II OSK 1494/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 180/14 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] w R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie prowadzonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 180/14 uchylił zaskarżoną decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej jako LWINB) z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie prowadzonych robót budowlanych. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. (dalej jako PINB), działając na podstawie art. 105 § k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne dotyczące robót budowlanych prowadzonych w stacji bazowej telefonii komórkowej "[...]", na działce nr ewid. [...] przy ul. F. w L.. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przedmiotowych robót budowlanych zwróciło się Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w R. w piśmie z dnia 30 listopada 2012 r. skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. W dniu 5 kwietnia 2013 r. organ nadzoru budowlanego I instancji tj. PINB w Ś. przeprowadził oględziny zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. F. w L. stacji bazowej telefonii komórkowej, należącej do Polskiej Telefonii Komórkowej [...] Sp. z o.o. [...] Telefonia Komórkowa. Czynności te potwierdziły, że we wskazanym obiekcie przeprowadzono roboty polegające na zainstalowaniu dodatkowych urządzeń, tj. 15 modułów z uchwytami (3 szt. RRH/G, 3 szt. RRH/D, 6 szt. RRH/U i 3 szt. FPFC), które umieszczone zostały na dwóch poziomach istniejącej wieży typu TPM o wysokości 40 m. Ponadto dokonano demontażu starych kabli FO, DC i zastąpiono je nowymi tego samego typu. Zgodnie z oświadczeniem przedstawiciela inwestora, opisane roboty zostały wykonane jesienią 2012 r. Po dokonaniu analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów, w tym projektu technicznego oraz specyfikacji zamontowanych urządzeń, organ I instancji uznał, że przedmiotowe roboty budowlane nie wymagały ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Stanowisko to organ oparł na treści art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013.1409 ze zm., dalej jako u.p.b.), w myśl którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, jak również na treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. "b" u.p.b., z którego wynika, że instalowanie urządzeń telefonii komórkowej na istniejących obiektach budowlanych nie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, jeżeli instalowane urządzenia mają wysokość mniejszą niż 3 m. Organ podkreślił, że z przedłożonej przez inwestora specyfikacji wynika, iż wszystkie zamontowane urządzenia mają wysokość mniejszą niż 3 m. Ponadto ich zainstalowanie nie wiązało się z istotną ingerencją w konstrukcję istniejącego już obiektu budowlanego, jak też nie spowodowało jej nadmiernego obciążenia. Wykonane roboty nie mogą zatem – w ocenie organu – zostać zakwalifikowane jako rozbudowa lub nadbudowa istniejącego obiektu. Dodatkowo organ wskazał, że roboty te nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co potwierdził Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta L. w piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. Mając na uwadze powyższe ustalenia PINB stwierdził, że sporne roboty w obrębie stacji bazowej na działce nr [...] nie mają cech samowoli budowlanej, do usunięcia której byłby właściwy organ nadzoru budowlanego. W konsekwencji organ I instancji uznał, iż zachodzą podstawy do umorzenia przedmiotowego postępowania zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji organu I instancji, złożonego przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" w R., LWINB utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy jednoznacznie wskazuje, że roboty wykonane przy stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w L. nie podlegają reglamentacji przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co skutkuje umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" w R. zaskarżyło powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Stowarzyszenie zarzuciło zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów: 1) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że niniejsze postępowanie jest bezprzedmiotowe, albowiem zakres inwestycji nie odbiega od projektu budowlanego sporządzonego na potrzeby niniejszej sprawie prawdopodobnie w roku 2001, a zmiana parametrów technicznych i użytkowych nie wymaga żadnych pozwoleń; 2) art. 29 ust 3 u.p.b. w związku z art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez wskazanie, iż inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, albowiem tak wynika z pisma Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta L. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], przez co Wojewódzki Sąd Administracyjny musi dokonać kontroli pisma sporządzonego w postępowaniu poza administracyjnym w sytuacji, w której sąd ocenia stan faktyczny i prawny ustalony przez organ samodzielnie; 3) art. 3 pkt 6 u.p.b. poprzez nieudowodnienie, iż obiekt w dalszym ciągu jest tym samym, jaki powstał w dniu jego budowy, albowiem jego obszar oddziaływania nie zmienił się; 4) art. 3 pkt 7a u.p.b. poprzez odstąpienie od jego analizy z uwagi na przyjęcie, iż inwestor może zmieniać parametry techniczne i użytkowe obiektu bez żadnych pozwoleń; 5) art. 7, art. 8 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez sporządzenie decyzji w sposób "niemożliwy do odkodowania" i "uniemożliwiający dokonanie jej kontroli sądowej", a to z uwagi na: - brak podania mocy anten, ich azymutów, tiltów, - niewskazanie, jak organ rozumie pojęcie miejsc dostępnych dla ludności, - niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, iż osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy. - brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), - wskazanie, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu bez dokonania w tym zakresie jakiejkolwiek analizy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga jest uzasadniona wskazując, że rozstrzygnięcie organu II instancji oparte zostało na błędnej argumentacji, co dodatkowo skutkowało brakiem należytych ustaleń w zakresie istotnym dla sprawy. Zastrzeżenia Sądu budziła przede wszystkim dokonana przez organy kwalifikacja przedmiotowych robót, skutkująca błędną subsumcją przepisów prawa materialnego. Sąd zauważył, że istotą tych robót – jak wynika chociażby z załączonego do akt sprawy projektu technicznego – była modernizacja istniejącej stacji bazowej, a dokładnie jej anten sektorowych poprzez zamontowanie dodatkowych modułów (oraz wymianę kabli). Urządzenia te, po ich zamontowaniu, nie stanowiły zatem dodatkowych, odrębnych obiektów na już wcześniej istniejącej stacji bazowej, lecz stały się jej integralną częścią odpowiadającą za zmianę (poprawę) parametrów użytkowych (technicznych) tejże stacji. Zdaniem Sądu spornych robót budowlanych nie można utożsamiać - jak to uczyniły organy obu instancji - z instalowaniem dodatkowych urządzeń na istniejących już obiektach budowlanych, w rozumieniu przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.b. O powyższym świadczy okoliczność, że roboty te w istocie zostały wykonane w stacji bazowej, a nie na tej stacji (co wynika już z samej sentencji decyzji organu I instancji). Powołane zaś przepisy stanowią natomiast wprost, że objęte nimi zwolnienie z obowiązku uzyskania odpowiednio pozwolenia na budowę lub zgłoszenia dotyczy tylko robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym, a nie w obiekcie budowanym. A contrario instalowanie tych urządzeń wewnątrz obiektu nie jest objęte przedmiotowym zwolnieniem i wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, względnie zgłoszenia. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skoro przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały wewnątrz istniejącej stacji bazowej, a ich istotą była zmiana parametrów użytkowych (technicznych) tej stacji, powinnością organów było ustalenie, w jakim stopniu w wyniku przeprowadzonych robót parametry te uległy zmianie oraz czy zmiana ta obejmowała parametry charakterystyczne dla tego rodzaju obiektów. Jednocześnie Sąd zauważył, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej takim charakterystycznym parametrem jest chociażby częstotliwość pola elekromagnetycznego, czy też moc promieniowania anten. Ustalenia te są niezbędne, by w sposób rzetelny i prawidłowy zakwalifikować sporne roboty budowlane, a następnie poddać je właściwym regulacjom u.p.b. Jeżeli bowiem w wyniku tych robót charakterystyczne parametry istniejącej stacji bazowej (w tym wartości powołane wyżej) nie uległy zmianie, roboty te winny być traktowane jako przebudowa, o której mowa z art. 3 pkt 7a u.p.b. i która mogłaby być zrealizowana na podstawie niezakwestionowanego przez organ zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 11 u.p.b.). W przeciwnym wypadku, jeżeli w wyniku przeprowadzonej konfiguracji anten stacji bazowej związanej z montażem dodatkowych modułów, czynniki te uległy zmianie, to należy uznać, że sporne roboty stanowiły rozbudowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 u.p.b. i dla której koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.b. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że bez znaczenia dla powyższych ustaleń pozostaje powołana przez organy obu instancji okoliczność, iż przedmiotowe roboty budowlane nie stanowią przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Reasumując WSA stwierdził, że utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie o umorzeniu przedmiotowego postępowania zostało podjęte bez przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego, a przez to z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., co skutkowało również naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a., a także powołanych w treści zaskarżonych decyzji przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.b. poprzez ich błędne zastosowanie. Uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, przez co koniecznym było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy, który będzie miał na względzie konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w zakresie oceny wpływu przeprowadzonych robót budowlanych na charakterystyczne parametry objętej tymi robotami stacji bazowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła "[...] S.A." z siedzibą w W. podnosząc zarzut naruszenia: I. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 15 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.b., tj. uznanie, że wykonane przez inwestora roboty budowlane nie podlegały trybowi przewidzianemu w tym przepisie; II. przepisów postępowania przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd naruszenia przez organ w toku prowadzenia sprawy art. 7, 77, 80 i 105 § 1 k.p.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Skarżący kasacyjnie nie zgodził się z zarzutem Sądu naruszenia przez organ nadzoru budowlanego art. 7, 77, 80 k.p.a., albowiem organ ocenił cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, działając w ramach i zakresie przyznanych mu przepisami kompetencji. Nie pominął żadnych dostępnych dokumentów w przedmiotowej sprawie, dokonał oględzin stacji bazowej i na podstawie całokształtu materiału dowodowego podjął decyzję w sprawie. Skarżący podkreślił, że przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.b. interpretowany w powiązaniu z treścią art. 29 ust. 2 pkt 15 tej ustawy, jako urządzenie instalowane na obiekcie budowlanym traktuje zarówno antenowe konstrukcje wsporcze, jak i same instalacje radiokomunikacyjne. Tym samym, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiekcie budowlanym urządzenia w postaci anteny radiokomunikacyjnej i jej konstrukcji wsporczej będzie podlegało zgłoszeniu, gdy wysokość tego urządzenia będzie przekraczać 3 m. Zarówno art. 29 ust. 2 pkt 15, jak i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. mówią o urządzeniach. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 15 u.p.b. dodatkowo precyzuje, że chodzi również o urządzenia będące zarówno konstrukcją wsporczą, jak i instalacją radiokomunikacyjną wraz z antenami . W stosunku do takiego urządzenia ma zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b u.p.b. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]" z siedzibą w R. wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej, albowiem przedmiotem sprawy nie jest montaż urządzeń, lecz wielokrotnie zwiększenie mocy istniejącego obiektu a co z tym idzie instalacji radiokomunikacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do kwalifikacji prawnej robót budowlanych wykonanych przez skarżącego kasacyjnie inwestora podlegających na montażu na wieży antenowej 15 dodatkowych modułów z uchwytami i wymianie kabli. Organy orzekające w sprawie i skarżący kasacyjnie inwestor uznały, iż roboty te stanowiły instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych w znaczeniu przyjętym w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.j. Dz. U. 2016. 290 z późn. zm.). Sąd pierwszej instancji uznał natomiast, że wykonanych robót nie można utożsamiać z instalowaniem urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, zaś ustalenia poczynione przez organy nie były wystarczające do dokonania oceny czy stanowiły one przebudowę czy też rozbudowę. W związku z powyższym wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, które rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną Sąd w pełni podziela, że zakres prac, które zgodnie z Prawem budowlanym, powinny zostać wykonane przy realizacji określonego przedsięwzięcia - instalacji telefonii komórkowej - zawsze wynikają z konkretnej, ściśle zindywidualizowanej sytuacji, którą będzie z kolei kreowała wielkość danego urządzenia, jak i sposób oraz miejsce jego realizacji. Dokonując zatem kwalifikacji prawnej robót budowlanych nie można czynić tego automatycznie, niezależnie od szczegółowych, technicznych założeń projektu przedstawionego przez inwestora (por. np. wyroki NSA z dnia 1 października 2009 r., II OSK 1461/08, LEX nr 573565, z dnia 26 sierpnia 2010 r., II OSK 1297/09, LEX nr 1613214, z dnia 24 listopada 2011 r.,II OSK 1660/10, LEX nr 1151981). Słuszne było zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy powinny poczynić takie dodatkowe ustalenia co do zakresu przeprowadzonych robót budowlanych, które pozwoliłyby na jednoznaczne ustalenie charakteru tych robót w świetle przepisów Prawa budowlanego. Należy bowiem podkreślić, że zakwalifikowanie robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może nastąpić tylko wówczas, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (por. np. wyrok NSA z 12 października 2016 r., II OSK 3341/14). Trafnie przy tym Sąd pierwszej instancji wskazał, że zmiana parametrów obiektu winna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (tak też w wyroku NSA z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2145/10, LEX nr 112311). Skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie przepisów postępowania wskazał jedynie przepisy art. 7, 77, 80 i 105 § 1 k.p.a. w związku z czym należy zauważyć, że są to przepisy normujące postępowanie przed organem administracji, natomiast sąd nie stosuje tych przepisów, lecz przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2016. 718 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Jednak analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej i zawartej w niej argumentacji pozwala na przyjęcie, iż w istocie zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77, 80 i 105 § 1 k.p.a. miał dotyczyć naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez to, że Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję utrzymaną nią w mocy, pomimo iż zdaniem skarżącego kasacyjnie inwestora, organy administracji w toku postępowania administracyjnego nie naruszyły wskazanych przepisów procesowych. Tak określony zarzut skargi kasacyjnej nie był uzasadniony. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił bowiem dlaczego uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy wskazując, że organy nie dokonały dokładnych ustaleń co do zakresu przeprowadzonych robót budowlanych przyjmując bez żadnej analizy, że doszło do instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, podczas gdy roboty te mogły stanowić przebudowę lub rozbudowę stacji bazowej. Naczelny Sąd Administracyjny tę ocenę Sądu pierwszej instancji w pełni podziela. Ponadto wskazać należy, że obowiązkiem organów jest dokonanie jednoznacznej oceny czy wykonane roboty budowlane można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. 2016.353) w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. 2016.71). Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego takie przedsięwzięcia wymagają pozwolenia na budowę. W przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Należy przy tym wskazać, że dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne jej elementy) wpłynie na środowisko (por. wyroki NSA z 19 stycznia 2016r., II OSK 1162/14, LEX nr 2033968 i z 29 września 2015r., II OSK 139/14, LEX nr 1987019). Jeżeli chodzi o dotychczasowe ustalenia organów w tym zakresie, to opierały się one wyłącznie na złożonym do akt sprawy przez inwestora piśmie Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta L. z dnia 3 lipca 2013 r. W piśmie tym w ogóle pominięto kwestię badania poziomu równoważnej mocy promieniowania izotropowego, które to badania jak wskazano wyżej powinny obejmować całą instalację. Dopiero prawidłowe wyjaśnienie powyższych kwestii, a więc ustalenie przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jakich robót budowlanych dokonano faktycznie na przedmiotowym obiekcie budowlanym i czy w związku z tym inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, umożliwi zastosowanie właściwych przepisów Prawa budowlanego co do wymagań w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie dokonał zatem błędnej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i związanego z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 b) albowiem wobec wskazanych wyżej braków w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych, nie mogło dojść do zakwalifikowania wykonanych robót w oparciu o te przepisy. Wobec braku zasadności podstaw wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił ją jako niezasadną.