II SA/Op 422/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia odrzucić zażalenie skarżącego z dnia 19 listopada 2009 r. UZASADNIENIE. Wyrokiem z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Op 422/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], o przekazaniu według właściwości pisma J. K. w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. W związku z wnioskiem skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie mu odpisu wyroku z uzasadnieniem, na zarządzenie sędziego skarżącemu doręczono, w dniu 9 czerwca 2007 r., odpis wyroku z uzasadnieniem. Wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2007 r., pozostawiono bez rozpoznania. Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego, zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, w dniu 6 sierpnia 2007 r., wydał także sędzia. Zażalenie skarżącego na to zarządzenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. akt I OZ 827/07. W dniu 18 listopada 2008 r. skarżący przesłał do tut. Sądu pismo, w którym powołał m.in. sygn. akt II SA/Op 422/Op, ale nie sprecyzował żądania. Wezwany do oznaczenia rodzaju pisma oraz sprecyzowania żądania, nadesłał pismo z dnia 20 grudnia 2008 r., ale nie wykonał obowiązku nałożonego wezwaniem – nie oznaczył rodzaju pisma. Zarządzeniem z dnia 9 lutego 2009 r., pismo skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r. zostało pozostawione bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I OZ 606/09, Naczelny Sad Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na zarządzenie tut. Sądu z dnia 9 lutego 2009 r. Niezależnie od tych czynności procesowych, były podejmowane czynności związane z obowiązkiem uiszczenia przez skarżącego opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, której to opłaty skarżący nie uiścił w chwili złożenia wniosku. Zarządzeniem z dnia 5 czerwca 2008 r., odmówiono umorzenia należności sądowej dłużnika J. K. w kwocie 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I OZ 655/08, oddalił zażalenie J. K. na zarządzenie z dnia 5 czerwca 2008 r. Zarządzeniem z dnia 6 stycznia 2009 r., zarządzono ściągnięcie od J. K. kwoty 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Zażalenie na to zarządzenie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 201/09. W dniu 9 września 2009 r. został przekazany do Komornika Rewiru II przy Sądzie Rejonowym w Lubinie wniosek o wszczęcie egzekucji należności sądowej w kwocie 100 zł z tytułu nieziszczonej przez J. K. opłaty kancelaryjnej. Komornik w dniu 28 października 2009 r., wystosował do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Wydział w Lubinie, wezwanie do dokonywania potrąceń z renty lub emerytury dłużnika. Wezwanie to Komornik przesłał do wiadomości tut. Sądu oraz J. K. W dniu 23 listopada 2009 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo J. K., kierowane do tut. Sądu, "i WSA we Wrocławiu (lub NSA w Warszawie)", które określił jako zażalenie. W piśmie zażądał "stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawach dot. kosztów sądowych" oraz stwierdził, że zaskarża raz jeszcze błędne postanowienie sądu w przedmiocie opłaty sądowej w wysokości 100 zł. Niezależnie od tego, domagał się "wydania wyroku, wyznaczenia jawnego posiedzenia, skierowania sprawy do prokuratury, uchylenia zaskarżonych wezwań co do opłaty komorniczej Sądu w Opolu". Zarządzeniem z dnia 24 listopada 2009 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych zażalenia przez oznaczenie orzeczenia lub zarządzenia, które zaskarżył zażaleniem z dnia 19 listopada 2009 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 15 grudnia 2009 r. W dniu 22 grudnia 2009 r. J. K. wysłał do tut. Sądu pismo, w którym stwierdził, ze odnosi się do wezwania do usunięcia braków zażalenia z dnia 19 listopada 2009 r., które otrzymał w dniu 15 grudnia 2009 r. W piśmie stwierdził nadto, że jest to pismo przeciwko Staroście Lubińskiemu o niewydanie prawa jazdy. Dodał, iż nie ma podstaw prawnych by ponosił koszty związane z oszustwami byłego starosty. Wniósł o "uchylenie błędnych postanowień Sądu w Opolu, które zapadły w tej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić. Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Niewskazanie zaskarżonego postanowienia uniemożliwia nadanie biegu zażaleniu. Brak ten może być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 193 i art. 197 § 2 P.p.s.a. (patrz: Hanna Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2009, s. 795-796; Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis 2008, s. 499). Nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie zażalenia (patrz: Bogusław Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LEX 2009, s. 579-580). Skarżący nie tylko nie wskazał zaskarżonego postanowienia w zażaleniu, ale nie sprecyzował zaskarżonego orzeczenia także w piśmie przesłanym do tut. Sądu, po doręczeniu mu wezwania do uzupełnienia braków zażalenia, poprzez wskazanie zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy należało, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., odrzucić zażalenie.