II SA/Op 425/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na akt Prezydenta Miasta Opola w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu postanawia: odrzucić skargę. Prezydent Miasta Opola w dniu 14 kwietnia 2015 r. działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. 2003 r. nr 177, poz. 1729) -zatwierdził projekt oznakowania poziomego strefy parkowania, zwanego dalej projektem bądź aktem, pod warunkami określonymi w tym akcie. Pismem zarejestrowanym przez organ w dniu 9 czerwca 2016 r. R. P. (dalej skarżący) wezwał organ do usunięcie naruszenia prawa. W ocenie skarżącego, w zaskarżonym projekcie naruszono szereg przepisów, w szczególności miejsca postojowe wyznaczono sprzecznie z przepisami prawa w tym m.in. § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1326), art. 46, art. 47 i art. 49 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.), załącznikiem nr 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r. nr 220, poz. 2181 - zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 3 lipca 2003 r.), art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 1985 r. nr 14, poz. 60) oraz art. 7 Konstytucji. W pięciu załącznikach przedłożonych do omówionego pisma skarżący szczegółowo wskazał na: miejsca wyznaczone w odległości mniejszej niż 10 m od skrzyżowania i obrębie skrzyżowań, od przejścia dla pieszych lub przejazdu rowerowego, brak zastosowania znaków poziomych, zastosowanie znaków P18 i P19 niezgodnie ze wzorem zawartym w załączniku nr 2 do rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r., miejsca postojowe wyznaczone poza drogami publicznymi, miejsca zweryfikowane w terenie, wyznaczonych z naruszeniem przepisów wraz z fotografiami. W odpowiedzi na wezwanie Prezydent Miasta Opola w piśmie z dnia 4 lipca 2016 r. przyznał, że projekt wymaga korekty wykonanej na podstawie prawidłowo zinwentaryzowanej bazie zagospodarowania i oznakowania pasa drogowego, przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów. W dniu 22 lipca 2016 r. R. P., wskazując na treść art. 3 § 2 pkt 4, art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 § 1 oraz art. 146 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na czynność Prezydenta Miasta Opola, polegającą na zatwierdzeniu projektu oznakowania poziomego strefy parkowania. Zarzucił organowi naruszenie tych samych przepisów, co podanych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu w całości, zobowiązania organu do usunięcia naruszeń prawa w oznakowaniu strefy płatnego parkowania w [...] w terminie 30 dni od otrzymania wyroku, jak i stwierdzenia, że wydane zatwierdzenie projektu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu powoływał się na konkretne przykłady nieprawidłowego oznakowania miejsc parkingowych ujawnione w zatwierdzonym projekcie i wymienione przez niego szczegółowo w załącznikach do wezwania do usunięcia naruszenia prawa w pkt 1–4, łącznie 52 przypadki oznakowania. Nadto podał, że w załączniku nr 5 dołączonym do wezwania do usunięcia naruszenia prawa przedstawił łącznie 27 przypadków wyznaczenia oznakowania miejsc postojowych niezgodnie z przepisami prawa. Skarżący dowodził, że wyznaczone miejsce to nie to samo co obszar strefy płatnego parkowania, gdyż w obszarze strefy płatnego parkowania wyznaczane są miejsca, na których za postój pobierana jest opłata, natomiast odrębną kwestą jest wyznaczanie miejsc postojowych w sprzeczności z innymi przepisami prawa. W przedmiotowym projekcie oznakowania poziomego strefy płatnego parkowania miejsca postojowe wyznaczane są w odległości mniejszej niż 10 m w obrębie skrzyżowań, w odległości mniejszej niż 10 m od przejść dla pieszych lub pozostawione zostało mniej niż 1,5 m chodnika dla ruchu pieszych. Sytuacja taka - w ocenie skarżącego - jest niedopuszczalna, ponieważ kierujący pojazdami stosując się do oznakowania parkują pojazdy popełniają nieświadomie wykroczenie drogowe i co ważniejsze stwarzają zagrożenie w ruchu drogowym. Dotyczy to w szczególności miejsc postojowych wyznaczonych w odległości mniejszej niż 10 m od przejść dla pieszych. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Opola wniósł o oddalenie skargi względnie o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ stanął na stanowisku, że zatwierdzenie projektu organizacji ruchu obejmującego oznakowanie poziome strefy płatnego parkowania nie podlega kontroli sądów administracyjnych. W dalszej części podniósł, że skarżący nie wykazał, aby miał interes prawny we wniesieniu skargi, tj. uprawnienie do wniesienia skargi wynikające z konkretnej normy prawnej, na podstawie którego mógłby domagać się konkretyzacji jego uprawnienia bądź obowiązków albo żądać kontroli legalności określonego aktu. Odnosząc się do zarzutów skargi wywodził, iż są bezpodstawne. Argumentował, że po otrzymaniu wezwania pismem z dnia 4 lipca 2016 r., poinformował skarżącego, iż ujawnione w projekcie, na skutek prowadzonych kontroli, nieprawidłowości zostały już usunięte. Organ podał, że ujawnione nieprawidłowości wynikały z zaistniałych różnic pomiędzy posiadaną przez projektanta inwentaryzacją zagospodarowania pasów drogowych a faktycznym ich zagospodarowaniem w momencie realizowania projektu. Odnotował, że projektant uwzględnił zmiany, które zostały zatwierdzone, zaś Miejski Zarząd Dróg w [...] zlecił ich realizację na ulicach miasta. Jednocześnie organ wskazał na zidentyfikowane błędy wynikające z realizacji projektu, które powstały na etapie wykonawstwa, które również zostały usunięte. Tłumaczył też, że teren strefy płatnego parkowania w [...] jest duży i stale zachodzą w nim zmiany, które mają wpływ na organizację ruchu i wyznaczenie miejsc parkingowych wynikające z bieżących potrzeb użytkowników dróg i zmian zagospodarowania terenu. Wskazał, że obecnie trwa opracowywanie przez Miejski Zarząd Dróg w [...] nowego projektu strefy płatnego parkowania w [...], którego realizację przewiduje się w II i III kwartale 2017 r. Poza tym w załączonym do skargi piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r. Kierownik Referatu Dróg i Oświetlenia Miasta odniósł się szczegółowo do zawartych w skardze zarzutów. W piśmie z dnia 23 września 2016 r. skarżący, wskazując na orzecznictwo sądowe, nie zgodził się z organem, że zatwierdzenie przedmiotowego projektu oznakowania poziomego strefy parkowania nie jest czynnością podlegającą kontroli sądu. W dalszej części pisma skarżący szczegółowo odniósł się do treści załączonego do skargi pisma z dnia 8 sierpnia 2016 r. Z kolei w piśmie z dnia 14 października 2016 r. skarżący, powołując się na swój interes prawny lub uprawnienie do wniesienia skargi, podniósł, że skoro jest mieszkańcem miasta [...], jak i użytkownikiem strefy płatnego parkowania w [...], to nie można twierdzić, że zaskarżony akt prawny nie naruszył jego interesu prawnego, zwłaszcza, że Prezydent Miasta Opola nałożył na niego wiele opłat dodatkowych wykazanych w załączniku, w stosunku do których reklamacje zostały przez organ odrzucone i obecnie oczekuje na wszczęcie postępowania egzekucyjnego w tym przedmiocie. W ocenie skarżącego, na podstawie zaskarżonego aktu organ kształtuje jego sytuację prawną, co do obowiązku wnoszenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Wywodził, że w sytuacji gdy zaskarżony akt prawny został zatwierdzony w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, naruszony został jego interes prawny, ponieważ wymaga się od niego poniesienia opłaty za postój pojazdu na miejscu parkingowym, które "w rzeczywistości nie istnieje", albowiem to miejsce wyznaczono z naruszeniem innych norm ustawowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, skarg na inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz zarządzenia i uchwały podjęte przez organy gminy i powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 2 pkt 5 i 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." W tej sprawie zarządzenie zatwierdzające stałą organizację ruchu niewątpliwie stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Natomiast zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13, zatwierdzenie organizacji ruchu jest aktem podlegającym kognicji sądów administracyjnych, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu uchwały, zatwierdzenie organizacji ruchu ma charakter ogólny i abstrakcyjny, tworzy nową sytuację podmiotów korzystających z dróg i czyni to generalnie – na zasadzie powszechności dostępu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Prawo zatem do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Stąd wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowy akt wydany przez te organy powinno być poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wynikającym z przywołanych przepisów." Sąd stwierdza, że skarżący dochował terminu określonego przez art. 53 § 2 P.p.s.a., jak i wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446). Zgodnie z ostatnio przywołanym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Na zasadzie tego unormowania warunkiem skutecznego wniesienia skargi na zarządzenie jest wykazanie przez skarżącego, że dane zarządzenie naruszyło jego interes prawny. Stąd przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, sąd administracyjny w pierwszej kolejności rozstrzyga, czy ten akt narusza interes prawny lub uprawnienie strony skarżącej, czyli czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi. W ocenie Sądu, zatwierdzony zarządzeniem projekt oznakowania poziomego strefy parkowania w [...] nie naruszył interesu prawnego skarżącego. Przyjęta w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym konstrukcja określa legitymację strony skarżącej. Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 K.p.a.), uprawnionym do wniesienia skargi po myśli art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Ze sformułowania powyższego wynika, że nie jest to skarga powszechna służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego (przykładowo, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, opub. w LEX nr 80699; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2002 r. sygn. akt , IV SA 1486/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 994/15, opub. w LEX nr 1947803; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, opub. w LEX nr 1657653). Interes prawny musi być nadto aktualny, a nie ewentualny. Poza tym, tak określony interes prawny musi być "własny", osobisty, indywidualny, czyli nie można go wywodzić z sytuacji prawnej innego podmiotu. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest norma prawa materialnego. Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi być bezpośredni, konkretny i ma mieć realny charakter. Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. Skarżący w piśmie z dnia 14 października 2016 r. wywodzi swój interes prawny z faktu zamieszkiwania i korzystania ze strefy płatnego parkowania w [...]. Według skarżącego, zaskarżone zarządzenie w sprawie projektu oznakowania poziomego strefy parkowania w [...] narusza jego interes prawny, gdyż Prezydent Miasta Opola nałożył na niego wiele opłat dodatkowych, wykazanych w załączniku, w stosunku do których reklamacje zostały przez organ odrzucone, a konsekwencją tego będzie wszczęcie postępowania egzekucyjnego w tym przedmiocie. Nadto na podstawie zaskarżonego aktu organ kształtuje jego sytuację prawną, co do obowiązku wnoszenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Wywodził, że skoro zaskarżony akt prawny został zatwierdzony pomimo stwierdzonych naruszeń prawa, to w ten sposób naruszony został także jego interes prawny, bo wymaga się od niego wniesienia opłaty za postój pojazdu na miejscu parkingowym, które zostało wyznaczone w nieprawidłowy sposób, tj. z naruszeniem wskazanych norm ustawowych. W odniesieniu do tego przyjdzie dostrzec, że skarżący nie wykazał, że zaskarżony akt narusza konkretny przepis prawa materialnego, który wpływa negatywnie na jego sytuację prawną. Zauważyć należy, iż wskazane przez skarżącego w skardze regulacje § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1326), zawarte w załączniku nr 1 i 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r., nie są przepisami prawa materialnego i odnoszą się do obowiązków leżących po stronie organu, a nie skarżącego. Z kolei zarzut naruszenia przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440), zwanej dalej u.d.p., zgodnie z którym korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania jest - w ocenie Sądu - nietrafny. Przede wszystkim odnotować trzeba, że opłata dodatkowa wraz z odsetkami za zwłokę podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 40d ust. 2 u.d.p.). Tymczasem, jak wskazuje skarżący, postępowanie egzekucyjne względem niego nie zostało jeszcze wszczęte. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że obowiązek uiszczania zarówno opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, jak i obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej za nieuiszczenie tych opłat, wynika bezpośrednio z przepisu prawa. Obowiązujące przepisy u.d.p. nie przewidują postępowania, w wyniku którego dokonuje się wymiaru opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, w trybie specjalnego i indywidualnego postępowania. Brak jest przepisów zawierających procedury, które powodują nadanie obowiązkowi zapłaty opłaty dodatkowej indywidualnego charakteru w drodze wydania decyzji lub postanowienia przez właściwe organy władzy publicznej. Organy te mają obowiązek działać wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Uznanie, że obowiązek ponoszenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisów prawa, a w razie jej nieuiszczenia podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skutkuje uznaniem, że wezwanie do wniesienia opłaty dodatkowej nie stanowi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakich stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skoro bowiem niewykonanie obowiązku prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego celem jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku, to w tym wypadku swoista konkretyzacja obowiązku następuje w tytule wykonawczym wszczynającym postępowanie egzekucyjne, zaś ochrona praw uczestników tego postępowania jest możliwa w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego - na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 - postanowień wydanych w tym postępowaniu (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5 - Warszawa 2012 r., Wydawnictwo Lexis Nexis, s. 72). Tym bardziej, że obowiązek nie musi zostać zindywidualizowany w drodze decyzji czy postanowienia, aby podlegał egzekucji. Nadto obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie istnieje na całym wydzielonym - zgodnie z art. 13b ust. 2 u.d.p. - obszarze stanowiącym strefę płatnego parkowania, tj. na wszystkich drogach publicznych znajdujących się na tym obszarze. Tak więc za miejsce postojowe należy uważać każde miejsce, które może być lub faktycznie wykorzystywane jest przez użytkowników jako miejsce parkowania pojazdów samochodowych. Natomiast pojęcie "wyznaczone miejsce" należy traktować jako kwestie techniczną i rozumieć jako miejsce wyznaczone do parkowania na drodze publicznej (art. 13b ust. 1 u.d.p. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. w zw. z art. 4 pkt 2 u.d.p. w zw. z art. 1 u.d.p.), co wcale nie oznacza, że jeżeli pojazd zostanie zaparkowany na drodze publicznej, ale w miejscu nieprzeznaczonym do parkowania, to korzystający nie ma obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie. W takiej sytuacji dodatkowo naraża się na inny rodzaj odpowiedzialności, np. karnoadministracyjnej. W konsekwencji skoro w stosunku do skarżącego nie zostało jeszcze wszczęte postępowanie egzekucyjne nie można uznać, iż doszło do naruszenia jego interesu prawnego tylko bowiem w tym wypadku nastąpi swoista konkretyzacja obowiązku skarżącego. Niezależnie od powyższego przyjdzie wskazać, że niedokonanie zapłaty opłaty dodatkowej nie doprowadziło do zmiany, czy modyfikacji obowiązku nałożonego na skarżącego na mocy u.d.p., gdyż każdy kto w takiej strefie zaparkuje zobowiązany jest do uiszczenia opłaty parkingowej a jeśli nie uiści opłaty dodatkowej, znajdzie się dokładnie w takiej samej sytuacji w jakiej znalazł się skarżący. Sytuacja prawna skarżącego nie jest zatem odosobniona w tym zakresie. Stąd nie można uznać, iż interes skarżącego został naruszony. Zważywszy na powyższe, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego i jego naruszenia. Posiada on co najwyżej interes faktyczny. Nie wskazał natomiast na żaden przepis prawa materialnego, który uprawniałby go do kierowania skargi na akt Prezydenta Miasta Opola, a który został naruszony. Podkreślić przy tym należy, że w sprawach ze skargi złożonych na podstawie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym sąd administracyjny nie działa z urzędu, lecz orzeka w granicach naruszonego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez konkretny przepis zaskarżonego aktu, sąd może orzec o stwierdzeniu jego nieważności. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.