II SA/Op 405/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. H. z dnia 1 października 2010 r. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 września 2010 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi S. H. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] o odmowie przyznania skarżącej pomocy w formie zasiłku celowego z pomocy społecznej. W dniu 1 września 2010 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej zawierające wniosek o przyznanie w sprawie prawa pomocy. Wobec złożenia wniosku, pismem z dnia 7 września 2010 r., referendarz sądowy wezwał skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, przesyłając w załączeniu wymagany formularz. Jednocześnie, mając na względzie zasadę ekonomii procesowej i szybkości postępowania, a także uwzględniając okoliczność, że referendarz sądowy posiada wiedzę na temat treści składanych przez skarżącą oświadczeń w innych formularzach wniosków o przyznanie prawa pomocy, w sprawach toczących się przed tut. Sądem (np. II SA/Op 333/10, II SA/Op 337/10, II SA/Op 403/10), a także kierując się informacjami wynikającymi z akt administracyjnych innych spraw, wezwał skarżącą do złożenia - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania - wyjaśnień i dokumentów w postaci: przedłożenie wyciągów z posiadanych przez wszystkich członków gospodarstwa domowego wnioskodawczyni rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, zaświadczenia o wysokości i okresie pobierania stypendiów unijnych przez D. i P. H., dowodu potwierdzającego odbycie przez P. H. leczenia [...], z uwzględnieniem kosztów tego leczenia, przesłanie dowodu otrzymania przez rodzeństwo P. H. pieniędzy z podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości rolnej z zabudowaniami o powierzchni 17,26 ha w K., dokonanej za cenę 360000 zł, na podstawie aktu notarialnego podpisanego w dniu 1 lipca 2008 r. Referendarz wskazał, że o przekazaniu pieniędzy rodzeństwu skarżąca oświadczyła m.in. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 333/10 i II SA/Op 337/10). Pouczył też skarżącą, że niezastosowanie się do treści wezwania w zakreślonym terminie, może być uznane za niewskazanie spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy i skutkować jej odmową. W zakreślonym terminie skarżąca przesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, domagając się w nim ustanowienia radcy prawnego, i załączyła do niego pisemne oświadczenie z dnia 14 września 2010 r. Uzasadniając swoje żądanie wskazała we wniosku na trudną sytuację jej rodziny, związaną z jej bezrobociem oraz ponoszeniem kosztów związanych z utrzymaniem trójki uczących się dzieci. W oświadczeniu o stanie rodzinnym podała, że tworzy wspólne gospodarstwo domowe z trójką dzieci, tj. piętnastoletnią córką D. i dwójką dwudziestoletnich synów – D. i P. Jako źródło dochodów rodziny podała zasiłek rodzinny w kwocie 367 zł oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 232,19 zł określając, że łącznie dochód rodziny wynosi 599,19 zł. S. H. oświadczyła także, że posiada mieszkanie o powierzchni 48,65 m² oraz wydzierżawia nieruchomość rolną. Określiła, że koszty utrzymania to: mieszkanie 460,45 zł, energia 105,76 zł i gaz 84,43. Zaznaczyła, że nie posiada żadnych przedmiotów wartościowych ani zasobów pieniężnych w postaci np. oszczędności. W załączonym do wniosku oświadczeniu z dnia 14 września 2010 r. podała z kolei, że nie posiada oszczędności na lokatach i otwartych kontach, trójka jej dzieci otrzymała stypendium socjalne po 850 zł, płatne w dwóch ratach, mąż nie posiada dowodu leczenia, a pieniądze ze sprzedaży nieruchomości podzielił na sześć osób "bez dowodu". Podała także, że należąca do niej działka o pow. 0,25 ha ma wartość rynkową 5 tys. zł, syn D. nie podjął jeszcze zatrudnienia, a informacje na temat pomocy od znajomych i pożyczek w bankach "nie muszą być przekazywane". Końcowo stwierdziła, że świadczenia z pomocy społecznej przysługują jej, bowiem jest osobą bezrobotną i spełnia kryterium dochodowe w wysokości 351 zł na osobę. Poza złożonym przez skarżącą formularzem wniosku oraz oświadczeniem, do akt niniejszej sprawy zostały dołączone także dokumenty przedłożone w sprawie, toczącej się przed tut. Sądem ze skargi S. H., sygn. akt I SA/Op 497/09, a mianowicie: zaświadczenia Urzędu Skarbowego w N., z których wynika, że małżonkowie S. i P. H. w 2008 r. oraz 2009 r. zostali opodatkowani łącznie i uzyskali dochód - odpowiednio - 9.107,95 zł oraz 9.066,72 zł. Postanowieniem z dnia 23 września 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał na użyte w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. określenie "gdy osoba ta wykaże", jako oznaczające, że ciężar dowodu wykazania braku możliwości poniesienia kosztów postępowania spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy i to ona ma przekonać sąd, iż znajduje się w sytuacji, która uniemożliwia poniesienie jej jakichkolwiek kosztów postępowania lub poniesienie pełnych kosztów postępowania, czyli że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym lub całkowitym. Referendarz podzielił również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (sygn. akt FZ 360/04, niepubl.), że strona powinna należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności, które podaje we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jeżeli natomiast fakty, które podaje nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, zachodzą podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy. W ocenie referendarza, taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżąca pomimo wezwania i pouczenia o skutkach niezastosowania się do jego treści, nie wyjaśniła wątpliwości odnoszących się do stanu majątkowego jej i jej rodziny. Jak wskazał, przede wszystkim nie wyjaśniła kwestii rozdysponowania kwoty 360.000 zł uzyskanej przez męża ze sprzedaży gospodarstwa rolnego w K. stwierdzając, że nie jest w stanie przedstawić dowodów na potwierdzenie podziału tej kwoty pomiędzy rodzeństwo męża. Referendarz wskazał, że skarżąca wiedziała o tej transakcji, gdyż jak ukazuje to akt notarialny brała udział w jej przeprowadzeniu, jako pełnomocnik męża. Referendarz uznał, że kwota ze sprzedaży gospodarstwa męża, co do której skarżąca nie jest w stanie przedstawić dowodów jej rozdysponowania, jest na tyle duża, że zasadniczo zmienia jego sytuację materialną i powoduje, że ma on realną możliwość uczestniczenia w pokrywaniu wydatków rodziny. Jak wskazał, wnioskodawczyni nie przedłożyła przy tym dowodów leczenia męża, na które wg jej oświadczenia miała być przeznaczona część kwoty ze sprzedaży, jak również nie uzyskała stosownych oświadczeń od rodzeństwa męża na okoliczność otrzymanych znacznych kwot z podziału sumy ze sprzedaży nieruchomości. W ocenie referendarz,przedłożenie stosownych dowodów na wskazane okoliczności było natomiast możliwe. Reasumując, referendarz stwierdził, że skarżąca mogła przedstawić dokumenty wymienione w wezwaniu Sądu, zaś nieprzedłożenie ich należy potraktować jako niewykazanie, że spełnione zostały przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. Uznał tym samym, że sytuacja materialna S. H. i jej rodziny nie została ustalona, a skarżąca nie wykazała, że jej mąż faktycznie nie dysponuje już pieniędzmi uzyskanymi ze sprzedaży gospodarstwa w K., którymi mógłby wspomóc rodzinę. Ponadto wskazał, że w postępowaniu wyjaśniającym ustalono, iż skarżąca ma nieruchomości w R., stanowiące gospodarstwo rolne. Grunty są wydzierżawione, według oświadczeń skarżącej bezpłatnie, a budynki - jak podaje - mają wartość 5000 zł. W odniesieniu do tej okoliczności referendarz zauważył, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem "Posiadanie majątku, w tym nieruchomości, rzutuje na ocenę potencjalnych możliwości płatniczych skarżącego, np. na jego zdolność kredytową czy możliwość zaciągania pożyczek" (por. teza II postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 31 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 146/04, publ. - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzecznictwo" pod red. Bogusława Dautera, Oficyna a Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, teza 137, s. 467). Dlatego też stwierdził, że trudno przyjąć, biorąc pod uwagę ustalone składniki majątku skarżącej, jak nieruchomości w R., czy należący do jej męża samochód [...], że rodzina skarżącej kwalifikuje się do osób ubogich, a do takich właśnie skierowane ma być prawo pomocy. Końcowo referendarz stwierdził, że skarżąca i jej rodzina mają majątek nieruchomy oraz ruchomy, i choć skarżąca nie pracuje, to dodatkowo podnoszony już fakt nieudowodnienia rozdysponowania kwoty 360.000 zł powoduje, że nie ma możliwości zakwalifikowania jej sytuacji materialnej, jako spełniającej przesłanki przyznania prawa pomocy. Od powyższego orzeczenia skarżąca złożyła sprzeciw, w którym podniosła, że kwestionowane postanowienie narusza prawo. Ponownie wskazała na okoliczność, że jest osobą bezrobotną, nie uzyskuje dochodu oraz samotnie wychowuje trójkę dzieci, a źródłem dochodów miesięcznych rodziny jest zasiłek rodzinny w wysokości 367 zł. Zakwestionowała również możliwość uwzględnienia przez referendarza przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów przedstawionych przez skarżącą w jej sprawach prowadzonych w Wydziale I, w szczególności informacji dotyczącej sprzedaży nieruchomości w K. Podkreśliła, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła wyłączną własność jej męża i "podział był wyłączną decyzją męża". Dodatkowo podała, że od 1991 r., tj. od czasu, gdy korzysta z pomocy społecznej jej mąż nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Końcowo stwierdziła, że niezrozumiałym jest dla niej fakt, iż na tych samym warunkach w innych sprawach prawo pomocy zostało jej przez referendarza przyznane. Wobec ujawnienia w innych spraw wszczętych przed tut. Sądem ze skargi skarżącej, okoliczności istotnych dla oceny jej sytuacja materialnej, po wniesieniu sprzeciwu do akt niniejszej sprawy załączono również dokumenty przedłożone w innych sprawach w postaci: - kserokopii aktów notarialnych z dnia 18 marca 2008 r., nr [...] oraz z dnia 1 lipca 2008 r., nr [...], potwierdzających sprzedaż przez P. H. gospodarstwa rolnego w K., za kwotę 360000 zł, przedłożonych do akt sprawy o sygn. akt I SA/Op 461/09; - kserokopii wniosku o przyznanie prawa pomocy, pism wyjaśniających skarżącej z dnia 5 sierpnia 2010 r. i 19 sierpnia 2010 r. oraz pocztowego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do skarżącej (tj. wezwania do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy) przez jej męża znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Op 337/10; - kserokopii zaświadczenia z dnia 2 września 2010 r. potwierdzającego kontynuowanie nauki przez syna skarżącej – D. K., w roku szkolnym 2010/2011 oraz pisma skarżącej z dnia 30 sierpnia 2010 r., znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Op 404/10; - kserokopii pism skarżącej z dnia 4 sierpnia 2010 r. złożonych do spraw o sygn. akt II SA/Op 312/10, II SA/Op 333/10 i II SA/Op 340/10; - kserokopii pism skarżącej z dnia 30 sierpnia 2010 r. złożonych w sprawach o sygn. akt II SA/Op 336/10 i II SA/Op 338/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza w przedmiocie prawa pomocy skutkuje zatem dokonaniem przez Sąd ponownych ustaleń oraz ponownej oceny pod kątem spełnienia przesłanek przyznania prawa pomocy. W niniejszej sprawie S. H. wniosła sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 września 2010 r. w ustawowym terminie siedmiu dni, a więc postanowienie to utraciło moc, natomiast wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, obejmujący ustanowienie radcy prawnego, podlegał rozpoznaniu przez Sąd. W pierwszej kolejności odnotować należy, że stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, a zatem wnioskowanym przez skarżącą, następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści powołanej regulacji wynika, że instytucja prawa pomocy posiada wyjątkowy charakter i jest stosowana jedynie w sytuacjach, gdy obiektywne okoliczności wskazują, że wnioskodawca nie posiada wystarczających możliwości finansowych pokrycia kosztów sądowych związanych z jego udziałem w sprawie, bez zachwiania swojej sytuacji materialnej i bytowej w sposób uniemożliwiający zapewnienie minimum warunków socjalnych. Jednocześnie zawarte w powołanym przepisie sformułowanie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że to na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych. Powinien on zatem należycie uzasadnić i uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na jej sytuację materialną. Rozstrzygnięcie w kwestii zasadności przyznania prawa pomocy zależy bowiem od tego co zostanie przez stronę wykazane. Realizacja obowiązku wykazania przez stronę swojej złej sytuacji materialnej polega m.in. na przedstawieniu niezbędnych informacji - dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy - w urzędowym formularzu wniosku, a także na składaniu dodatkowych oświadczeń i dokumentów, w trybie tzw. postępowania wyjaśniającego. Zasadą bowiem jest, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Jeśli natomiast w ocenie rozpoznającego wniosek informacje w nim zawarte okażą się niewystarczające lub wzbudzą wątpliwości, sąd może w trybie art. 255 P.p.s.a. wezwać stronę do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów. W niniejszej sprawie powstały wątpliwości dotyczące sytuacji materialnej skarżącej wskutek informacji ujawnionych w innych sprawach toczących się przed tut. Sądem, w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy, a także informacji wynikających z przedłożonych przez nią w tych sprawach dokumentów i akt administracyjnych oraz treści składanych przez nią oświadczeń (np. II SA/Op 404/10, II SA/Op 312/10, II SA/Op 333/10, II SA/Op 336/10, II SA/Op 337/10, II SA/Op 340/10). W związku z powyższym wraz z przesłaniem formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wezwano skarżącą do nadesłania stosownych dokumentów i złożenia dodatkowych wyjaśnień, które pozwoliłyby na dokonanie pełnej analizy jej sytuacji materialnej, w szczególności zaś związanych z okolicznościami: sprzedaży przez jej męża gospodarstwa rolnego za cenę 360000 zł i rozdysponowania tej kwoty na koszty leczenia oraz pomiędzy jego rodzeństwo. Podkreślić należy, że uprawnienie do wezwania wnioskodawcy o dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumentów źródłowych dotyczących jego stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego znajduje oparcie w art. 255 P.p.s.a., zgodnie z którym, w każdym przypadku gdy sąd uzna, że oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, powinien wezwać stronę do złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedstawienia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W myśl z kolei § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245), dokumentami źródłowymi, które potwierdzają sytuację majątkową wnioskodawcy, mogą być w szczególności: 1) odpisy zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata kalendarzowe; 2) wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy; 3) wypisy z rejestrów urzędowych; 4) odpis aktualnych bilansów; 5) zaświadczenia o wysokości wynagrodzeń, honorariów i innych należności oraz otrzymywanych świadczeń z okresu ostatnich dwu lat; 6) zaświadczenie o sytuacji rodzinnej wnioskodawcy wydawane przez właściwą do spraw zdrowia lub opieki społecznej jednostkę organizacyjną gminy. Treść powołanego przepisu wyraźnie wskazuje, że katalog dokumentów mogących stanowić źródło dla potwierdzenia sytuacji majątkowej nie jest zamknięty. O ile jednak strona może przedstawiać również inne dowody, jak już wcześniej wskazano, to właśnie na niej ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie jej takiego prawa. Uchylając się od przedstawienia określonych dokumentów i oświadczeń na wezwanie sądu administracyjnego, strona powinna liczyć się przy tym z tym, że sąd nie będzie dysponował materiałem dowodowym wystarczającym do uwzględnienia jej wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II FZ 267/09, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest bowiem zobligowany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy pełna ocena stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, z uwagi na postawę wnioskodawczyni, nie jest możliwa. W świetle powyżej poczynionych uwag należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie S. H. nie zastosowała się do wezwania oraz nie wykazała, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie jej prawa pomocy w świetle art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W formularzu wniosku oświadczyła jedynie, że pozostaje bez pracy, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z trójką dzieci, posiada mieszkanie oraz nieruchomość rolną, która jest w dzierżawie, jej dochód stanowią zasiłek rodzinny i dodatek mieszkaniowy, w łącznej wysokości 599,19, a łączne koszty utrzymania mieszkania, energii i gazu wynoszą 650,64 zł. Nie przedstawiła przy tym jednak żądanych dokumentów, potwierdzających złą sytuację materialną, na którą się powołuje. Przede wszystkim nie można uznać za uprawdopodobnioną wskazywanej w oświadczeniach skarżącej okoliczności, że nie prowadzi ona wspólnie z mężem gospodarstwa domowego, która w ocenie Sądu budzi poważne wątpliwości, nie znajdując jednoznacznego potwierdzenia w materiale dowodowym. Zauważyć należy, że mąż skarżącej zameldowany jest na pobyt stały w miejscu jej zamieszkania. Okoliczność, iż przebywa pod adresem zamieszkania skarżącej i jej dzieci, potwierdza fakt odbioru przez niego pod tym adresem korespondencji sądowej adresowanej do skarżącej w sprawie o sygn. akt II SA/Op 337/10. Ponadto, jak wynika z zaświadczenia Urzędu Skarbowego w N. - małżonkowie S. i P. H. w 2008 r. i w 2009 r. zostali opodatkowani wspólnie podatkiem dochodowym. Biorąc udział w sprzedaży nieruchomości położonej w K., jako pełnomocnik swojego męża wnioskodawczyni podała przy tym, że P. H. umów majątkowych małżeńskich nie zawierał. Wszystkie te wskazane okoliczności, jak i posiadanie przez skarżącą wiedzy na temat choroby męża, którą to okoliczność skarżąca wskazuje w swych oświadczeniach, a także podziału kwoty ze sprzedaży nieruchomości, wskazują na łączącą ich relację, która budzi wątpliwości co do podnoszonego faktu, że nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Ustalenie rzeczywistego składu osób pozostających we wspólnym gospodarstwie ma z kolei, bezpośrednie przełożenie na ustalenie sytuacji materialnej wnioskodawczyni. Z powyższych przyczyn, równie istotne znaczenie miało wyjaśnienie wątpliwości dotyczących sytuacji majątkowej męża skarżącej. W tym zakresie skarżąca nie przedłożyła natomiast dokumentów, dotyczących sprzedaży przez jej męża nieruchomości rolnej za cenę 360.000 zł. oraz związanych z rozdysponowania tej kwoty, w tym dokumentów potwierdzających przeznaczenie znacznej sumy na leczenie męża i przekazanie pozostałej kwoty na rzecz jego rodzeństwa. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie kwestionuje wyraźnie akcentowanej przez skarżącą okoliczności, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi majątek odrębny jej męża, lecz wyjaśnienie kwestii związanej z rozdysponowaniem tak znacznej kwoty ze sprzedaży tej nieruchomości, miało istotne znaczenie dla oceny sytuacji materialnej wnioskodawczyni oraz jej rodziny, w szczególności w kontekście niewystępowania przez skarżącą o podwyższenie alimentów od męża z uwagi na jego niskie dochody (obecnie alimenty na dzieci wynoszą po 20 zł). Zwrócić należy uwagę skarżącej, że w sytuacji. gdy powołuje się na brak możliwości samodzielnego poniesienia kosztów postępowania, konieczne jest zbadanie, czy również przy pomocy bliskich nie jest w stanie tego uczynić (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 262/09, Lex nr 552223). Dopiero bowiem stwierdzenie, że ani samodzielnie, ani przy pomocy rodziny wnioskodawca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i rodziny, pozwalałoby rozstrzygnąć o możliwości przyznania pomocy z budżetu państwa. Nieujawnienie sytuacji majątkowej współmałżonka nie pozwala natomiast na ocenę rzeczywistej sytuacji materialnej skarżącej pod kątem spełnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 104/09, System Informacji Prawnej LEX nr 574249). Dostrzec też trzeba, że rozdzielność majątkowa małżeńska w świetle przepisów prawa rodzinnego odnosi się, jak sama nazwa wskazuje, do majątków małżonków, a nie do ich wzajemnych obowiązków. Rozdzielność majątkowa dotyczy kwestii zobowiązań każdego z małżonków wobec osób trzecich (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt I FZ 216/09, System Informacji Prawnej Lex nr 552212). Na mocy zaś art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli. Wynikający z powołanej regulacji obowiązek wzajemnie pomocy istnieje przy tym niezależnie od łączącego małżonków ustroju majątkowego. Dla oceny sytuacji majątkowej skarżącej, istotne było zatem ustalenie, czy nawet w sytuacji gdy skarżąca wraz z dziećmi prowadziłaby odrębne gospodarstwo domowe, który to fakt jak wskazano nie został jednoznacznie potwierdzony, jest w stanie przy pomocy męża, który uzyskał znaczną kwotę ze sprzedaży nieruchomości, ponieść koszty postępowania. Zauważyć przy tym trzeba, że mąż skarżącej jest właścicielem samochodu osobowego marki [...], co w związku z koniecznością ponoszenia kosztów utrzymania samochodu, także budzi wątpliwości Sądu, co do jego sytuacji majątkowej i możliwości wspierania skarżącej. Fakt posiadania przez niego samochodu potwierdza w swych oświadczeniach sama skarżąca, zaś jego markę znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zaświadczenie z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Poza powyższym odnotować należy, że skarżąca nie wyjaśniła też innych wątpliwości, np. w jaki sposób ponosząc koszty utrzymania lokalu mieszkalnego w kwocie 650,64 zł, przekraczającej przecież wielkość uzyskiwanych w gospodarstwie domowym dochodów w wysokości 599,19 zł, jest w stanie utrzymać swoją rodzinę. Oznaczać to może, że skarżąca lub członkowie jej gospodarstwa domowego posiadają inne źródła dochodu, bądź korzystają z pomocy osób trzecich. Nie udokumentowała jednak ani rodzaju tej pomocy, ani podmiotów jej udzielających. Brak danych w tym zakresie nie pozwala na ustalenie rzeczywistych środków jakimi dysponuje. Trzeba też mieć na uwadze, że wnioskodawczyni nie przedstawiła dokumentów potwierdzających kontynuację nauki przez syna P., czy też posiadania przez niego statusu osoby bezrobotnej oraz leczenie męża i wydatków z tym związanych przez co uniemożliwiła Sądowi dokonanie oceny, w jakim zakresie powyższe wpływa na sytuację materialną rodziny, tzn. jakie są z tego tytułu ewentualne obciążenia finansowe. W ocenie Sądu, nie sposób uznać, że wezwanie do przedłożenia zaświadczenia o kontynuacji nauki syna, czy też przedstawienie jakichkolwiek dokumentów potwierdzających leczenie męża - w tym przykładowo dokumentacji medycznej, która jest dla pacjenta dostępna - nie jest możliwe do spełnienia. Zauważyć ponadto trzeba, że skarżąca jest właścicielką gospodarstwa rolnego, którego grunty oddała w bezpłatną dzierżawę. Stosownie zaś do tej okoliczności zgodzić należy się z poglądem, że sposób w jaki właściciel wykorzystuje swój majątek, nie może mieć wpływu na ocenę, czy posiada on dostateczne środki na uiszczenie wpisu. Istotne jest bowiem, że posiadany majątek może przynosić potencjalne pożytki, może również służyć jako zabezpieczenie pożyczki czy kredytu, jeśli właścicielowi, który jest zobowiązany do poniesienia określonych wydatków, brakuje bieżących środków finansowych. Ponadto, posiadanie majątku, szczególnie nieruchomości w zasadzie wyklucza możliwość zwolnienia od kosztów sądowych, zwłaszcza w sytuacji gdy majątek ten nie jest obciążony prawami osób trzecich i w żaden inny sposób nie została ograniczona możność jego zbycia (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 563/09, System Informacji Prawnej LEX nr 574123). Powołane stanowisko na gruncie niniejszej sprawy prowadzi zatem do stwierdzenia, że fakt oddania przez skarżącą gospodarstwa rolnego w dzierżawę i brak faktycznego dochodu z tego gospodarstwa nie stanowi okoliczności dla potwierdzenia trudnej sytuacji materialnej strony skarżącej, stanowiącej podstawę do przyznania prawa pomocy, lecz potwierdza, że skarżąca nie wykorzystuje swych możliwości w uzyskaniu dodatkowych dochodów, w tym również na pokrycie kosztów postępowania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że wnioskodawczyni nie wykazała, by w sprawie w przedmiocie zasiłku celowego nie była w stanie ponieść kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, czy też dla siebie i rodziny. Bierność skarżącej w zakresie wyjaśnienia powstałych w rozpoznawanej sprawie wątpliwości spowodowała z kolei brak możliwości pełnej i rzetelnej oceny sytuacji majątkowej jej rodziny. Jeszcze raz podkreślić przy tym należy, że to na stronie spoczywa ciężar udowodnienia, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Dlatego też - jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r.(sygn. akt I FZ 171/09, Lex nr 552205) - strona powinna podejmować takie czynności, które przekonałyby Sąd o zasadności przyznania prawa pomocy. Rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy bowiem od tego, co zostanie przez stronę wykazane. Końcowo już zauważyć wypada, że podnoszona przez skarżącą okoliczność przyznania jej prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może skutkować, niejako automatycznie, podjęciem podobnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Celnie wywodzono w orzecznictwie, że nie do przyjęcia byłaby sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę - dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej - rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, lecz kierował się stanowiskiem wyrażonym w podobnej sprawie przez inny skład orzekający (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 231/08, Lex nr 478981). Ponadto odnotować należy, że w sprawach, w których przyznano skarżącej prawo pomocy nieznany był jeszcze fakt sprzedaży nieruchomości w K., która to okoliczność ujawniła się dopiero w sprawach wszczętych ze skargi S. H., a prowadzonych w Wydziale I tut. Sądu. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.