II SA/Op 409/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi U. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez U. S., reprezentowaną przez ojca – E. K., jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 maja 2015 r., nr [...], odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r., nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia działki nr a położonej w [...] z działką nr b. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 16 stycznia 2002 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. nr 30, poz. 163, z późn. zm. [obecnie: Dz. U. z 2015 r. poz. 520]), Wójt Gminy Lubsza umorzył postępowanie wszczęte w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka nr a, stanowiącej własność U. S., z nieruchomością oznaczoną jako działka nr b, stanowiącą własność K. P. Jako przyczynę umorzenia organ wskazał brak zgody zainteresowanych na przebieg granic wskazany przez geodetę oraz brak zawarcia ugody przez strony. W końcowej części decyzji zaznaczył natomiast, że sprawa zostaje z urzędu przekazana do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w [...]. Powyższa decyzja przesłana została stronom i doręczono ją U. S. w dniu 1 lutego 2002 r. Następnie U. S. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 16 stycznia 2002 r. Wójt Gminy Lubsza decyzją z dnia 29 marca 2007 r. odmówił wznowienia postępowania rozgraniczeniowego, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 10 lipca 2007 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 28 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 486/07, oddalił skargę wniesioną przez U. S. na decyzję Kolegium. Na skutek ponownego wniosku U. S. o wznowienie postępowania rozgraniczeniowego, Wójt Gminy Lubsza wydał w dniu 18 kwietnia 2008 r. kolejną decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 września 2008 r. Kolejną czynnością U. S. było złożenie wniosku o rozgraniczenie nieruchomości położonych w [...], oznaczonych jako działki nr a i nr b. Po rozpatrzeniu tego wniosku Wójt Gminy Lubsza decyzją z dnia 24 listopada 2009 r. odmówił wszczęcia postępowania w tym przedmiocie i wskazał, że sporna granica została uregulowana prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego. Na skutek odwołania wniesionego przez U. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 września 2010 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy Lubsza z dnia 24 listopada 2009 r. i orzekło o umorzeniu postępowania pierwszej instancji w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości nr a i b. Powyższa decyzja Kolegium z dnia 30 września 2010 r. została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, który wyrokiem z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II SA/Op 54/11, uwzględnił skargę U. S., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 707/12, uchylił zaskarżony wyrok tut. Sądu z dnia 11 października 2011 r. i orzekł o oddaleniu skargi wniesionej przez U. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 września 2010 r. W uzasadnieniu Sąd drugiej instancji stwierdził, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której strona, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem sądowym w sprawie rozgraniczenia, próbuje wzruszyć prawomocne orzeczenie w trybie wszczęcia i ponownego prowadzenia postępowania rozgraniczeniowego. Stosownie do tego Sąd odwoławczy uznał, że taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarżąca nie aprobuje rozstrzygnięcia o rozgraniczeniu dokonanego przez Sąd Rejonowy w [...] prawomocnym postanowieniem z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt [...] i usiłuje doprowadzić do zmiany stanu prawnego wynikającego z tego prawomocnego postanowienia Sądu, ale nie dlatego, że po dacie jego wydania pojawiły się nowe zdarzenia o charakterze faktycznym, które powodują, że stan władania gruntami różni się od tytułu prawnego do tego władania, ale dlatego, że nie akceptuje tego rozstrzygnięcia wskazując na zdarzenia, które miały miejsce przed jego wydaniem. Następnie U. S. pismem z dnia 5 września 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego, która to skarga została odrzucona przez Sąd postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 434/13, z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 127 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, jakim w tym przypadku jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu. Sąd przyjął, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt I OPK 32/02, że ani z treści przepisu art. 34 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r., ani z pozostałych ustępów tego artykułu, nie wynika ograniczenie dopuszczalności odwołania w rozumieniu zdania drugiego art. 78 Konstytucji. Jednocześnie stwierdził, że z akt administracyjnych i sądowych sprawy nie wynika, aby od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. zostało wniesione odwołanie i aby w konsekwencji jego rozpoznania zostało przez organ drugiej instancji wydane rozstrzygnięcie. Skoro natomiast skarga dotyczy decyzji pierwszoinstancyjnej, to w sprawie nie zachodzi przesłanka, od której przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. uzależnia prawidłowe wniesienie skargi do sądu administracyjnego i wobec treści tego przepisu wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Dodatkowo Sąd zauważył, że rozgraniczenie nieruchomości zostało już dokonane prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...], które to rozstrzygnięcie wiąże inne sądy, organy administracji publicznej oraz pozostałe podmioty. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został przesłany pełnomocnikowi U. S. na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczony w dniu 29 listopada 2013 r. Natomiast w dniu 1 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia. Wniosek ten został odrzucony przez Sąd postanowieniem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt II SA/Op 434/13. Z kolei, pismem z dnia 10 listopada 2014 r., nazwanym skargą, U. S., reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu o ponowne rozpatrzenie sprawy rozgraniczenia działki nr a i nr b w [...], powołując się na przepis art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na postanowienie WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 434/13 oraz na uchwałę NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPK 31/02. Na wezwanie Kolegium z dnia 21 listopada 2014 r., U. S. w piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. wskazała, że jej pismo z dnia 10 listopada 2014 r. należy potraktować jako skargę sądowoadministracyjną, natomiast w piśmie z dnia 17 grudnia 2014 r. stwierdziła, że stanowi ono odwołanie od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. Jednocześnie w piśmie tym sformułowała wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i w tym zakresie wyjaśniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, ponieważ decyzja Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. nie zawierała pouczenia o możliwości odwołania się do organu wyższej instancji. Oświadczyła też, że po otrzymaniu pisma Kolegium z dnia 21 listopada 2014 r. udała się do radcy prawnego po poradę prawną i dopiero wtedy dowiedziała się, że od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. przysługiwało jej odwołanie. Wtedy też zapoznała się z treścią uchwały NSA z dnia 16 maja 2003 r., sygn. akt OPK 32/02. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 27 maja 2015 r. orzekło o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał treść art. 129 § 2, art. 57 § 1 i § 5 pkt 2, art. 58 oraz art. 59 § 2 K.p.a. i jako bezsporną uznał okoliczność, że U. S. nie dochowała terminu do wniesienia odwołania. Wywiódł, że skoro decyzja Wójta Gminy Lubsza doręczona została stronie w dniu 1 lutego 2002 r., to ustawowy termin upływał dnia 15 lutego 2002 r., zaś odwołanie złożono kilkanaście lat później. Według organu, uchybienie terminu niewątpliwie nastąpiło wskutek braku w decyzji pouczenia o tym, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie. Wnioskodawczyni mogła jednak dowiedzieć się o prawie wniesienia odwołania z postanowienia WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2013 r., które doręczono jej pełnomocnikowi w dniu 29 listopada 2013 r., dlatego w tej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu. Tymczasem prośba o przywrócenie terminu została wniesiona dnia 17 grudnia 2014 r., co oznacza, że siedmiodniowy termin określony w art. 58 § 2 K.p.a. został przekroczony o ponad rok. We wniesionej skardze U. S. zgodziła się z oceną organu, że o prawie wniesienia odwołania mogła dowiedzieć się z postanowienia WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2013 r. Podniosła jednak, że z postanowienia tego nie wynikało, iż prośbę taką należy wnieść w terminie siedmiodniowym. W tym zakresie do postanowienia nie dołączono stosownego pouczenia. Zarzuciła ponadto, że w toku było jednocześnie postępowanie kasacyjne dotyczące sprawy o sygn. akt II SA/Op 434/13. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o odrzucenie skargi, jako wniesionej przez E. K., który nie był stroną postępowania administracyjnego. Alternatywnie Kolegium wniosło o oddalenie skargi i w tym zakresie wskazało, że zarzuty skarżącej są nietrafne, gdyż organy administracji nie mają obowiązku informowania strony o tym, iż prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należy złożyć w siedmiodniowym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Podkreślić trzeba, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia był fakt złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania z uchybieniem ustawowego terminu. Kwestia ta jest kontrowersyjna pomiędzy stronami. Rozstrzygając sporne zagadnienie wskazać w pierwszej kolejności należy, że warunkiem skuteczności czynności procesowej w postaci wniesienia środka odwoławczego jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność tego środka, następstwem czego jest ostateczność kwestionowanego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Według art. 107 § 1 K.p.a. strona powinna być pouczona o przysługującym stronie prawie i trybie zaskarżenia decyzji. Z powyższego wynika, że procesowy skutek w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania wywołuje czynność skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Uchybienie temu terminowi powoduje natomiast bezskuteczność odwołania, chyba że termin ten zostanie przywrócony. Instytucja przywrócenia terminu w postępowaniu administracyjnym ma bowiem na celu stworzenie możliwości skutecznego dokonania czynności procesowej w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Stosownie do art. 58 K.p.a., termin - w razie jego uchybienia - należy przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Zaakcentowania wymaga, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie wszystkich przesłanek wskazanych w art. 58 § 1 i § 2 K.p.a., tj. uchybienie terminowi, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi, złożenie podania o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi oraz jednoczesne dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany (np. złożenie odwołania). Niespełnienie którejkolwiek z nich, nawet przy zaistnieniu pozostałych, czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Podkreślić przy tym też trzeba, że przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku w trybie art. 58 K.p.a. jest pierwotna w stosunku do pozostałych przesłanek. Przepis ten w § 2 i § 3 przewiduje dla czynności złożenia wniosku ustawowy siedmiodniowy termin, który jest nieprzywracalny. Ustalenie przez organ w pierwszej kolejności, że powyższy termin nie został zachowany, uniemożliwia uwzględnienie wniosku i zawsze skutkuje odmową przywrócenia terminu. Datą, od której należy liczyć bieg tego terminu, jest data uzyskania przez osobę zainteresowaną wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. W orzecznictwie wskazuje się, że takim zdarzeniem jest np. dzień doręczenia stronie postanowienia o stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego (por. wyroki NSA: z NSA z 10 marca 2000 r., I SA/Lu 1524/98, LEX nr 42915 oraz z 7 marca 2003 r., I SA 2007/01, LEX nr 156366). W rozpoznawanej sprawie nie jest spornym, że odwołanie, zawarte w piśmie z dnia 10 listopada 2014 r., wniesione zostało z uchybieniem terminu. Z ustaleń organów, znajdujących potwierdzenie w aktach administracyjnych, wynika jednoznacznie, że decyzję Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. doręczono skarżącej w dniu 1 lutego 2002 r. Od tego też dnia należało liczyć czternastodniowy termin do wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, przedstawione w uchwale pięciu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., zachowujące nadal aktualność i uwzględnione również w postanowieniu WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 434/13, że od decyzji w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości, wydanej na podstawie art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, umarzającej postępowanie administracyjne i przekazującej sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi, przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego, gdyż ustawa ta nie zawiera przepisów wyłączających dopuszczalność odwołania od takiej decyzji (por. uchwała NSA z 19 maja 2003 r., LEX nr 79759). Jak słusznie przyjęto w zaskarżonym postanowieniu Kolegium, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 16 stycznia 2002 r., liczony od dnia 2 lutego 2002 r., upłynął z dniem 15 lutego 2002 r. Tym samym należało stwierdzić, że odwołanie, złożone przez skarżącą dopiero pismem z dnia 10 listopada 2014 r., niewątpliwie zostało wniesione ze znacznym, bo ponad dwunastoletnim uchybieniem terminu. Jako przyczynę tego uchybienia uznać trzeba wskazywany przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu (pismo z dnia 17 grudnia 2014 r.) brak wiedzy o możliwości wniesienia odwołania, spowodowany brakiem zamieszczenia w decyzji z dnia 16 stycznia 2002 r. stosownego pouczenia w tym zakresie. Należy mieć na uwadze, że strona nie może ponosić negatywnych skutków nieprawidłowego działania organu wydającego decyzję, którego obowiązkiem jest pouczenie strony o przysługującym jej prawie do wniesienia środka zaskarżenia. Dlatego brak stosownego pouczenia w decyzji z dnia 16 stycznia 2002 r. mógł stanowić przyczynę uchybienia terminu. W rozpoznawanej sprawie nie można jednak uznać - tak jak to wywodzi skarżąca - że o możliwości wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. dowiedziała się dopiero po uzyskaniu porady prawnej od radcy prawnego, co miało miejsce po otrzymaniu pisma Kolegium z dnia 21 listopada 2014 r., wzywającego skarżącą do wyjaśnienia żądania zawartego w piśmie z dnia 10 listopada 2014 r. Na tej podstawie nie można też przyjąć, że dopiero wówczas ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. W ocenie Sądu, zaakceptować należy stanowisko Kolegium, że wskazana przez skarżącą przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej w dacie doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 434/13, odrzucającego skargę wniesioną przez U. S. na decyzję Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd w sposób przejrzysty i przystępny przedstawił motywy podjętego rozstrzygnięcia i wskazał, że powodem odrzucenia skargi było niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wyraźnie też stwierdził, że od decyzji tej przysługiwało skarżącej prawo wniesienia odwołania w administracyjnym toku instancji - do samorządowego kolegium odwoławczego, a także skonkludował, iż z akt nie wynikało, aby takie odwołanie zostało przez stronę wniesione i rozpoznane przez organ drugiej instancji. Najpóźniej zatem po doręczeniu tegoż postanowienia i zapoznaniu się z treścią jego uzasadnienia skarżąca powinna zorientować się co do możliwości wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy Lubsza z dnia 16 stycznia 2002 r. Skoro więc, jak prawidłowo ustaliło Kolegium na podstawie informacji uzyskanych z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, postanowienie z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Op 434/13, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 listopada 2013 r., to w tej dacie ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Dla skuteczności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania należało go tym samym wnieść wraz z odwołaniem w terminie siedmiu dni, liczonym od dnia 29 listopada 2013 r., tj. najpóźniej do dnia 6 grudnia 2013 r. Tymczasem prośba o przywrócenie terminu sformułowana została dopiero po ponad rocznym okresie - w piśmie z dnia 17 grudnia 2014 r., a więc niewątpliwie znacznie po upływie ustawowego, bezwzględnego i nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku. Reasumując, w ocenie Sądu należało podzielić ustalenia i ocenę Kolegium w zakresie uchybienia przez skarżącą siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 16 stycznia 2002 r. Wniosek skarżącej nie mógł bowiem zostać uwzględniony w sytuacji złożenia go po terminie ustalonym w art. 58 § 2 K.p.a. Wobec tego prawidłowo zaskarżonym postanowieniem Kolegium orzekło o odmowie jego przywrócenia. Na dokonaną przez Sąd ocenę nie mógł przy tym mieć wpływu argument wywiedziony w skardze, że postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2013 r. nie zawierało pouczenia o trybie i terminie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Sąd nie ma bowiem obowiązku pouczania stron o ewentualnych, możliwych sposobach i trybach dochodzenia przez nie praw w postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy nie jest to przedmiotem oceny Sądu w danej sprawie. Ponadto podkreślić trzeba, że możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym wynika z przepisów prawa, a nieznajomość tych przepisów nie może być okolicznością usprawiedliwiającą uchybienie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.