II SA/Op 475/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie WSA Teresa Cisyk – spr. WSA Ewa Janowska Protokolant St. sekretarz sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 4 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez E. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 4 września 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Brzeskiego odmawiającą uchylenia decyzji zmieniającej decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na roboty budowlane. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 4 sierpnia 2012 r. E. S. zwrócił się do Starosty Brzeskiego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 14 marca 2012 r., nr [...]. Uznał, że Starosta Brzeski nie zapewnił mu udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją i w związku z tym żąda wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zaznaczył, że jest współwłaścicielem nieruchomości sąsiadującej z działką nr A, na której znajduje się budynek objęty ww. decyzją. Po wznowieniu postępowania - postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2012 r. - Starosta Brzeski wydał decyzję z dnia 20 września 2012 r. o odmowie uchylenia decyzji z 14 marca 2012 r. nr [...], która w wyniku wniesionego odwołania przez E. S. została uchylona decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 3 grudnia 2012 r., nr [...], a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia. W decyzji kasacyjnej organ wskazał, iż postępowanie wznowieniowe prowadzone było z pominięciem inwestora.   Starosta Brzeski postanowieniem z dnia 1 lutego 2013 r., wydanym na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania. Wojewoda Opolski, w wyniku rozpoznania zażalenia wniesionego przez E. S., postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż brak jest ustalenia daty w jakiej skarżący dowiedział się o decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. Kolejnym postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. Starosta Brzeski wznowił postępowanie (art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Następnie, decyzją z dnia 29 lipca 2013 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 14 marca 2012 r., nr [...], zmieniającej decyzję z dnia 4 maja 2010r., nr 202/10, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę - roboty konstrukcyjne w budynku mieszkalno-biurowym w [...] przy ul. [...], na działce nr A. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W motywach rozstrzygnięciach organ odnotował, iż skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania w terminie, bowiem o spornej decyzji dowiedział się w dniu 24 lipca 2012 r., a wniosek nadał w placówce pocztowej w dniu 20 sierpnia 2012 r. Organ podkreślił, iż decyzja z dnia 4 maja 2010 r. nr [...] obejmowała jedynie roboty konstrukcyjne w istniejącym budynku mieszkalno-biurowym. Z kolei, decyzja z dnia 14 marca 2012 r., nr [...], zmieniała decyzję "pierwotną" wyłącznie w zakresie robót wewnątrz budynku. Organ dodał, że w sprawie tej nie wydawano pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę ani odbudowę budynku, nie zmienił się również projekt zagospodarowania działki lub terenu. Przywołując regulacje art. 28 K.p.a. oraz art. 28 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, z późń. zm.) organ uznał, iż posiadanie przez skarżącego odrębnej własności lokalu (w sąsiednim budynku) nie jest wystarczającą okolicznością do uznania go za stronę postępowania zakończonego decyzją z 2012 r. Jednocześnie skarżący jest współwłaścicielem nieruchomości sąsiedniej, jednakże ta okoliczność również nie przesądza, że jego lokal znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji. Organ stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie wpływać na lokal skarżącego – E. S., oraz nie będzie godzić w uprawnienia do korzystania z tego lokalu. Zdaniem organu, powyższe nie daje podstaw do wykazania się przez skarżącego przymiotem strony. Wskazując na istotę interesu prawnego organ stwierdził, iż roboty budowlane objęte sporną decyzją, przewidziane do wykonania w sąsiednim budynku nie powodują, aby działka nr B a.m. [...], na której znajduje się budynek stanowiący własność małej wspólnoty, której członkiem jest E. S., znajdowała się w obszarze oddziaływania. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. S., żądając jej uchylenia. Uznał, iż posiada uprawnienie strony w postępowaniu, w którym zapadła decyzja z 14 marca 2012 r. Stwierdził, że w związku z prowadzoną inwestycją doszło do uszkodzenia ścian wewnętrznych w jego lokalu i należy przyjąć, że lokal ten znajduje się w zasięgu obszaru oddziaływania. Dodał, że jest stroną także z tego powodu, iż jest członkiem małej wspólnoty mieszkaniowej "graniczącej z przedmiotową inwestycją i jest uprawniony do działań jednoosobowych w imieniu wspólnoty", bowiem pozwolenie na budowę obejmowało "podwyższenie budynku sąsiedniego". Podniósł także, że pozwolenie zostało wydane na prace po zrealizowaniu przedsięwzięcia i w tej sytuacji uchylenie pozwolenia na budowę jest konieczne. Wojewoda Opolski, decyzją z dnia 4 września 2013 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał na zapis w Księdze Wieczystej nr [...], podzielając ustalenia pierwszoinstancyjne w tej sprawie, iż E. S. jest właścicielem wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku zlokalizowanym przy ul. [...] w [...] oraz, że posiada udział w nieruchomości wspólnej, stanowiącej grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Organ odwoławczy podkreślił, że zaprojektowane roboty budowlane objęte decyzją z 14 marca 2012 r. nr [...] w budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr A a.m.[...] przy ul. [...] w [...] (przylegającego do ww. budynku) obejmują w szczególności: wzmocnienie ścian i słupa za pomocą stalowych elementów (kotwy, kątowniki); wykonanie kanałów wentylacyjnych i kanału spalinowego; wykonanie izolacji przeciwwilgociowej; wzmocnienie istniejących fundamentów (poprzez wykonanie płyty fundamentowej). Decyzja ta wydana została na podstawie art. 36a Prawa budowlanego, przy czym zakres tych zmian nie obejmował "podwyższenia budynku". W postępowaniu o zmianę pozwolenia na budowę Starosta Brzeski uznał, że stroną jest jedynie właściciel obiektu, w którym zaprojektowano ww. roboty budowlane, gdyż roboty te nie powodują, aby jakakolwiek z sąsiednich nieruchomości znalazła się w obszarze oddziaływania tego obiektu. W tej kwestii organ wskazał na przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i przywołał definicję legalną obszaru oddziaływania. Organ odwoławczy przyjął, że opisane wyżej roboty budowlane w odrębnym budynku, nie wprowadzają żadnych ograniczeń w korzystaniu i zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, zatem brak było podstaw do uznania za strony innych osób poza inwestorem, tj. właścicielem budynku objętego tą decyzją. Uznał za zasadną odmowę uchylenia decyzji w wyniku wznowionego postępowania, bowiem nie występuje przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Na powyższą decyzję E. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu domagając się jej uchylenia. Wskazał, że w tej sprawie nie powinno dojść do zmiany pozwolenia, czyli wydania decyzji w 2012 r. lecz należało wydać nową decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę. Dlatego też, decyzję zmieniającą należało potraktować jako nową - a nie zmieniającą - co powinno skutkować jej uchyleniem. Zaakcentował, że budynek w którym przebiegają roboty przylega na całej długości jednej ze ścian do budynku, w którym skarżący posiada mieszkanie. Ponieważ doszło do uszkodzenia ściany wewnętrznej w mieszkaniu skarżącego, co zostało zgłoszone do PINB w Brzegu, zatem ziściła się przesłanka do uznania skarżącego za stronę. Oba oddzielne budynki stykają się, zatem skarżący nie powinien zostać pominięty w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę. Zaznaczył, że inwestor podwyższył budynek za przyzwoleniem organu, tj. załącznika do pozwolenia na budowę. Podkreślił, że status strony w tym postępowaniu nie wynika z art. 28 Prawa budowlanego, lecz z art. 28 K.p.a. Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącego podtrzymał wnioski i zarzuty zawarte w skardze. Zakwestionował przebieg postępowania administracyjnego z uwagi na nierozpoznanie wniosków skarżącego, wskazując na brak w tej kwestii postanowień. Uznał, że z projektu załączonego do decyzji o pozwolenie na budowę wynika, że budynek sporny miał być podwyższony, a zatem decyzja zmieniająca również tego dotyczyła. Ponadto, przewidywano wykonanie wieńców betonowych. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko procesowe wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późń. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późń. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art.151 P.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd w tym zakresie, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Opolskiego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą - po wznowieniu postępowania na wniosek skarżącego - odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 14 marca 2012 r. zmieniającej decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Podkreślić też trzeba, że kontrolowane w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym rozstrzygnięcia organów, nie były wydane w postępowaniu zwykłym, ale nadzwyczajnym, bowiem zaskarżone decyzje zapadły w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego. Od razu dostrzec należy, że w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, iż wniosek o wznowienie został złożony przez skarżącego – E. S., który nie był stroną postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę i właśnie tę okoliczność wskazał jako przyczynę wznowienia. Ponadto, wniosek ten złożył w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o decyzji z dnia 14 marca 2012 r., nr [...], zmieniającej decyzję z dnia 4 maja 2010r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę - roboty konstrukcyjne w budynku mieszkalno-biurowym w [...] przy ul. [...], na działce nr A. W związku z powyższym, zasadnie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie, na podstawie art. 149 § 1 K.p.a., postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r., które stanowiło podstawę do przeprowadzenia postępowania zarówno co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Skoro zachodziła potrzeba ustalania, czy sprawa dotyczy interesu prawnego wnioskodawcy, tego rodzaju ustalenia mogą być przez organ czynione, ale dopiero po wznowieniu postępowania (zob: Barbara Adamiak i Janusz Borkowski - Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H.Beck, Warszawa 2011 r., str. 575). Dopiero w postępowaniu wznowionym organy mają prawo i procesową możliwość oceny przymiotu strony (interesu prawnego) tego podmiotu, który żąda wznowienia z przesłanki art 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 1 lutego 2008 r., II OSK 1981/06, LEX nr 510752; z dnia 18 grudnia 2007 r., II OSK 1716/06, LEX nr 450093; z dnia 1 września 2000 r., III SA 2304/99, LEX nr 49922). Przy czym dostrzec należy, iż na zasadzie art. 149 § 2 K.p.a., zakres postępowania organu ogranicza się do wyjaśnienia wskazanej przez wnioskodawcę we wniosku przesłanki wznowieniowej, a w sytuacji, gdy organ ustali, że nie występuje wskazana we wniosku podstawa wznowienia postępowania, organ nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, tylko podejmuje decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 22 czerwca 2010 r., II OSK 1286/09, LEX nr 597179; z dnia 19 października 2011 r., II OSK 1406/10, LEX nr 1070327; z dnia 14 marca 2012 r., II OSK 2509/10, LEX nr 1145611). Mając na uwadze powyższe rozważania przypomnieć należy, że w tej sprawie organ prawidłowo wydał postanowienie o wszczęciu postępowania na wniosek skarżącego (art. 149 § 1 K.p.a.), a następnie przystąpił do koniecznej oceny i ustaleń w przedmiocie czy wnoszący wniosek ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. W pierwszej kolejności, jak słusznie wskazał organ, było ustalenie czy skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu o zmianę pozwolenie na budowę, a zatem wymagało oceny czy posiadał on interes prawny w tym postępowaniu. Wbrew zarzutom skargi, jedynym kryterium w oparciu o które należało ocenić czy skarżącemu mógł przysługiwać status strony jest przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, z późń. zm.), który stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 K.p.a. Interes prawny, o jakim mowa w art. 28 K.p.a. to interes prawny podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle regulacji określonej w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu - zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawo budowlane - rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Natomiast osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem (Prawo budowlane. Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2006, s. 325-326). Uwzględniając przywołane regulacje, przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie, lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r., II SA/Łd 972/12, LEX nr 1348435, wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r. sygn. II OSK 208/06, LEX nr 340189). Dlatego podkreślić należy, że aby zostać uznanym za stronę postępowania administracyjnego należy wykazać, że istnieje konkretny przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes podmiotu jako interes prawny. O tym czy ma się interes prawny nie decyduje sama wola, czy subiektywne przekonanie strony skarżącej, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego umożliwiający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. W tym kontekście organy wykazały, że obszar oddziaływania planowanych zamierzeń inwestycyjnych obejmuje tylko budynek inwestora, a zaprojektowane roboty budowlane w budynku mieszkalno-biurowym w [...] przy ul. [...], na działce nr A, objęte są decyzją z dnia 14 marca 2012 r., nr [...], wydaną w trybie art. 36a Prawa budowlanego. Organy oceniły i wyjaśniły, że wymienione roboty w budynku inwestora nie wprowadzają żadnych ograniczeń w korzystaniu i w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. Uznały, że w tym postępowaniu stroną jest jedynie właściciel obiektu, w którym zaplanowano roboty budowlane. Nie powodują one, aby jakakolwiek z sąsiednich nieruchomości znalazła się w obszarze oddziaływania tego obiektu. W niniejszym postępowaniu organy ustaliły, że zaplanowane roboty budowlane wewnątrz budynku - objęte decyzją zmieniającą - nie powodują, aby działka nr B, przy ul. [...], na której znajduje się budynek stanowiący własność małej wspólnoty, której członkiem jest E. S., znajdowała się w obszarze oddziaływania spornego budynku. Budynek inwestora i budynek sąsiedni (wspólnoty) są odrębnymi budynkami, z odrębnymi fundamentami. Decyzją zmieniającą objęte zostały roboty budowlane w odrębnym budynku, niż nieruchomość sąsiednia skarżącego, a zatem brak podstaw do kwestionowania ustaleń organu, że budynek przy ul. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Ponadto, ochrona praw z tytułu własności lokalu i współwłasności nieruchomości, jako członka małej wspólnoty mieszkaniowej nie przesądza o istnieniu interesu prawnego w postępowaniu w przedmiocie zmiany pozwolenia w trybie art. 36a Prawa budowlane, a odnoszącego się do sąsiedniego budynku, jeśli członek wspólnoty nie był stroną postępowania a nieruchomość stanowiąca własność wspólnoty nie znajduje się w obszarze oddziaływania. W realiach niniejszej sprawy ww. sąsiedztwo nie przesądziło o interesie prawnym skarżącego, natomiast skarżący posiadania tego interesu nie wykazał. Jak wskazywano wcześniej, skarżący, jako współwłaściciel nieruchomości sąsiedniej, swojego interesu prawnego w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę, w trybie art. 36a Prawa budowlanego, upatrywał m.in. w podwyższeniu budynku (fasady z jednej strony); w uszkodzeniu (pęknięciu) ściany w jego mieszkaniu, w wyniku przeprowadzonych robót przez inwestora; w braku podstaw do wydania kwestionowanej decyzji zmieniającej, po zrealizowaniu przedsięwzięcia. W związku z powyższym Sąd zauważa, że przepis art. 36a Prawa budowlanego dotyczy robót budowlanych jeszcze niezrealizowanych i nie może być stosowany w przypadku, gdy inwestycja została już wykonana. Z tych względów, w rozpoznawanej sprawie, w której oceniane są rozstrzygnięcia organów administracji architektoniczno-budowlanej, zarzut skargi o wydaniu decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę po wykonanych robotach, należało uznać za chybiony. Tym samym interesu prawnego nie może doszukiwać się skarżący w wskazywanym braku podstaw do zmiany decyzji w sytuacji, gdy - jak twierdzi - roboty zostały wykonane. Do oceniania czy dana inwestycja bądź konkretne roboty były realizowane w warunkach samowoli (bez pozwolenia) lub w sposób odbiegający od pozwolenia bądź sprzecznie z przepisami budowlanymi, w tym z naruszeniem art. 36a, uprawnione są organy nadzoru budowlanego, o których mowa w art. 80 ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazywane przez skarżącego uszkodzenie ściany (pęknięcie), powstałe w wyniku zrealizowanych robót budowlanych nie daje poszkodowanemu - jako podmiotowi wnoszącemu wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej w trybie art. 36a Prawa budowlanego, w której nie był stroną - przymiotu strony postępowania wznowieniowego tylko dlatego, że roboty były wykonane samowolnie lub w sposób wadliwy. Również sam fakt wystąpienia uszkodzenia ściany w wyniku robót budowlanych, nie może stanowić o legitymacji do uzyskania statusu strony w postępowaniu o udzielnie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, bowiem interes prawny musi się opierać na konkretnych normach prawa materialnego, a nie na powstałych zdarzeniach będącym następstwem wykonanych robót. Reasumując należy stwierdzić, iż Wojewoda Opolski niewadliwie uznał, podzielając stanowisko pierwszoinstancyjne, że nie wystąpiła podstawa wznowienia postępowania wskazana przez skarżącego – E. S., określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W przypadku, gdy po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego organ stwierdzi, że nie zaistniała sytuacja z art. 145 § 1 K.p.a., gdyż wniosek o wznowienie postępowania złożyła osoba, której w postępowaniu o zmianę pozwolenia budowlanego zakończonego decyzją wydaną w trybie art. 36a Prawa budowlanego nie przysługiwał status strony, zobligowany jest - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - do odmowy uchylenia tej decyzji. Z tych względów, wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę