II SA/Op 468/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. L. – K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 21 lutego 2011r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez zezwolenia na skutek wniosku M. L. – K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2011r., sygn. akt VI SA/Wa 957/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę ze skargi M. L. – K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 21 lutego 2011r., nr [...], do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, jako właściwemu do rozpoznania sprawy. W skardze M. L.-K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, nie powołując okoliczności uzasadniających złożony wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podał, że brak jest podstaw prawnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, na zasadzie art. art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.". W wykonaniu zarządzenia z dnia 26 września 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącą do uzasadnienia wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem wydania postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku zawartego w skardze. Sąd zażądał w szczególności, wskazania przesłanek uwzględniających wniosek, wymaganych przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., to znaczy do podania, czy wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wezwanie doręczone zostało skarżącej osobiście, na adres podany w skardze, w dniu 11 października 2011r. O powyższym świadczy pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki, znajdujące się w aktach sądowych sprawy (k-46 akt). W odpowiedzi na wezwanie, skarżąca w piśmie procesowym z dnia 5 października 2011r. oświadczyła, że uiściła nałożoną zaskarżoną decyzją karę, w dniu 2 kwietnia 2011r. Na potwierdzenie powyższego załączyła do akt sprawy odpis wyciągu przelewu bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli chodzi o pierwszą z określonych w powołanym przepisie przesłanek, to chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno natury prawnej, jak i faktycznej, a ich rodzaj i zakres wystąpienia musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Wystąpienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek musi być w dostateczny sposób wykazane. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu powołanych wyżej przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków narzucają konieczność ich konkretyzacji poprzez przytoczenie przez wnioskodawcę odpowiedniej argumentacji, względnie, gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Zatem ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym (por. postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09, orzeczenie zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy treści skargi, w której zawarty został rozpoznawany wniosek, Sąd stwierdził, że żądanie skarżącej ograniczyło się jedynie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez wskazania okoliczności ten wniosek uzasadniających. W szczególności brak jest określenia, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła zatem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, nie wskazała również na zaistnienie konkretnych okoliczności świadczących o tym, że uiszczenie kary pieniężnej orzeczonej w zaskarżonej decyzji w kwocie [...] wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zwłaszcza wobec okoliczności, iż skarżąca w dniu 2 kwietnia 2011r. uiściła nałożoną na nią karę. Podkreślić ponadto należy, że sam fakt ewentualnej konieczności zapłacenia przez skarżącą nałożonej kary sam w sobie nie przesądza o wystąpieniu nieodwracalnych skutków lub spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Skutki spełnienia świadczeń pieniężnych są bowiem odwracalne. Dlatego też w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca nie poniesie szkody albowiem wówczas nastąpi zwrot należności. Skoro zatem przesłanki zastosowania art. 61 par. 3 P.p.s.a. nie zostały przez wnioskodawczynię wykazane, należało odmówić uwzględnienia wniosku, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.