II SA/Op 455/04

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego postanawia: przyznać adwokatowi A. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej H. W. w kwocie 219,60 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 39,60 zł (słownie: trzydzieści dziewięć złotych sześćdziesiąt groszy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział II w dniu 6 września 2005 r. wydał wyrok oddalający skargę J. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], nr [...] o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w O., ul. [...]. Uczestniczka postępowania w tej sprawie H. W., będąca właścicielką lokalu mieszkalnego przy ul. [...], wniosła w dniu 3 stycznia 2006 r., na urzędowym formularzu, wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie dla niej adwokata i zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 17 marca 2006 r. referendarz tut. Sądu przyznał uczestniczce prawo pomocy w całości, poprzez ustanowienie adwokata z urzędu, pozostałym zakresie wniosek oddalił. Odpis postanowienia o ustanowieniu adwokata z urzędu został stosownie do art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a., w związku z § 35 ust. 2 i 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646), przesłany z Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w O. celem wyznaczenia adwokata z urzędu dla uczestniczki. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokatem z urzędu S. P. wykonującego zawód w Kancelarii Adwokackiej w O. Adwokat S. P. działając w imieniu uczestniczki uzupełnił braki formalne sprzeciwu uczestniczki od postanowienia referendarza sądowego o prawie pomocy, oraz sporządził w jej imieniu odpowiedź na skargę kasacyjną skarżącego, wnosząc jednocześnie o zasądzenie na rzecz jego kancelarii wynagrodzenia w zakresie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej według norm przepisanych, albowiem nie zostały one uiszczone w ogóle przez uczestniczkę postępowania. Koszty te zostały mu przyznane postanowieniem referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 1 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 455/07. Jak wynika z akt sprawy (k-276), adwokat S. P. pismem z dnia 25 sierpnia 2008 r., złożył wniosek do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. – na podstawie art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), - o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu dla uczestniczki postępowania H. W. do udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym spośród adwokatów mających siedzibę na obszarze tej Izby Adwokackiej. Pełnomocnikiem z urzędu z terenu ORA w W. został wyznaczony adwokat A. P., któremu pełnomocnictwa udzieliła uczestniczka postępowania, i brał on udział w rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1435/06, karta nr 4 i 5 wyroku (k-261 i 262 akt sądowych), adwokat A. P. wniosła na rozprawie wniosek o zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia adwokackiego w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej uczestniczce postępowania H. W., które nie zostały przez nią uiszczone. Adwokat wniósł o zasądzenie tych kosztów według norm przepisanych. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem o wynagrodzeniu adwokatów, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia – stawka minimalne za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi - 50 % stawki minimalnej określonej w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji, nie sporządził i nie wniósł kasacji – 75 % stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia o w wynagrodzeniu adwokatów, w brzmieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 5 kwietnia 2004r., Nr 454, poz. 535 ze zm.) stawka podatku od towarów i usług wynosi 22 %, jest to stawka podstawowa, i obowiązuje ona podatników świadczących usługi prawnicze. Referendarz sądowy przyznając adwokatowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za udzieloną uczestniczce postępowania H. W. pomoc prawną w sprawie ze skargi J. W., należy mu przyznać wynagrodzenie według norm przepisanych. Wynagrodzenie to przyznał w stawce minimalnej, albowiem uzasadniał to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata. Na podstawie art. 250 w związku z art. 253 P.p.s.a. adwokatowi A. P. i S. P. należy się wynagrodzenie za czynności z zakresu pomocy prawnej, które każdy z nich wykonał osobiście. Wobec tego zasądzając wynagrodzenie dla adwokata A. P. za udział przed Naczelnym Sądem Administracyjny, przyznano je w kwocie 180 zł na podstawie wyżej powołanego § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia o wynagrodzeniu adwokatów, przyznając 75 % stawki minimalnej wynoszącej 240 zł, jako, że nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat co w pierwszej instancji, nie sporządzał on też i nie wnosił kasacji, przy czym uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 39,60 zł. W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu (...), przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono, jak w sentencji.