II SA/Op 478/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2011r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym na skutek wniosku T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2011r., sygn. akt VI SA/Wa 729/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2011r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jako właściwemu do rozpoznania sprawy. W skardze T. K. wniósł, m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji, nie powołując okoliczności uzasadniających złożony wniosek. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podał, że brak jest podstaw prawnych do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, na zasadzie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.". W wykonaniu zarządzenia z dnia 3 października 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wezwał skarżącego do uzasadnienia wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem wydania postanowienia o nieuwzględnieniu wniosku zawartego w skardze. Sąd zażądał w szczególności wskazania przesłanek uwzględniających wniosek, wymaganych przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., to znaczy do podania, czy wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu, na adres podany w skardze, do rąk M. K., w dniu 13 października 2011r. O powyższym świadczy pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki, znajdujące się w aktach sądowych sprawy (k-41 akt). Do dnia wydania niniejszego orzeczenia, do tut. Sądu nie wpłynęła od skarżącego odpowiedź na wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli chodzi o pierwszą z określonych w powołanym przepisie przesłanek, to chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno natury prawnej, jak i faktycznej, a ich rodzaj i zakres wystąpienia musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008r., II GZ 139/08, LEX nr 493849). Wystąpienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek musi być w dostateczny sposób wykazane. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu powołanych wyżej przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków narzucają konieczność ich konkretyzacji poprzez przytoczenie przez wnioskodawcę odpowiedniej argumentacji, względnie, gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Zatem ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie spoczywa na skarżącym (por. postanowienia NSA z dnia 19 sierpnia 2010r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009r., sygn. akt I OZ 8/09, orzeczenia zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując analizy treści skargi, w której zawarty został rozpoznawany wniosek, Sąd stwierdził, że żądanie skarżącego ograniczyło się jedynie do sformułowania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bez wskazania okoliczności ten wniosek uzasadniających. W szczególności brak jest określenia, na czym konkretnie miałoby polegać grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, pomimo wezwania skarżącego przez Sąd do uzasadnienia złożonego wniosku, nie odniósł się on w żaden sposób do wezwania. Podkreślić także należy, iż samo zagrożenie przymusowym wyegzekwowaniem zobowiązania nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż wyegzekwowana kwota pieniężna w razie uznania niezasadności wydanej decyzji będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego w ten sposób świadczenia (por. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011r. sygn. akt II FSK 489/11, orzeczenie zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem przesłanki zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. nie zostały przez wnioskodawcę wykazane, należało odmówić uwzględnienia wniosku, co też Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.