II SA/Op 435/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi E. L. na uchwałę Rady Gminy Olszanka z dnia 24 stycznia 2014 r., Nr XLII/274/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. W dniu 24 stycznia 2014 r. Rada Gminy Olszanka podjęła uchwałę Nr XLII/274/2014 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrzeń - Pasikurowice/Wrocław. Uchwała ta obejmowała m.in. działkę nr A o powierzchni [...], położoną w obrębie [...], stanowiącą własność E. L.. Pismem z dnia 31 maja 2014 r., skarżący – E. L., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591, z poźn. zm.), wezwał Radę Gminy Olszanka do usunięcia naruszenia prawa wywołanego tą uchwałą, zarzucając: a) naruszenie art. 64 ust. 2 i ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 k.c., polegającego na bezpodstawnym ograniczeniu prawa własności jego nieruchomości, z powodu przeznaczenia jej części w planie zagospodarowania pod budowę - przez inwestora A S.A. z/s w [...] - linii elektroenergetycznej 400 kV, pomimo istotnego, następującego naruszenia przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2013 r., poz 647), zwanej dalej u.p.z.p.: – art. 17 ust. 1 oraz art. 17 ust. 9 przez ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzania planu, jak i ogłoszenie o wyłożeniu planu do publicznego wglądu w "gazetce reklamowej" ("[...]") dotyczącej terenu [...], która nie spełniała ustawowego wymogu "prasy miejscowej" i tym samym wyeliminowania konsultacji społecznych; – w "Prognozie skutków finansowych uchwalenia planu...", w pkt 6.4 wyrażono błędny pogląd, że nie przewiduje się skutków określonych w art. 36 ust. 4 u.p.z.p., w sytuacji gdy skarżący dysponuje dokumentem pochodzącym od inwestora, z którego wynika, że nastąpi obniżenie wartości nieruchomości skarżącego, a ponadto "pełnomocnik inwestora wycofuje propozycje ugodowego rozwiązania sprawy a nawet odmawia ustawowego prawa wynagrodzenia z tytułu służebności przesyłu (art. 3051 - 3054 K.c.)". W ocenie skarżącego, działanie inwestora cechuje nadzwyczajny pośpiech, który udzielił się także organowi na etapie przygotowania przedmiotowej uchwały. Z kolei, ogłoszenia w "gazetce reklamowej" spowodowały, że do planu nie zostały zgłoszone żadne uwagi, a w dyskusji nad projektem wzięła udział tylko jedna osoba "zupełnie przypadkowa". Rada Gminy Olszanka udzieliła negatywnej odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 2 lipca 2014 r. wraz z uchwałą Nr [...], z dnia 30 czerwca 2014 r. w sprawie odmowy uwzględnienia wezwania oraz z jej uzasadnieniem. Odmowę szeroko argumentowano tym, iż nie zostały naruszone przepisy u.p.z.p. W podnoszonej przez skarżącego kwestii ogłoszenia "w gazetce reklamowej" Rada wyjaśniała, że ogłoszenia dokonano zgodnie z prawem w prasie lokalnej pn. "[...]", czyli w tygodniku wpisanym do rejestru czasopism. Wskazując natomiast na przepis art. 36 ust. 4 u.p.z.p. podała, iż z postanowień planu wynika, że nie nastąpi wzrost wartości działek, w tym skarżącego. Zapis planu w pkt 6.4 "Prognozy skutków..." nie dotyczy obniżenia wartości nieruchomości, jak ani też kwestii związanych z ustanowieniem służebności przesyłu. E. L., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na uchwałę Rady Gminy Olszanka Nr XLII/274/2014, z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrzeń – Pasikurowice/Wrocław. W skardze powielił zarzuty co do naruszenia prawa materialnego, na które wskazał w wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Dodatkowo podniósł zarzut naruszenia przepisów proceduralnych, tj. art. 6, 7, 8 i art. 77 § 1 K.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób wnikliwy, dokładny i pogłębiający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. O powyższym świadczy, zdaniem skarżącego, wielokrotne użycie argumentów niezgodnych z prawdą, a mających wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wskazał, że rzeczywistym powodem budowy linii 400 kV jest motyw ekonomiczny, albowiem energetyka należy do dziedzin o wysokiej opłacalności. Uznał, iż wymóg konsultacji społecznej planu tak zrealizowano, żeby o zamierzonej inwestycji powzięło wiadomość jak najmniej osób, bowiem wygląd "gazetki reklamowej" świadczy o tym, że zamiarem Rady nie było poinformowanie zainteresowanych o budowie linii. Ponadto, ogłoszenia zostały w niej tak zamieszczone, że należało je odszukać (odnaleźć). Dodał, że współcześnie "natłok reklam jest tak ogromny, że częściej budzą one furię niż zainteresowanie". Nadto, gazetka ta jest bezpłatna, co obniża jej rangę. Jednocześnie zwrócił uwagę na okoliczność "rzeszy niezadowolonych z postępowania inwestora właścicieli działek, którzy próbują bezskutecznie dochodzić swoich praw przed starostą brzeskim". Zasygnalizował, iż pełnomocnicy inwestora nie oferują właścicielom (zajętych pod inwestycję nieruchomości) odszkodowań, jak i uwzględnienia praw do służebności przesyłu. Akcentując brak prymatu interesu publicznego nad prywatnym, przywołał wyrok SN z dnia 18 listopada1993 r., sygn. akt III ARN 49/93, OSN 1994/9/81. Argumentował także, że postępowania Rady Gminy Olszanka nie da się pogodzić z ustawowym wymogiem pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i stwierdził, iż władztwo planistyczne zostało naruszono. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminny Olszanka wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że zarzuty skargi są bezzasadne. W szczególności argumentował, że nie nastąpiło zarzucane przekroczenie władztwa planistycznego. Wskazał, że prawo własności nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ustawami ograniczeń, w tym na mocy przepisów przywołanej u.p.z.p. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują bowiem wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei, wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy. W ocenie Gminy, skarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym ustawą, jest zgodny z uchwalonym studium, nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności. Przy uchwalaniu planu nie naruszono przepisów w zakresie konsultacji społecznej planu. Ogłoszenia dokonano zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy, a gazeta - "[...]" nie jest "gazetką reklamową" i spełnia wymóg "prasy miejscowej" określony tym przepisem. Gazeta ta spełnia kryteria definiujące ją jako prasę: jest publikacją periodyczną (tygodnik), posiada stały tytuł, jest opatrzona numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania. Tygodnik ten jest wpisany do rejestru dzienników i czasopism. Gazeta ta obejmuje cały teren inwestycji, której dotyczy przedmiotowa uchwała i dokonane w niej ogłoszenia w żaden sposób nie uszczupliły możliwości udziału społeczeństwa w procedurze planistycznej. Ponadto, gazeta ta jest bezpłatna, co dodatkowo wpływa na zwiększenie jej dostępności. Podnoszona natomiast przez skarżącego okoliczność dotycząca "rzekomych sporów" w zakresie wysokości odszkodowań, czy też ustanawiania służebności przesyłu nie może stanowić podstawy do kwestionowania prawidłowości podjęcia uchwały w sprawie uchwalenia planu, bowiem realizacja tych roszczeń odbywa się na podstawie odrębnych przepisów. Organ podkreślił, że sporny plan został sporządzony i uchwalony na zasadach i w trybie określonym ustawą, przy wyważeniu zarówno interesu publicznego, jak i poszanowaniu praw właścicieli nieruchomości. Jako niezrozumiałe i nieuzasadnione uznał także zarzuty skarżącego w zakresie naruszenia przepisów art. 6 - 8 i art. 77 § 1 K.p.a. Dopuszczona do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania - A S.A. z/s w [...], w piśmie procesowym z dnia 26 września 2014 r., wniosła o oddalenie skargi. Spółka wywodziła, że zarzuty skargi są bezzasadne i niemające usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim zwracała uwagę, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasad, trybu czy właściwości organu w zakresie sporządzania miejscowego planu. Sygnalizowała także, że zarzucane w skardze kwestie wysokości odszkodowań stanowią odrębną i całkowicie niezależną materię od okoliczności dotyczącej prawidłowości podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze, akcentując nierzetelność procedury poprzedzającej uchwalenie zaskarżonego planu. Pełnomocnik uczestnika postępowania wnosił o oddalenie skargi, powielając argumentację zawartą w swoim piśmie procesowym. Dodatkowo podniósł, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Z postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 - zwanej także u.p.z.p.) wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może zatem dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej u.p.z.p. procedury planistycznej. Stosownie bowiem do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej wyłącznie pod względem zgodności z prawem. Także w orzecznictwie wskazuje się, iż żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczonym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10; z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10, LEX nr 597898). Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Gminy Olszanka z dnia 24 stycznia 2014 r., Nr XLII/274/2014, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrzeń - Pasikurowice/Wrocław. Uchwała ta została zaskarżona przez E. L. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591, z późn. zm.), zwanej u.s.g. Zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Sąd ustalił, iż w okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Bezsprzecznie, uchwała w sprawie miejscowego planu jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnił też wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wniesione pismem z dnia 31 maja 2014 r. Organ ustosunkował się do wezwania w uchwale Nr [...], z dnia 30 czerwca 2014 r. Skargę do Sądu na uchwałę w sprawie miejscowego planu wniesiono pismem z dnia 9 lipca 2014 r., a zatem z zachowaniem terminu z art. 53 § 2 P.p.s.a. Następnie, Sąd rozpoznając skargę na uchwałę w sprawie planu złożoną w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. bada kolejny wymóg formalny skargi w postaci wykazania przez skarżącego, że został naruszony jego interes prawny lub uprawnienie, gdyż brak takiego wykazania zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Bezsprzecznie, skarżący jest właścicielem działki - zlokalizowanej na terenach rolniczych o pow. [...] - oznaczonej w ewidencji gruntów numerem geodezyjnym A położonej na obszarze objętym postanowieniami planu, zatem posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Wynika on z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, gdyż zapisy tego planu dotyczą działki - nieruchomości skarżącego - położonej na obszarze nim objętym oraz wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Dla przedmiotowej działki, uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrodzień-Pasikurowice/Wrocław określa następujące przeznaczenie: 5R i 6R - tereny rolnicze oraz 6E - tereny infrastruktury technicznej - elektroenergetyka. Zgodnie z uchwalonym planem, przez część działki skarżącego przebiegać będzie linia elektroenergetyczna, stąd może on doznać ograniczenia w korzystaniu z tej części nieruchomości. Został więc naruszony zaskarżoną uchwałą interes prawny skarżącego, polegający na ograniczeniu uprawnień właścicielskich w zakresie dysponowania przedmiotem własności, jednakże naruszenie to - w ocenie Sądu - nie wynikało jednocześnie z naruszenia przepisów prawa, a zatem nie miało charakteru obiektywnego. Samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego nie może jednak przesądzić o zasadności złożonej skargi. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia, w oparciu o art. 147 § 1 P.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, gdy naruszony został co prawda interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale odbyło się to w granicach wyznaczonych obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia z 6 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1208/11, LEX nr 1132062). W tym miejscu dostrzec trzeba, że prawo własności doznaje ograniczeń między innymi na podstawie u.p.z.p. Z kolei, obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Dlatego też, podjęcie uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach tzw. władztwa planistycznego gminy, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (zob. Z. Niewiadomski: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H. Beck W-wa 2006, s. 197 - 198). Zaakcentować też przyjdzie, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Stosownie zaś do treści art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi jednakże w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do podanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Ograniczenia wykonywania prawa własności, jak wyżej wskazano, wynikają między innymi z przepisów przywołanej ustawy (u.p.z.p.). Organom gminy przysługuje prawo do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Plan miejscowy wraz z innymi przepisami kształtuje sposób wykonywania prawa własności, nie rozstrzyga o samym prawie własności, a tylko o sposobie jego wykonywania. Ponadto, ustalając plan miejscowy, rada gminy może określone tereny przeznaczać na cele publiczne niezależnie od tytułów prawnych poszczególnych podmiotów do tych terenów. Zaplanowany przebieg linii do przesyłu energii elektrycznej posłuży niewątpliwie zapewnieniu powszechności korzystania z niej przez różne podmioty, bowiem planowane przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty są niezasadne. Z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści tej regulacji wynika zatem, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do wymaganych czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Z kolei, zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości tego aktu (część tekstowa, graficzna i inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Oznacza to, że każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Natomiast odnośnie naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu ustawodawca wprowadził dodatkową przesłankę - istotności tego naruszenia, a zatem nie każde naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Powyższe rozważania o charakterze ogólnym stały się niezbędne w tej sprawie, z uwagi na zarzuty skargi. W realiach niniejszej sprawy nieuzasadniony okazał się zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 17 pkt 1 u.p.z.p., albowiem analiza akt planistycznych nie pozwoliła Sądowi stwierdzić, że w tym zakresie doszło do istotnego uchybienia. Zgodnie z art. 17 pkt 1 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. W dniu 30 listopada 2012 r. Rada Gminy Olszanka podjęła uchwałę Nr XXIX/172/2012, w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy linii elektroenergetycznej 400 kV Dobrzeń - Pasikurowice/Wrocław. W przypadku zaskarżonej uchwały również ogłoszenie o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz o możliwości składania wniosków do projektu planu zawarte zostało w "[...]", w wydaniu z dnia 23 stycznia 2013 r. Ogłoszenie to odpowiadało wymogom określonym w art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Podobnie, ogłoszenie o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko także zawarte zostało w "[...]", w wydaniu z dnia 16 października 2013 r. Ogłoszenia te odpowiadały regulacji z art. 17 pkt 1 i pkt 9 u.p.z.p. Niewątpliwe więc spełniono tym samym wymogi proceduralne wynikające z treści przywołanego wyżej przepisu. Zarzut skarżącego, że ogłoszenia dokonano w "gazetce reklamowej" - tygodniku (a nie dzienniku) i w bezpłatnym, należy uznać za bezzasadny. Jak wykazano, co jest okolicznością bezsporną, powyższych ogłoszeń dokonał Wójt w gazecie o nazwie "[...]", obejmującej swoim zasięgiem miejscowość, której obszar objęty został ustaleniami planu. Natomiast wbrew twierdzeniu skarżącego, gazeta ta spełnia wymóg "prasy miejscowej", o której mowa w art. 17 pkt 1 i pkt 9 u.p.z.p. Spełnia bowiem kryteria definiujące ją jako prasę: jest publikacją periodyczną (tygodnik), posiada stały tytuł, jest opatrzona numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania. Tygodnik ten jest wpisany do rejestru dzienników i czasopism (zob. postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 1 lutego 2011r., sygn. akt I NsRej 4/11 pod nr Rej. Pr. 631). Istotne jest bowiem, aby obwieszczenie zamieszczone zostało w "prasie", a więc gazecie wydawanej dla danego terytorium (obejmującego miejscowość/miejscowości), przez które przebiegać ma planowana linia elektroenergetyczna. Również zgodnie ze Słownikiem języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007) pojęcie "prasa" oznacza gazety i czasopisma ukazujące się w regularnych odstępach czasu. Ponadto, gazeta ta obejmuje teren inwestycji, której dotyczy przedmiotowa uchwała, stąd dokonane w niej ogłoszenia nie uszczupliły możliwości udziału społeczeństwa w procedurze planistycznej. W konsekwencji związany z tą kwestią zarzut pozbawienia skarżącego prawa udziału w postępowaniu planistycznym, a konkretnie wyeliminowanie dyskusji publicznej wskutek nieprawidłowego obwieszczenia w prasie jest bezzasadny. Okoliczność, że w dyskusji nad projektem planu wzięła udział tylko jedna osoba - zdaniem skarżącego "przypadkowa", niezainteresowana przebiegiem linii oraz, że brak było uwag do planu, nie przesądza o wadliwości ogłoszenia w gazecie, a tym samym uznania zarzutu wyeliminowania przez organ dyskusji publicznej. Badając akta sprawy Sąd uznał, że czynności podejmowane przez Wójta, o których mowa w art. 17 u.p.z.p., zostały w pełni udokumentowane. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 36 ust. 4 u.p.z.g. należało również uznać za bezpodstawny, bowiem okoliczność wskazana tym przepisem nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W tym miejscu godzi się jedynie wyjaśnić, że podnoszona przez skarżącego kwestia zmniejszenia wartości jego nieruchomości, jako okoliczność ekonomiczna dotycząca interesu faktycznego właściciela nieruchomości, nie może być rozważana w niniejszym postępowaniu, gdyż zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., kryterium zaskarżenia aktu z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest wyłącznie naruszenie indywidualnego interesu prawnego. Na marginesie odnotować też można, że roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 u.p.z.p., mają charakter cywilnoprawny. Dostrzec przyjdzie, że z planu nie wynika, a i skarżący nie wykazuje, aby jego działka o nr A została potraktowana w jakiś inny sposób niż nieruchomości sąsiednie oraz pozostałe, przez które przebiegać będzie inwestycja. Inwestycja ma charakter liniowy, a zatem przebiegać będzie przez szereg nieruchomości objętych planem. Działka ta, co nie jest bez znaczenia, ma przeznaczenie rolne i plan w tym względzie nie wnosi żadnych ograniczeń. Skarżący może ją użytkować nadal rolniczo. Własność działki skarżącego nie została więc ograniczona na tyle, aby mówić o nierównym traktowaniu interesu jego i inwestora. Zasygnalizować można, że trasa przedmiotowego odcinka linii na terenie Gminy Olszanka przechodzi wyłącznie przez tereny rolnicze oraz przez teren leśny. Z ustaleń planu jednoznacznie wynika, że skarżący może wykorzystywać swoją nieruchomość zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, tj. na cele rolnicze. Natomiast, wprowadzona w planie zmiana poprzez dopuszczenie przebiegu linii elektroenergetycznej nie zmienia podstawowego przeznaczenia tych terenów, które nadal pozostają terenami o charakterze rolniczym. Ponadto, jak wyżej wskazano, kwestia ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości i dochodzenia roszczenia z tego tytułu nie może być oceniana, jako przesłanka do stwierdzenia nieważności planu. W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że w rozpoznawanej sprawie ingerencja w prawo własności skarżącego mieści się w ramach władztwa planistycznego gminy. Postanowienia zaskarżonego planu nie wprowadziły takiego ograniczenia prawa własności skarżącego, które stanowiłoby o przekroczeniu przez Radę Gminy Olszanka przysługującego jej, na mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 u.p.z.p., władztwa planistycznego. Raz jeszcze podkreślić trzeba, iż w odniesieniu do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżącego stwierdzić należy, że ustalenia tego planu nie przekreślają możliwości skarżącego korzystania bądź rozporządzania nieruchomością zgodnie z przysługującym mu prawem własności. Plan ten bowiem nie zmienia przeznaczenia nieruchomości. Działanie organu w ramach tzw. władztwa planistycznego mieściło się w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Zatem zarzut naruszenia prawa, tj. powołanych w skardze przepisów Konstytucji, art. 6 u.p.z.p. oraz art. 140 k.c. należało uznać za nietrafny. Również, przedmiotowy plan realizuje wymogi wynikające ze Studium, co w ocenie Sądu przesądza o zgodności zapisów Studium (w zakresie energetyki) i planu. Pożądanego przez skarżącego skutku w postaci stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały nie może odnieść także zarzut naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. Procedura planistyczna związana z uchwaleniem planu została określona w u.p.z.p. i jest odrębną procedurą od postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, o której mowa w art. 1 pkt 1 i 2 K.p.a. Do uchwalania planu, jako aktu prawa miejscowego o charakterze powszechnie obowiązującym nie są stawiane warunki takie, jak przy załatwianiu sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2517/12, LEX nr 1358513). W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że zakres ingerencji Gminy w prawo własności skarżącego nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem Gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Reasumując, w ocenie Sądu, przy argumentacji jak wyżej, zarzuty skarżącego okazały się niezasadne. Uchwalenie przez Radę Gminy Olszanka miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie nastąpiło z naruszeniem prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p i dlatego też, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.