II SA/Op 37/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 29 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów oddala skargę. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 29 listopada 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 26 października 2013 r., nr [...], o nałożeniu na P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...] w [...], kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następującym stanie faktycznym. W dniu 12 czerwca 2013 r. około godziny 21,00 – 21,40 na autostradzie [...] [...] funkcjonariusze organów celnych dokonali kontroli samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy marki [...], numer rejestracyjny [...], o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 5360 kg. Poddany kontroli zespół pojazdów prowadził K. M. wykonujący przewóz na rzecz firmy "[...], P. K.". Kierujący pojazdem samochodowym nie okazał organowi dokonującemu kontroli zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, ani licencji. Ponadto pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące. Powyższe stwierdzone zostało w protokole kontroli z dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...]. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu zawiadomił P. K. o wszczęciu postępowania z urzędu. Jednocześnie organ wezwał go do dostarczenia wyjaśnień. W piśmie z dnia 25 sierpnia 2013 r. P. K. wyjaśnił, iż ze względu na uzyskaną we właściwym miejscowo Wydziale Komunikacji informację, że dla samochodów o ładowności do 3,5 tony nie ma konieczności posiadania zaświadczenia na przewozy własne, nie dysponuje takim dokumentem. Ponadto podał, że w dniu kontroli zatrudniony u niego na umowę zlecenia K. M. przewoził sprzęt, do obsługiwanych przez niego Targów [...] w [...] [...], tj. rolbary do piwa. Decyzją z dnia 26 października 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1,5,6, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265, z późn. zm. - zwanej dalej ustawą), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm. - zwanej dalej K.p.a.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w Opolu nałożył na P. K., oznaczonego dodatkowo jako przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], karę pieniężną w kwocie 10 000 zł. W uzasadnieniu organ I instancji, po przedstawieniu stanu faktycznego i przywołaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie wskazał, iż podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego oraz niezarobkowego przewozu drogowego dokonuje się na zasadach określonych w ustawie o transporcie drogowym, co oznacza, iż poruszanie się wszystkimi pojazdami bądź zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie ciężaru przekraczającej 3,5 tony podporządkowane jest regułom tej ustawy. W szczególności wyjaśnił, że aby przedsiębiorca mógł wykonywać przewóz poddany regulacji ustawy zobowiązany jest spełnić określone warunki, które można określić jako kwalifikowane w odniesieniu do wykonywania transportu drogowego (wymóg posiadania stosownej licencji) i podstawowe, a niezbędne dla wykonywania przewozu niezarobkowego (posiadanie zaświadczenia). Podkreślił, że wymagania te są adresowane zarówno do przedsiębiorców, dla których działalnością gospodarczą jest transport drogowy jak i wykonujących każdą inna działalność gospodarczą. Odnosząc się do realiów przedmiotowej sprawy skonstatował, że skoro łączna masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 5360 kg to kontrolowany pojazd na zasadzie art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy podlegał przepisom ustawy. Podał także, że w chwili kontroli kierowca nie dysponował zaświadczeniem potwierdzającym zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W konsekwencji zacytowanych przepisów tj. art. 3, art. 13 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21- zwanego dalej rozporządzeniem nr 3821/85), jak i art. 3, 13 i 16 rozporządzenia (WE) 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r. - zwanego dalej rozporządzeniem nr 561/2006) organ I instancji wywiódł, że przedsiębiorca zobowiązany był wyposażyć pojazd w tachograf rejestrujący aktywność pracy w czasie przewozu drogowego. Wskazując na l.p. 1.3. oraz l.p. 6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 92a ustawy, uzasadnił wysokość nałożonej kary pieniężnej. W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. wniósł o jej uchylenie. Wskazał, że nie miał obowiązku posiadania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne oraz wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące w pojeździe o masie do 3,5 tony. Nadto odwołujący skonstatował, że powyższe wymogi go nie dotyczą, gdyż wraz z żoną prowadzi działalność wytwórczą w rolnictwie. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 92a ust. 1 i 6 ustawy, l.p. 1.1. i 6.1.1. załącznika nr 3 ustawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 26 października 2013 r. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego stanowiącego podstawę procedowania organ odwoławczy przede wszystkim wyjaśnił, iż stwierdził inne naruszenie niż organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie doszło do naruszenia wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, a nie stwierdzone przez organ I instancji naruszenie w postaci wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenie. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu kontroli strona wykonywała transport drogowy polegający na przewozie armatury do rozlewania piwa. Zdaniem organu, niewątpliwie w tym dniu strona nie posiadała licencji ani zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. Jednocześnie podał, że dopuszczalna masa całkowita, na którą nie jest wymagana licencja lub zaświadczenie na przewozy, na potrzeby własne nie może przekroczyć 3500 kg. Wskazał, że skoro w chwili kontroli dopuszczalna masa kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 5360 kg, to strona zobowiązana była do posiadania licencji. Ponadto, w ocenie organu, nie był to też przewóz na potrzeby własne, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie był spełniony w tym zakresie jeden z warunków statuujący, że pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Stwierdził, że ze złożonego przez stronę pisma z dnia 25 sierpnia 2013 r. wynika, iż kontrolowanym zespołem pojazdów kierowała osoba zatrudniona przez przedsiębiorcę na podstawie umowy zlecenia, a nie umowy, o której jest mowa w art. 2 ustawy z dnia z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. 1998 nr 21, poz. 94, z późn. zm.) W konsekwencji, osoba zatrudniona na innej podstawie prawnej, niż wskazana w art. 2 Kodeksu pracy, w tym na podstawie umowy o dzieło nie jest, zdaniem organu, pracownikiem. Stąd nastąpiło naruszenie - wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, które podlega na podstawie punktu 1.1. załącznika nr 3 do ustawy karze pieniężnej w wysokości 8000 zł. Następnie, cytując przepisy art. 3 rozporządzenia nr 561/2006 oraz art. 3 rozporządzenia nr 3821/85 organ II instancji wskazał, że ponieważ w przedmiotowej sprawie łączna dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów, tzn. samochodu wraz z przyczepą wynosiła 5360 kg, czyli powyżej 3,5 tony, kontrolowany przewóz podlegał przepisom ustawy o transporcie drogowym. Równocześnie wyjaśnił, że fakt iż sam pojazd nie przekraczał dopuszczalnej masy - nie miał w tym przypadku znaczenia, ponieważ w dniu 12 czerwca 2013 r. był wykonywany przewóz zespołem pojazdów przekraczający dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony. Następnie wyjaśnił, że prowadzenie dodatkowo działalności rolniczej nie zwalnia przedsiębiorcy z obowiązku stosowania wymienionych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym, zwłaszcza w sytuacji, gdy przedmiotowy transport nie był związany z działalnością rolniczą, a z działalnością gospodarczą P. K., który w jej ramach w dniach 14 – 18 czerwca 2013 r., obsługiwał Targi [...] w [...] [...]. Przewożony w kontrolowanym zespole pojazdów sprzęt, był przeznaczony do obsługi tych targów. Strona zobowiązana była zatem w dniu kontroli drogowej dysponować zarówno licencją, jak i kontrolowany pojazd winien być wyposażony w wymagane urządzenie rejestrujące czas pracy kierowców. Odnotował, że w tej sytuacji wysokość kary ustalona została w oparciu o l.p. 6.1.1. oraz l.p. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy w zw. z art. 92a ust. 2 ustawy. Dalej organ odwoławczy z urzędu stwierdził, że w sprawie nie zaistniała sytuacja do umorzenia postępowania, o której mowa w art. 92c ustawy, gdyż P. K. nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W skardze na powyższą decyzję P. K., wnosząc o jej uchylenie, zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 2, a także art. 92 ust. 1 ustawy oraz przepisów postępowania: art. 77 i 80 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego, a także art. 7, 8 i 11 K.p.a. polegające na nie uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy załatwieniu sprawy. Skarżący wskazał na niewyjaśnienie zasadności przesłanek, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a nadto zastosowania wobec niego niewspółmiernego środka. W uzasadnieniu nie przyznał się do naruszenia przepisów art. 92a ust. 1, 5, 6 ustawy i podtrzymał zawarte w odwołaniu stanowisko. Wywiódł ponownie, że jego pojazd nie przekracza dopuszczalnej masy 3,5 tony, a kontrolowany przejazd był dokonywany na potrzeby własne, stąd nie mają zastosowania przepisy o obowiązku posiadania zarówno licencji, jak i zaświadczenia, o którym mowa w art. 4 i 5 ustawy. Wyjaśnił, że w związku z uzyskaną w Wydziale Komunikacji w Śremie informacją, o braku konieczności posiadania zaświadczenia dla pojazdów o dopuszczalnej masie do 3,5 tony, w dniu kontroli nie posiadał zaświadczenia o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Poza tym, zaznaczył, że nie prowadzi działalności polegającej na transporcie, lecz na organizowaniu imprez. Zarzucił organom obu instancji, że nie wzięły pod uwagę faktu, iż jest rolnikiem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. nr 50, poz. 291, z późn. zm.). Podkreślił, że nie świadczy usług transportowych, dlatego nie miał obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego w samochodzie. Zaznaczył, że protokół z kontroli został podpisany przez kierowcę, gdyż nie wiedział, iż skarżący jest także rolnikiem, a ponadto był zdenerwowany i przestraszony. W ocenie skarżącego, zastosowany wobec niego środek jest rażąco surowy i zarazem niesprawiedliwy. Wobec powyższego zarzucił organowi, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie ustalił właściwie stanu faktycznego i prawnego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.). Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej jako P.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż odpowiada ona prawu, a zarzuty skargi okazały się niezasadne. Materialnoprawną podstawę orzekania przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265, z późn. zm. – zwanej dalej także ustawą). Zgodnie z art. 1 ustawa określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego (pkt 1) oraz niezarobkowego krajowego przewozu drogowego (pkt 3), przy czym przepisów ustawy nie stosuje się w tym do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów m.in. o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Dokonując zatem wykładni ww. przepisów należy dojść do wniosku, że przepisom ustawy o transporcie drogowym podlega "krajowy transport drogowy" lub "niezarobkowy krajowy przewóz drogowy" podejmowany i wykonywany pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Zgodnie z art. 4 pkt 3 ustawy przez pojęcie "transportu drogowego" rozumie się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy. W myśl art. 4 pkt 4 ustawy przez "niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne)" rozumie się każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników; b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi; c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin; d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że każdy przejazd po drogach publicznych pojazdu samochodowego (o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony) należącego do przedsiębiorcy, nie spełniający przesłanek "niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne)" należy traktować jako "transport drogowy", który z uwagi na trasę przejazdu może mieć charakter krajowy lub międzynarodowy (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy). Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją". W myśl art. 4 pkt 17 ustawy "licencja" to decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Natomiast w myśl art. 33 ust. 1 ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych: przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2008 r. nr 50, poz. 291, z późn. zm. - art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy). Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a potwierdzają go zgromadzone przez organy administracyjne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż całkowita dopuszczalna masa skontrolowanego w dniu 12 czerwca 2013 r. zespołu pojazdów, na który składał się pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wynosiła 5360 kg. Słusznie, zatem organy administracyjne uznały, że wykonywany w dniu 12 czerwca 2013 r. przewóz, z uwagi na użycie do niego zespołu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, podlegał ustawie o transporcie drogowym. Jednocześnie należy przyznać rację organowi odwoławczemu, że skoro pojazd używany do przewozu nie był prowadzony był przez pracownika skarżącego, to wykonywany w dniu 12 czerwca 2013 r. transport był wykonywany bez wymaganej prawem licencji, a nie na potrzeby własne. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał prawidłowego w tym zakresie ustalenia faktycznego i prawidłowo ocenił, że K. M. nie był pracownikiem strony skarżącej w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy. Z przedłożonego przez skarżącego pisma z dnia 25 sierpnia 2013 r. wynika, że K. M. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia. Kierowca nie był zatem pracownikiem przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. a ustawy w zw. z art. art. 2 ustawy - Kodeks pracy. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy w ustawie brak jest definicji pracownika, organ odwoławczy prawidłowo odwołał się do legalnej definicji pojęcia pracownika zawartej w Kodeksie pracy. Trzeba dostrzec, że w uchwale z dnia 9 czerwca 1976 r. (sygn. akt VI KZP 13/75 /OSNKW 1976/7-8/86) Sąd Najwyższy wskazał wprost, że gdy brak definicji danego pojęcia w danym akcie normatywnym lub danej gałęzi prawa, a jest ono zdefiniowane w innej specyficznej gałęzi prawa, to sąd powinien oprzeć się na takiej właśnie legalnej definicji. W związku z tym pojęcie "pracownik" użyte w art. 4 pkt 4 lit. a ustawy niewątpliwie oznacza pracownika, w rozumieniu art. 2 ustawy - Kodeks pracy (por. wyroki NSA o sygn.: I OSK 1655/06, I OSK 1254/06, II GSK 11/08, II GSK 1739/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Rację ma organ odwoławczy, że na dzień dokonanej kontroli kierowca nie był pracownikiem przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4 pkt 4 lit. a ustawy w zw. z art. 2 ustawy - Kodeks pracy. Taki stan rzeczy skutkuje niemożliwością zakwalifikowania wykonywanego transportu jako transportu na potrzeby własne, objętego zgłoszeniem przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W konsekwencji prawidłowo organ odwoławczy wykonywany transport zakwalifikował jako transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy.. Wykonywanie zaś transportu drogowego wymaga – w myśl art. 5 ust. 1 ustawy – uzyskania licencji. Skoro skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego, to wykonywany w dniu 12 czerwca 2013 r. przewóz był wykonywany bez wymaganej prawem licencji, co odpowiada dyspozycji l.p. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy "Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji", za które to naruszenie wymierza się karę w kwocie 8000 zł. Odnosząc się do kwestii wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące wskazać przyjdzie, że obowiązek posiadania tachografu reguluje art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), zgodnie z którym urządzenie rejestrujące jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia 561/2006. W art. 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazano przypadki przewozów drogowych, w których niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania. Należą do nich przewozy wykonywane: a) pojazdami używanymi do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km; b) pojazdami o dopuszczalnej maksymalnej prędkości nie przekraczającej 40 km/h; c) pojazdami będącymi własnością sił zbrojnych, służb obrony cywilnej, straży pożarnej i sił odpowiedzialnych za utrzymanie porządku publicznego, lub wynajmowanych przez nie bez kierowcy, gdy przewóz wykonywany jest w związku z zadaniami powierzonymi tym służbom i pozostaje pod ich kontrolą; d) pojazdami używanymi w razie wypadków lub do prowadzenia działań ratunkowych, w tym pojazdami używanymi w niehandlowym przewozie pomocy humanitarnej; e) pojazdami specjalistycznymi używanymi do celów medycznych; f) pojazdami specjalistycznymi pomocy drogowej poruszającymi się w promieniu 100 km od swej bazy; g) pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu; h) pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy; i) pojazdami użytkowymi o statusie pojazdów zabytkowych zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, w którym są użytkowane, wykorzystywanymi do niehandlowych przewozów osób lub rzeczy. Zdaniem Sądu, organy zasadnie przyjęły, że pojazd, którym przedsiębiorca wykonywał przewóz drogowy w dniu 12 czerwca 2013 r. nie spełniał ww. przesłanek, w związku z czym nie podlegał opisanym wyłączeniom. Powyższe oznacza, że pojazd powinien był być wyposażony w urządzenie rejestrujące. Na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy, podczas przejazdu kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy urządzenia rejestrującego. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że podczas kontroli drogowej pojazd nie był wyposażony w urządzenie rejestrujące. Wobec tego zasadnie organ inspekcji za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3000 zł, stosownie do pkt 6.1.1 załącznika nr 3. Według art. 92a ust. 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszający obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może jednak przekroczyć kwoty 10 000 zł (ust. 2). W tym stanie rzeczy, z uwagi na przekroczenie kwoty 10 000 zł z tytułu wymierzonych kar, organ prawidłowo nałożył na skarżącego karę w maksymalnej wysokości 10 000 zł. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że przewożony przez zatrudnionego na podstawie umowy zlecenia kierowcę sprzęt – armatura do rozlewania piwa, przeznaczony był do obsługi targów, które w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej: [...] były obsługiwane przez P. K.. Wykonywany zatem w dniu 12 czerwca 2013 r. transport drogowy związany był z działalnością gospodarczą skarżącego. W tej sytuacji nie mogła mieć znaczenia podniesiona w skardze okoliczność, że skarżący nie prowadzi działalności w zakresie transportu drogowego, a także że jest rolnikiem w rozumieniu przepisów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Trzeba zaznaczyć, że w stwierdzonych okolicznościach nie było podstaw do zastosowania przywołanego w skardze art. 33 ust. 2 ustawy. Istotne znaczenie miały bowiem fakty ustalone podczas kontroli przewozu drogowego. Nie ma także podstawy do uznania za trafny zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy. Przyjdzie zauważyć, że w niniejszej sprawie organy administracji nie działały w ramach uznania administracyjnego. Decyzja administracyjna ma charakter uznaniowy, jeżeli do organu należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. Konsekwencją stwierdzenia przez organ inspekcji naruszeń obowiązków lub warunków określonych w załączniku nr 3 do ustawy jest obowiązek nałożenia kar pieniężnych, których wysokość jest ściśle określona w tym załączniku. Organ nie ma możliwości kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Skutkiem stwierdzenia określonego naruszenia jest nałożenie kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Sąd nie uwzględnił również podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przeprowadził postępowanie z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 7, 8, 11, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił na jakich dowodach oparł swoje rozstrzygnięcie oraz jakich okoliczności nie wziął pod uwagę. Przy tym skarżący w żaden sposób nie wyjaśnił w czym dopatruje się dowolnej oceny materiału dowodowego, tym bardziej, że w gruncie rzeczy nie kwestionuje faktów wynikających z zgromadzonego materiału dowodowego, lecz samą możliwość posłużenia się tym materiałem dowodowym. Możliwość posłużenia się przez organ administracji wynikami kontroli została wyżej omówiona. Organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a.), a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Na koniec wskazać należy, iż w sprawie nie ma żadnego znaczenia uzyskana przez skarżącego od właściwego miejscowo Wydziału Komunikacyjnego informacja, że do samochodu o ładowności do 3,5 tony nie jest wymagane zaświadczenie, licencja, albowiem w dniu kontroli przewóz odbywał się zespołem pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej 5360 kg. Wobec powyższego, nie dostrzegając uchybień, które przemawiałyby za uchyleniem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.