stacji komórkowej. Wykonane roboty mają bowiem znamiona rozbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 tej ustawy, w związku z czym wymagały pozwolenia na budowę. Organ stwierdził, że zasadnym jest przeprowadzenie procesu legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego, nie ulega wątpliwości, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b ustawy Prawo budowlane, tj. budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, której budowa wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Wedle organu, stanowisko to znajduje potwierdzenie w przepisach § 3 pkt 2, pkt 9 i pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. nr 219, poz. 1864, z późn. zm.). OWINB odwołał się do orzecznictwa, w którym jednolicie przyjmuje się, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie konstrukcji wsporczej (masztu, nośnika) umieszczonej na fundamencie i wykonania na nim instalacji urządzeń antenowych wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), nie stanowi instalowania (montażu) urządzeń na obiekcie, nie jest zatem objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ przytoczył regulację wynikającą z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie należy zakwalifikować stację bazową, jako przedsięwzięcie zaliczające się do mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco wpływać na środowisko. Dlatego organ był zobligowany do prowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane. W tych okolicznościach, w przekonaniu OWINB, zasadnie nałożono na inwestora obowiązki, określone w postanowieniu organu pierwszej instancji, umożliwiając zalegalizowanie stwierdzonej samowoli budowlanej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji, wstrzymanie wykonania powyższych postanowień oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia norm prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania oraz prawa materialnego, tj.: 1) art. 126 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie, pomimo wykazania, że nielegalna rozbudowa przedmiotowej stacji bazowej nie miała miejsca, stąd w pełni zasadne i konieczne byłoby umorzenie postępowania w sprawie przez organ pierwszej instancji; 2) art. 7, art. 7a § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w postępowaniu, a w szczególności: a) pominięcie przy ocenie materiału dowodowego braku sprzeciwu właściwego organu ochrony środowiska, wobec dokonanego przez skarżącą zgłoszenia emisji i bezpodstawne uznanie, że nie dokonano weryfikacji wpływu montażu urządzeń, składających się na przedmiotową stację bazową na środowisko; b) bezpodstawnego uznania, iż w wyniku montażu urządzeń radiokomunikacyjnych i antenowych konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie doszło do jego rozbudowy, podczas gdy należąca do skarżącej stacja bazowa stanowi samodzielną całość, pracującą wyłącznie w sieci telekomunikacyjnej wchodzącej w skład jej przedsiębiorstwa, odrębną i konkurencyjną wobec innych urządzeń zainstalowanych na wieży należącej do E S.A.; c) rozstrzygnięcie wątpliwości odnośnie możliwości skorzystania przez skarżącą z trybu przewidzianego w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane w sposób ewidentny na niekorzyść i w rezultacie nałożenie obowiązków, które przy właściwym zastosowaniu art. 7a § 1 K.p.a. okazałyby się bezprzedmiotowe; 3) art. 126 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie postanowienia wydanego w sprawie przez organ pierwszej instancji wraz z umorzeniem postępowania w sprawie, podczas gdy argumenty przedstawione w zażaleniu czyniły takie działanie koniecznym; 4) art. 124 § 2 K.p.a. w zw. z art. 11 i art. 126 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności: a) brak precyzyjnego wskazania przepisów prawa, które stanowiły podstawę prawną dokonanego rozstrzygnięcia i niewyjaśnienie, z jakich przyczyn kontrolowane roboty budowlane uznane zostały za rozbudowę istniejącej stacji bazowej, a nie montaż urządzeń radiokomunikacyjnych na już istniejącym obiekcie; b) odwołanie się w uzasadnieniu do nieobowiązujących przepisów prawa tj. art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane i to w zakresie kluczowym dla rozstrzygnięcia tj. kwalifikacji kontrolowanych robót oraz obiektu, na którym miały one miejsce; c) całkowicie pozbawione uzasadnienia przesądzenie, iż stacja bazowa skarżącej zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 5) art. 2 i 7 Konstytucji RP w zw. art. 6-8 K.p.a. poprzez niedziałanie przez OWINB w granicach i na podstawie przepisów prawa, 6) art. 29 ust. 2 pkt. 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że instalacja urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym o wysokości nieprzekraczającej 3 metrów na obiektach budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy nie wymaga nawet dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych; 7) art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne uznanie, iż skarżąca dokonała rozbudowy obiektu budowlanego, nie zaś robót przewidzianych art. 29 ust. 2 pkt 15 ww. ustawy; 8) art. 47 w zw. z art. 2 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych poprzez niewłaściwe uznanie, że w każdym przypadku dokonywania kontroli stacji bazowej, na którą składają się urządzenia odpowiadające wskazanym w art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane, konieczne jest ustalenie przez organ nadzoru budowlanego wpływu tychże na porządek planistyczny, co w świetle postanowień ww. przepisu i okoliczności faktycznych sprawy jest bezprzedmiotowe; 9) art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewłaściwe uznanie, że organ pierwszej instancji powinien dalej prowadzić postępowanie w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jakby stanowiła ona przedsięwzięcie zaliczane do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia oraz przedłożonych przez inwestora, a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji oraz dokonanego do Starosty Powiatu [...] zgłoszenia emisji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi tego typu przedsięwzięcia, uzyskiwanie przez skarżącą pozwolenia na budowę w zakresie montażu urządzeń nie było wymagane, a więc wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia wszczynającego legalizację i jego utrzymanie przez organ drugiej instancji jest błędne; 10) art. 152 w zw. z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie, że skarżąca dokonała w trybie wymaganym przez ww., przepisy zgłoszenia emisji do właściwego organu ochrony środowiska i zgłoszenie to nie zostało przez ten organ zakwestionowane, a wynika z niego jednoznacznie, że we wszystkich punktach pomiarowych nie zostały przekroczone dopuszczone prawem normy poziomów pól elektromagnetycznych - co stanowi przesłankę stwierdzenia, iż przedmiotowa stacja bazowa skarżącej spełnia wymagania w zakresie przepisów dot. ochrony środowiska. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że postanowienie organu odwoławczego jest wadliwe i podlega uchyleniu, jako sprzeczne z ustaleniami i ww. przepisami prawa. Zarzuciła, że OWINB zaakceptował działanie organu pierwszej instancji, pomimo, iż nie ustalił precyzyjnie stanu faktycznego sprawy. W szczególności, nie uwzględnił, iż skarżąca wykonała pomiary zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska, a następnie dokonała zgłoszenia emisji w trybie wymaganym art. 152 ww. ustawy. Zgłoszenie to nie zostało przez organ ochrony środowiska zakwestionowane, a analiza wyników pomiarów zawartych w zgłoszeniu dowodzi, iż funkcjonowanie przedmiotowej stacji bazowej nie narusza norm wynikających z przepisów środowiskowych. Uwzględnienie powyższych okoliczności przez organ odwoławczy musiałoby skutkować umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy nie wyjaśnił ponadto, z jakich przyczyn obecnie znajdującą się na przedmiotowej wieży infrastrukturę uznaje za całość techniczno-użytkową, podczas gdy wieża, na której są zamontowane odrębne stacje bazowe należące do jej właściciela oraz skarżącej, w żaden sposób nie tworzą całości gospodarczej. Zdaniem skarżącej, użyte w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pojęcie "obiekt budowlany", stanowiące nośnik dla instalowanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych zostało wyraźnie zdefiniowane w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zaznaczyła, że rodzajem obiektu budowlanego są budowle, w tym wolno stojące maszty antenowe, wskazane w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Zauważyła ponadto, iż dokonała montażu anten na wieży telekomunikacyjnej innego podmiotu, od którego wynajęła jedynie powierzchnię na wieży oraz gruncie, a więc posiada stację bazową odrębną zarówno od samego obiektu, jak również od stacji bazowych pozostałych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zlokalizowanych na ww. wieży. W konsekwencji, stwierdziła, że wykonała legalne prace polegające na montażu na obcym obiekcie budowlanym urządzeń wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, o wysokości nieprzekraczającej wskazanych w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ww. ustawy 3 metrów, które nie stanowiły przedsięwzięcia wskazanego w art. 29 ust. 3 ww. ustawy. Zatem roboty te mogła wykonać bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę jak również zgłoszenia. Podniosła, że wywiązała się z wszelkich obowiązków przewidzianych przepisami art. 122 i 152 ustawy Prawo ochrony środowiska, wykonała pomiary w pełni zgodne z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, a żaden z uprawnionych organów ochrony środowiska nie wniósł sprzeciwu wobec eksploatacji stacji bazowej. W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II SA/Op 341/18, tut. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, z kolei NSA postanowieniem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1155/18, oddalił zażalenie skarżącej wywiedzione od postanowienia sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z tego względu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wskazać też trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 maja 2018 r. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - postanowienia organu pierwszej instancji wykazała, że postanowienia te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do przedmiotu kontroli, przypomnieć należy, że zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy nałożony na skarżącą obowiązek przedstawienia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Od razu też dostrzec trzeba, że okolicznością bezsporną w tej sprawie jest fakt, iż dla inwestycji polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej "sytemu [...]" wraz z linią kablową n/n zasilającą bazę, ogrodzeniem terenu oraz drogą dojazdową w miejscowości [...], gm. [...] na działce o numerze ewidencyjnym a D Sp. z o.o. w [...] uzyskała pozwolenie na budowę w 1997 r. Zatem, jak strony zgodnie podnoszą, przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej (obecnie sieci spółki E) została legalnie wybudowana. Stąd też, przedmiotem postępowania w kontrolowanej sprawie - co należy podkreślić - nie jest wybudowanie w roku 1997 stacji bazowej telefonii komórkowej, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę oraz rozbudowa dokonana na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia 10 października 2003 r., nr [...], którą udzielono pozwolenia na rozbudowę bezobsługowej stancji bazowej telefonii komórkowej systemu "[...]", nr [...] w [...] na działce o numerze ewid. a (na istniejącej wieży) o 4 anteny radiolinii na wysokości 43,4 m (2 sztuki o średnicy 0,6m, na azymutach 300 i 700 ) i 42,0 m (2 sztuki o średnicy 1,2 m, na azymutach 270 i 1400). Nie stanowi również przedmiotu postępowania rozbudowa spornej stacji w oparciu o zgłoszenie robót budowlanych w 2006 r., co do którego organ nie wniósł sprzeciwu (18 stycznia 2007 r.). Natomiast, jak już wyżej wskazano, przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest ocena zaskarżonego postanowienia, wydanego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, którym nałożono na skarżącą Spółkę obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 tej ustawy, tj.: 1) zaświadczenia Burmistrza [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku obowiązującego braku planu zagospodarowania przestrzennego; 2) czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczegółowymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego; 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszym przypadku, wydanie kwestionowanego przez skarżącą postanowienia nastąpiło po dokonaniu przez organ oceny kolejnych robót budowlanych związanych z ww. stacją bazowej telefonii komórkowej. Kluczowe znaczenie w tej sprawie ma zatem ustalenie, czy roboty budowlane polegające na rozbudowie stancji bazowej w 2013 r., wybudowanej na podstawie pozwolenia budowlanego (z dnia 24 grudnia 1997 r.) i dopuszczonej do użytkowania zgodnie z przepisami prawa (dnia 20 stycznia 2000 r), stanowią "instalowanie urządzeń w tym anten konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowalnych, w znacznie przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, czy też noszą znamiona "rozbudowy", jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt 6 cyt. ustawy. Jednakże dla dalszych rozważań niezbędnym staje się zaakcentować, że w przypadku robót budowlanych polegających na wykonaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na wieży wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Stosownie do treści art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy, przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym między innymi wolno stojące maszty antenowe. Wyliczenie budowli zamieszczone w tym przepisie nie stanowi jednak katalogu zamkniętego, a ma charakter jedynie przykładowy. Opisana wyżej stacja bazowej telefonii komórkowej na wieży na poziomie 40 m w [...], stanowi odrębny obiekt budowlany. Skoro zrealizowana budowla stanowi całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, zatem wymagała pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stąd jej wykonanie w 1997 r. nastąpiło legalnie, na podstawie pozwolenia budowlanego. Natomiast roboty budowlane w 2013 r. na tym obiekcie (stacji) były dokonywane bez uzyskania pozwolenia na budowę. Dlatego też, zasadnie organ dokonał oceny i ustalenia w kwestii czy roboty budowlane, polegające na rozbudowie stacji bazowej w 2013 stanowią "instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane, czy też noszą znamiona rozbudowy, jako jednej z postaci budowy według art. 3 pkt. 6 ustawy Prawo budowlane. Najogólniej rzecz ujmując, jeśli roboty mieszczą się w zakresie hipotezy art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane, to nie wymagają one uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 tej ustawy), ani też zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt. 2). Natomiast w przypadku uznania ich za rozbudowę, występuje konieczność uzyskania pozwolenia budowlanego oraz poddania się procedurze dla niego przewidzianej (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ustawy Prawo budowlane). W kontrolowanej sprawie organy obu instancji zgodnie ustaliły, przy czynnym udziale skarżącej, że rodzaj i charakter robót budowlanych oraz prac instalacyjnych, dokonywanych w ww. okresie, wykracza poza zakres objęty regulacją art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Nie ograniczają się one wyłącznie do instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na istniejącej stacji komórkowej. W oparciu o materiał dokumentacyjny, w tym protokół z oględzin, organy stwierdziły, że wykonane roboty mają znamiona rozbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, a co za tym idzie - wymagały pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, po dokonanej analizie i ocenie wykonanych robót, organy prawidłowo uznały, iż w realiach tej sprawy zasadnym jest przeprowadzenie procesu legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Jak wykazano, poza montażem trzech projektowanych anten sektorowych na wysokości 36 m wraz z montażem 3 modułów RRU na wysokości 36m oraz montażem 1 anteny radiolinii o średnicy 0,6 m na wysokości 36 m roboty te obejmowały także demontaż istniejących anten sektorowych, demontaż istniejącego podestu obsługowego wraz z barierką ramy przewidzianej pod BS6. Równocześnie organ podał, że w związku z wykonanymi robotami budowlanymi nastąpiła zmiana parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej, stąd powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa obiektu, a zatem nie może być uznana za montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Odnotować jedynie można w tym miejscu, że ewentualna zmiana parametrów obiektu winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2145/10 oraz z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15 - dostępne na stronie interesowne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/16, NSA stwierdził, że w sytuacji, w której już istniejąca antena (uprzednio zamontowana na takiej stacji bazowej) jest wymieniana na inną antenę, to taki zakres robót budowlanych może nie być traktowany jako rozbudowa. Natomiast w przypadku, gdzie obok istniejących anten sektorowych lub innych, instalowane są kolejne (dodatkowe) anteny - to wówczas taki zakres robót należy traktować jako rozbudowę. Jeśli zatem zdemontowanie niektórych znajdujących się na wieży anten i zamontowanie na niej nowych (także dodatkowych), skutkowało zmianą parametrów użytkowych stacji bazowej telefonii komórkowej, to działanie takie będzie spełniać wymogi przebudowy obiektu budowlanego. Skoro przebudowa jest jedną z postaci robót budowlanych (art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane), to te zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, chyba, że przepis szczególny inaczej rozstrzyga to zagadnienie. Wyłączenie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę musiałoby jednoznacznie wynikać z przepisu prawa. Inaczej mówiąc, przepis musiałby wprost wskazywać, że na roboty inne niż montaż urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym (rozbudowa czy przebudowa), nie wymaga pozwolenia na budowę. Tymczasem z przywoływanych wyżej przepisów ustawy Prawo budowlane wynika, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie działania polegającego na instalowaniu na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych. W konsekwencji powyższego, nie ma znaczenia dla sprawy podnoszony przez skarżącą fakt, że przedmiotowe przedsięwzięcie polegało tylko na instalowaniu urządzeń o wysokości nie przekraczającej 3 m na istniejących obiektach budowlanych. W tej bowiem sprawie nie ma znaczenia okoliczność, że wysokość samych anten zaprojektowanych do zainstalowanych nie przekraczała 3 metrów. Wprawdzie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane wynika, że zgłoszeniu organowi administracji architektoniczno-budowlanej nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości poniżej 3 metrów na obiektach budowlanych (a powyżej 3 metrów wymaga tylko zgłoszenia), to jednak przepisu tego nie można stosować bez powiązania z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, który przewiduje instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych bez pozwolenia na budowę, jednakże z wykluczeniem sytuacji, kiedy instalacja taka oznacza rozbudowę istniejących wcześniej konstrukcji antenowych. Przy rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma znaczenia wielkość urządzeń posadawianych na obiektach budowlanych. W ocenie Sądu, trafnie w zaskarżonym akcie wykazano, że w sprawie istniała konieczność przeprowadzenia procesu legalizacji robót budowlanych, na które inwestor nie posiadał pozwolenia, lecz realizował je na podstawie kwalifikacji przedsięwzięcia na wykonanie zadania wraz z dodatkowymi opracowaniami. Wykonywanie nowych robót budowlanych, które zostały opisane i wyszczególnione przez organ, skutkowało zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej, a zatem należało uznać, że zmiana ta wymagała pozwolenia na budowę i tym samym wszczęte przed organem powiatowym postępowanie należało zakończyć wydaniem zaskarżonego postanowienia. Warunkiem wydania postanowienia w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane jest bowiem m.in. stwierdzenie w sposób pewny dopuszczenia się samowoli budowlanej, czyli rozbudowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Dodatkowo dostrzec też trzeba, że w myśl art. 29 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, należy zakwalifikować przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej jako przedsięwzięcie zaliczające się do mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco wpływać na środowisko. Ponadto, również podnoszone zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 77 K.p.a., dotyczące nieodpowiedniego ustalenia stanu faktycznego są niezasadne. Organy nadzoru budowlanego, poza materiałem zebranym w postępowaniu w pierwszym etapie, dodatkowo pozyskały dowody w tym postępowaniu legalizacyjnym, co świadczy o wyczerpującym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, w jakim było to niezbędne dla wydania postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Ocena zebranego materiału dowodowego dokonana została prawidłowo, jest logiczna, ale nie dowolna, a zatem nie naruszono też art. 80 K.p.a. W konsekwencji, organy nadzoru budowlanego nie naruszyły prawa materialnego - art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Z powyższych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu, w myśl art. 151 P.p.s.a.