II SA/Op 473/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty Opolskiego z dnia 24 czerwca 2015 r., nr [...], 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz skarżącego B. C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Opolskiego z dnia 24 czerwca 2015 r. o zwrocie podania B. C. o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w okresie od 3 listopada 2008 r. do 27 maja 2015 r. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący B. C. pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. zwrócił się do Starosty Opolskiego o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w okresie od 3 listopada 2008 r. do 27 maja 2015 r. w kwocie 29.636 zł 99 gr. Do wniosku dołączył zestawienie obejmujące wyliczenie kosztów. Starosta Opolski, postanowieniem z dnia 24 czerwca 2015 r., nr [...], orzekł o zwrocie podania B. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w [...] o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w okresie od 3 listopada 2008 r. do 27 maja 2015 r. W uzasadnieniu wskazał na okoliczność, że złożone wyliczenie obejmuje dwa okresy, tj. od 3 listopada 208 r. do 4 września 2010 r. oraz od 5 września 2010 r. do 27 maja 2015 r. i oparte zostało ono na wysokości stawek za usunięcie pojazdów określonych w uchwałach rady powiatu opolskiego dotyczących opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów na parkingu strzeżonym. Podniósł nadto organ, że z zebranej dokumentacji wynika, iż pojazd objęty wnioskiem stał się własnością Powiatu Opolskiego na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 4 marca 2015 r. o jego przepadku. Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 26 marca 2015 r. Uzasadniał organ I instancji, że w dniu wydania dyspozycji usunięcia ww. samochodu nie był on przedmiotem żadnych unormowań związanych z realizowaniem usługi związanej z usunięciem z drogi, przechowywaniem na parkingu strzeżonym czy ewentualnym wynagrodzeniem z tego tytułu dla wyznaczonej jednostki. Przedmiotowy pojazd został usunięty i przechowywany na parkingu strzeżonym przez ww. przedsiębiorcę na podstawie Zarządzenia Nr [...] Starosty Opolskiego z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie wyznaczania jednostek upoważnionych do usuwania pojazdów z drogi oraz upoważnionych do prowadzenia parkingów strzeżonych dla pojazdów usuniętych z drogi. Następnie, podał organ, że w analogicznej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uznało, że "wyznaczenie jednostki" na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym powoduje powstanie stosunku cywilnoprawnego, a przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w takiej sprawie nie znajdują zastosowania. Uwzględniając powyższe oraz przepis art. 66 § 3 K.p.a. organ I instancji uznał, że właściwym do rozpoznania żądania wnioskodawcy jest Sąd Rejonowy w [...] i stąd też należało orzec jak w sentencji. Od zapadłego postanowienia skarżący wniósł zażalenie domagając się jego uchylenia i orzeczenia o zwrocie wydatków związanych z przechowywaniem pojazdu w wysokości żądanej we wniosku, ewentualnie uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Staroście Opolskiemu na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. Zarzucił, że organ I instancji nie uwzględnił postanowienia SKO w Opolu z dnia 27 lutego 2014 r., nr [...], którym uchylono postanowienie Starosty Opolskiego i wskazano, że podmiot wymieniony w art. 130a ust. 5f ustawy Prawo o ruchu drogowym winien otrzymać wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu. Pogląd ten znalazł akceptację w wyroku WSA w Opolu z dnia 10 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Op 549/13. Żalący się dodał nadto, że samochód umieszczony został na parkingu w dniu 3 listopada 2008 r., tj. przed zawarciem przez strony umowy z dnia 14 października 2011 r., która nie dotyczyła ww. pojazdu. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy postanowienie Starosty Opolskiego. W uzasadnieniu wskazało Kolegium na ustalenia i przebieg postępowania administracyjnego oraz brzmienie przepisu art. 19 i art. 66 § 3 K.p.a., a także przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym od 4 września 2010 r. do 20 sierpnia 2011 r., przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych ustaw, przepisu § 3 pkt 1 lit. a i § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237), przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Następnie organ odwoławczy powołał zarządzenia Starosty Opolskiego z dnia 28 lutego 2007 r. Nr [...] i z dnia 29 stycznia 2010 r., Nr [...], którymi wyznaczono skarżącego jako jednostkę właściwą do usuwania pojazdów z drogi i przechowywania tych pojazdów na parkingu strzeżonym. Następnie organ stwierdził, że przepis art. 130a ust. 10f Prawa o ruchu drogowym i przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym znajdują zastosowanie jedynie do wykonania orzeczenia sądu o przepadku ruchomości, gdy tymczasem Sąd Rejonowy w [...] orzekł o przepadku przedmiotowego pojazdu dopiero w dniu 4 marca 2015 r. i stąd też przyznanie skarżącemu wynagrodzenia jako dozorcy, w rozumieniu art. 102 u.p.e., nie znajduje uzasadnienia. Z treścią powyższego postanowienia nie zgodził się B. C. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zapadłemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa, tj. art. 66 § 3 K.p.a. oraz przepisów art. 130a ust. 1,4, 5a, 5b, 5c, 5d, 5e, 6, 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przed nowelizacją ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, a także art. 1 pkt 10, art. 9 do 16 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, jak i art. 130a ust. 10f ustawy – Prawo o ruchu drogowym, poprzez uznanie, ze stosunek prawny łączący B. C. i organ administracji ma charakter cywilno-prawny, a nie administracyjno-prawny i tym samym do rozpoznania wniosku skarżącego właściwy jest Sąd Rejonowy w [...]. Skarżący zarzucił również niewłaściwe zastosowanie art. 102 ustawy o egzekucji w administracji poprzez przyjęcie, że ma ona zastosowanie w niniejszej sprawie za okres od 3 listopada 2008 r. do 27 maja 2015 r. W uzasadnieniu dowodził, że w orzecznictwie administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu jest typowym stosunkiem administracyjnym powstałym w wyniku władczych działań organu administracji. Skoro zatem usuwanie pojazdu z drogi i dalsze postępowanie z takimi pojazdami stanowi wykonywanie zadań administracji publicznej, to podmioty przy pomocy, których te zadania są realizowane również wykonują zadania administracji. Podnosił, że usunięcie pojazdu z drogi, zgodnie z art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w dniu 3 listopada 2008 r. i wejście w życie przepisów znowelizowanych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym w żaden sposób nie zmienia sposobu rozliczenia pomiędzy Starostą Opolskim, a skarżącym. Zawarta pomiędzy ww. podmiotami umowa w dniu 14 października 2010 r. nie obejmowała pojazdów już usuniętych z drogi na podstawie wcześniejszych dyspozycji. Tym samym wynagrodzenie za okres od dnia 3 listopada 2008 r. do 27 maja 2015 r. skarżący może otrzymać tylko w ramach decyzji administracyjnej. Orzekanie o wynagrodzeniu przedsiębiorcy następuje w drodze decyzji administracyjnej zarówno za okres, kiedy pojazd był własnością jakiejś innej osoby, jak i poi przejściu prawa własności na rzecz Skarbu Państwa( dziś Powiatu). Zatem w takiej sytuacji brak jest podstaw prawnych do stosowania art. 66 § 3 K.p.a., jak i art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności podejmowanych przez organy administracji rozstrzygnięć sprowadza się do oceny czy organy procedujące w sprawie zastosowały w sposób właściwy przepisy prawa materialnego oraz czy nie naruszyły zasad postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku stwierdzenia wystąpienia okoliczności uzasadniających uchylenie decyzji lub stwierdzenia jej nieważności skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 października 2015 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty Opolskiego z dnia 24 czerwca 2015 r. o zwrocie podania skarżącego o wypłatę wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] w okresie od 3 listopada 2008 r. do 27 maja 2015 r. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie odpowiada ono kryterium legalności. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 P..p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 P.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Odnotować należy również, że pojazd, co do którego skarżący wniósł o przyznanie wynagrodzenia i zwrot kosztów w związku z wykonywaniem dozoru został usunięty z drogi w dniu 3 listopada 2008 r. w trybie art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 101, poz. 908, ze zm. – obecnie Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.), zwanej dalej ustawą, a wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu dozoru wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 1 czerwca 2015 r. Poza sporem jest również, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 4 marca 2015 r. orzeczono przepadek ww. samochodu na rzecz Powiatu Opolskiego. Postanowienie to stało się prawomocne w dniu 26 marca 2015 r. Dokonując oceny legalności zakwestionowane przez skarżącego postanowienia przypomnieć należy, że podstawę jego wydania stanowił przepis art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Przepis ten przewiduje, że jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Brzmienie przepisu art. 66 § 3 K.p.a. powoduje, że organ przed jego zastosowaniem winien stwierdzić, że na podstawie danych wynikających z podania nie można ustalić organu administracji właściwego do rozpoznania sprawy, albo, że sprawa objęta podaniem jest sprawą z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, prawa pracy, sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych bądź sprawą, do której przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Inaczej mówiąc organ jest upoważniony do zwrotu podania wnioskodawcy jedynie wówczas, gdy na podstawie informacji zawartych w podaniu ma pewność, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Gdy pewności tej nie posiada, powinien wezwać wnoszącego podanie do sprecyzowania wniesionego podania. Organ I instancji wydając rozstrzygnięcie na podstawie przepisu art. 66 § 3 K.p.a. nie rozważał nie tylko, czy można ustalić organ właściwy do załatwienia przedmiotowego wniosku, ale także nie uzasadnił z jakich przepisów prawa wynika, że roszczenie skarżącego ma charakter cywilnoprawny. Organ ten nie przywołał podstaw prawnych związanych z usuwaniem pojazdów z drogi, charakterem i rodzajem powstałych stosunków prawnych pomiędzy jednostką, której zlecono dokonywanie czynności usuwania pojazdów z drogi w spornym okresie, tj. od 3 listopada 2008 r. do 27 maja 2015 r., ani też nie ustalił podstawy prawnej łączącego strony stosunku prawnego. Nie powołał się również na fakt związania w tym przedmiocie i czasie wnioskodawcy i organu umownymi warunkami. Wyjaśnień w tym zakresie nie poczynił również organ II instancji. Brak ustaleń co do powyższego (charakteru prawnego zobowiązania łączącego Skarb Państwa z podmiotem prowadzącym parking, w tym z żądaniem przyznania wynagrodzenia wystąpił podmiot, którego łączył z organem administracji stosunek administracyjnoprawny) miało natomiast zasadnicze znaczenie dla prawidłowego zakwalifikowania wniosku skarżącego. W sprawie nie było natomiast sporne to, że skarżący zrealizował czynności wynikające z art. 130a ustawy, jak i z Zarządzeń Starosty Opolskiego z dnia 28 lutego 2007 r. Nr [...] i z dnia 29 stycznia 2010 r., Nr [...], którymi wyznaczono go jako jednostkę właściwą do usuwania pojazdów z drogi i przechowywania tych pojazdów na parkingu strzeżonym. Dodać należy, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego zaprezentowany został pogląd, że "stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie usuniętego z drogi pojazdu, jest - także w okresie poprzedzającym przejście pojazdu z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa - typowym stosunkiem administracyjnym powstałym na skutek władczych działań organów administracyjnych" (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt V CSK 332/08- Lex nr 515452). Świadczą o tym następujące okoliczności: usunięty pojazd umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c ustawy), po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadomiony jest w trybie administracyjnym o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie jego nieodebrania w ustawowym terminie (§ 8 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów – Dz. U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1377), wysokość opłat, o których mowa w art. 5c art. 130a ustawy, ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6 ustawy), podstawą odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione jest m.in. od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie (§ 6 ust. 1 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia MSWiA). Z powyższych przepisów wynika, że działania jednostek reprezentujących Skarb Państwa podejmowane są w sposób władczy, niepozostawiający uczestnikom tego postępowania autonomii w kwestii umieszczenia pojazdu na parkingu, jego strzeżenia i możliwości odebrania. Celem tych działań jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz życia i zdrowia jego uczestników. Pogląd ten prezentowany jest także przez orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2355/12 – http:www.orzeczenia .nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 29 listopada 2010 r. podjął uchwałę, sygn. akt I OPS 1/10, Lex nr 621105, w której przesądził, że w sytuacji gdy właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wydaje się, że żądanie skarżącego dotyczyło wynagrodzenia za holowanie i przechowywanie pojazdu, a nie dozoru, o którym mowa w art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy podkreślić należy, iż sporny pojazd został usunięty i przechowywany na parkingu strzeżonym przez skarżącego na podstawie Zarządzenia Nr [...] Starosty Opolskiego z dnia 28 lutego 2007 r. w sprawie wyznaczania jednostek upoważnionych do usuwania pojazdów z drogi oraz upoważnionych do prowadzenia parkingów strzeżonych dla pojazdów usuniętych z drogi. Ten fakt całkowicie został pomięty przez organy. Organy obu instancji zważyć także winny, iż ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018, ze zm.) artykułem 1 pkt 10 dokonano zmiany treści ww. art. 130a ustawy z dniem 4 września 2010 r. Zmiany te dotyczyły m.in. tego, że obecnie orzeka się o przepadku pojazdu usuniętego z drogi na rzecz powiatu. Ponadto dodany został art. 130a ust. 10h ustawy, z którego wynika, że koszty związane m.in. z przechowywaniem pojazdu ponosi co do zasady właściciel tego pojazdu, przy czym decyzję w tym przedmiocie wydaje starosta, przy czym ustawa zmieniająca z dnia 22 lipca 2010 r. zawiera również regulacje międzyczasowe. Przepis art. 13 tej ustawy stanowi, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Nowela ta w art. 13 ww. ustawy zmieniającej rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 3 ustawy w brzmieniu poprzednio obowiązującym. Analiza powyższego przepisu międzyczasowego daje podstawę do stwierdzenia, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów w przypadkach wymienionych w tym przepisie także wtedy, gdy termin 6 miesięcy od dnia ich usunięcia upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r. Rozstrzygając o kosztach ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Wskazać też należy, że Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OW 96/11 oraz w postanowieniu z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 177/11, rozstrzygając spory kompetencyjne o właściwość pomiędzy naczelnikiem urzędu skarbowego a starostą, wskazał starostę jako organ właściwy w sprawie. W uzasadnieniu tych postanowień NSA stwierdził, że postępowanie w sprawie o zwrot wydatków za przechowywanie pojazdu zostało wszczęte pod rządami znowelizowanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a więc obowiązywania art. 130a ust. 10h tej ustawy, który to przepis, jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosku wskazuje starostę. W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do wskazanego powyżej przepisu przejściowego i nie wyraziły stanowiska odnośnie jego zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy, a przynajmniej nie dały temu wyrazu w uzasadnieniach ocenianych przez Sąd postanowień. Obowiązkiem natomiast organu po wniesieniu przez osobę fizyczną żądania wszczęcia określonego postępowania administracyjnego jest dokonanie oceny formalnej i procesowej wniesionego podania, w tym stwierdzenia istnienia bądź nie niezbędnych przesłanek do wszczęcia postępowania administracyjnego takich jak istnienie indywidualnej sprawy z zakresu administracji rozstrzyganej w sposób władczy przez uprawniony organ administracji publicznej (art. 1 pkt 1 i art. 19 K.p.a.), czy też przymiotu strony postępowania administracyjnego (art. 28 K.p.a.). Oceniając prawidłowość kwestionowanych rozstrzygnięć przez pryzmat powinności organu wynikających z art. 66 § 3 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. należało stwierdzić, że organy nie przeprowadziły wnikliwej oceny złożonego wniosku i nie dały jej wyrazu w uzasadnieniu zapadłych postanowień. Z powyższych względów uzasadnionym staje się zarzut o niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw wniosku, co świadczy o naruszeniu art. 66 § 3 K.p.a. Organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i winny działać w na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ, wykorzystując dozwolone przepisami środki procesowe, jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W związku z tym zwrócić należy uwagę, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli rozstrzygnięcia organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty strony zawarte w zażaleniu oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu wydanego aktu. Zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. zobligowany jest wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oprał, a także przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Kolegium nie odniosło się do podnoszonych przez skarżącego w zażaleniu argumentów i zarzutów, ograniczając się jedynie do przytoczenia w zasadzie przepisów prawa i konkluzji, która nie odnosi się do realiów przedmiotowej sprawy. Ponadto odnotowania wymaga, że tylko prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje Sądowi możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji zaskarżonego aktu w postępowaniu sądowym. Jak wykazano powyżej, uzasadnienie postanowień wydanych w obu instancjach nie spełnia powyższych wymogów, co świadczy o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to - łącznie z brakiem ustaleń faktycznych niezbędnych do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że kwestionowane postanowienia wydano z naruszeniem wskazanego przepisu procedury administracyjnej, a naruszenia to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe ustalenie czyni koniecznym uchylenie zaskarżonych aktów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu i sprowadzają się do ponownej oceny wniosku skarżącego i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia, uzasadnionego zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Na marginesie dodać należy, iż organ do którego wniesiono podanie, które dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, winien uczynić przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości, powiadamiając równocześnie wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, zaś odrębne podanie złożone w terminie 14 dni od daty doręczenia zawiadomienia uważa się za złożone w dniu pierwszego podania ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/GL 951/14 – Lex nr 1643859).