II SA/Op 501/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. L. i A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Radłów z dnia 22 grudnia 2010 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 24 czerwca 2011 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Radłów z dnia 22 grudnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia na rzecz Gminy Radłów warunków zabudowy dla przeprowadzenia robót budowlanych związanych z odbudową wieży sygnalizacyjnej na istniejącym budynku remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w [...], na działce nr ewid. A., położonej w miejscowości [...]. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2010 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wstrzymał prowadzone bez pozwolenia na budowę roboty budowlane związane z odbudową wieży sygnalizacyjnej na istniejącym budynku remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w [...], na działce nr ewid. A., położonej w miejscowości [...]. Jednocześnie organ ten nałożył na Gminę Radłów obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. Od przedłożenia tej decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] uwarunkował kontynuowanie prowadzonego postępowania w przedmiocie legalizacji samowolnej odbudowy wieży. Wnioskiem z dnia 24 września 2010 r., ustanowiony przez Wójta Gminy Radłów pełnomocnik, zwrócił się do Gminy Radłów o ustalenie warunków zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego. Decyzją z dnia 22 grudnia 2010 r., nr [...] Wójt Gminy Radłów, na podstawie art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 z późn. zm.), art. 4, ust. 2 pkt 2 art. 53 ust. 3 i 4, art. 54 w związku z art. 64 ust 1 i art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej przeprowadzenie robót budowlanych związanych z odbudową wieży sygnalizacyjnej na istniejącym budynku remizy Ochotniczej Straży Pożarnej na działce nr ewid. A., położonej w miejscowości [...]. Określając w decyzji warunki i wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego organ I instancji wskazał, iż linia zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, gabaryty istniejącego budynku (szerokość elewacji frontowej, wysokość budynku) i geometria dachu pozostają bez zmian, jak w stanie istniejącym. Nadto podał także, iż nie zmienia się lokalizacja i wymiary odbudowywanej wieży (usytuowanie w miejscu poprzednim, na stropie i konstrukcji dachowej budynku, wysokość od stropu do kalenicy wieży - 7,6 m, hełm na wieży czterospadowy). Bez zmian pozostają także dotychczasowe zaopatrzenie w wodę i energię elektryczną odprowadzanie ścieków bytowych, odprowadzenie wód opadowych następuje natomiast na własny teren nieutwardzony. Nie zmienia się również zjazd na teren działki z drogi publicznej. Określając wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich organ ten wskazał, że inwestycja nie może: powodować pozbawienia dostępu do drogi publicznej i możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, pozbawiać dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, stwarzać uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne oraz zanieczyszczać powietrza, wody i gleby. Organ zaznaczył także, że linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na mapie stanowiącej załącznik (nr 1) do decyzji. W uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji organ I instancji odnotował, że istniejąca remiza położona jest w obszarze przyulicznej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej wsi [...], na działce będącej własnością Gminy Radłów. Argumentował, iż budynek remizy w obecnym kształcie powstał ok. 1935 r. i wymagał remontu z uwagi na zły stan techniczny drewnianej konstrukcji wieży sygnalizacyjnej, a odbudowa wieży w jej dotychczasowym kształcie pozwoli na utrzymanie charakterystycznej formy architektonicznej. Zdaniem organu przedmiotowa inwestycja nie ingeruje w istniejący układ przestrzenny i jest zgodna z istniejącą funkcją terenu. Nadto wywodził, iż w związku z tym, iż działka inwestycji nie jest gruntem rolnym (teren zabudowany oznaczony w ewidencji gruntów symbolem Bi), nie wymaga zatem zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zauważył, że działka nr A. jest dostępna z drogi publicznej (powiatowej) poprzez istniejący zjazd na działkę. Stwierdził także, że inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji J. L., współwłaściciel sąsiedniej działki nr C., zakwestionował określoną w decyzji wysokość wieży i wskazał, że odległość wieży od jego budynku mieszkalnego nie spełnia wymagań § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego cały budynek remizy winien był ulec rozbiórce zgodnie z decyzją PPRN w [...] z 10 maja 1986 r. zatwierdzającą projekt budowlany jego budynku mieszkalnego. Podniósł, że obecny stan techniczny remizy wykazuje zwiększające się spękania murów i stan ten zagraża bezpieczeństwu budynku odwołującego się. Nadto kwestionował możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu decyzją z dnia 24 czerwca 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazując na przepis art. 59 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podał, iż w związku z tym, że działka nr A. we wsi [...] położona jest na terenie, dla którego nie ma ustanowionego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy winny zostać ustalone w drodze decyzji administracyjnej. Argumentował, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest możliwe jedynie w przypadku kumulatywnego spełnienia wymienionych w przepisie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunków. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wyjaśnił, iż spełnienie określonych w w/w przepisie warunków, organ I instancji ustalił w oparciu o wyniki analizy urbanistyczno-architektonicznej istniejącej zabudowy, przeprowadzonej stosownie do wskazań § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Wyniki natomiast tej analizy, przedstawione zostały w formie tekstowej i graficznej i stanowią załącznik (nr 2) do zaskarżonej decyzji. Przedstawił, iż wokół działki budowlanej, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, wyznaczono granice obszaru analizowanego (w granicach większych niż wymagana minimalna trzykrotna szerokość frontu działki według granic przedstawionych na załączniku nr 1). Nadto zauważył, iż na w/w obszarze istnieje zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, której ze względu na charakter inwestycji nie analizowano pod względem innych cech tej zabudowy. Zdaniem zespołu orzekającego, organ I instancji, mając na uwadze charakter i zakres inwestycji, prawidłowo wskazał na brak zmiany istniejącej linii zabudowy, gabarytów budynku (w tym wysokości wieży sygnalizacyjnej), wskaźnika wykorzystania terenu i geometrii dachu. Za uzasadnione Kolegium uznało także odstąpienie od przeprowadzenia analizy okolicznej zabudowy pod względem jej cech, parametrów i wskaźników. Zauważyło, iż przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej (drogi powiatowej) poprzez działkę nr B. - własność gminy, co spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 2. Kolegium zgodziło się także z organem I instancji, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zgłoszonej inwestycji (art. 61.ust. 1 pkt 3). Organ argumentował, że zgodnie z danymi ewidencji gruntów działka stanowi "inny teren zabudowany" (Bi), nie podlega zatem obowiązkowi uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze (art. 61 ust. 1 pkt 4). Uznał że organ I instancji prawidłowo nie stwierdził też, by wnioskowana inwestycja była sprzeczna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5), czyli z regulacjami dotyczącymi ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic obszarów morskich, a także z przepisami drogowymi, sanitarnymi czy przepisami z zakresu prawa geologicznego i górniczego, wskazując, że w badanej sprawie unormowania te nie znajdują zastosowania. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ odwoławczy skonstatował, że zaskarżona decyzja jest zgodna z innymi przepisami cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zawiera wszystkie elementy wymagane w art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a projekt decyzji sporządzony został przez osobę wpisaną na listę członków Okręgowej Izby Urbanistów z siedzibą w [...](art. 60 ust. 4). W konsekwencji decyzja nie ma uchybień czy nieprawidłowości, które uzasadniałyby usunięcie jej z obrotu prawnego. Nadto Wójt Gminy Radłów prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i podjął decyzję zgodną ze stanem faktycznym i prawnym, czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zapewnił też stronom czynny udział w postępowaniu. Następnie odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium uznało je za nietrafne. Organ argumentował, że decyzja o warunkach zabudowy nie rozstrzyga o rozwiązaniach technicznych obiektu ani o ich zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Decyzja taka nie upoważnia do podjęcia robót budowlanych, stanowi jedynie ogólną informację, iż możliwa jest realizacja określonego rodzaju inwestycji na wskazanej działce. Stanowi też pewnego rodzaju promesę uzyskania pozwolenia na budowę lub, jak w przedmiotowym wypadku, zalegalizowania samowoli budowlanej, przy założeniu spełnienia określonych w niej warunków oraz innych wymagań przewidzianych w prawie budowlanym. Dalej wywodził, iż przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest wyłącznie ocena dopuszczalności realizacji planowanego zamierzenia na danym terenie, ocena, czy planowany sposób zagospodarowania terenu nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa" i gwarantuje zachowanie na danym terenie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przesłanki, jakie muszą być spełnione przy dokonaniu tej oceny, wymienia ww. art. 61 ust. 1 pkt 1-5. Badanie natomiast zgodności rozwiązań technicznych planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami wspomnianego w odwołaniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) nastąpi na późniejszym etapie realizacji inwestycji, w tym wypadku na etapie postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej, należącej do kompetencji organów nadzoru budowlanego. Co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, Kolegium podało, iż wynika ona z wyroku Trybunału Konstytucyjnego (z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, OTK-A 2007 nr 11, poz. 160), w którym m. in. Trybunał wskazał, iż dla wszczęcia postępowania w przedmiocie legalizacji samowoli budowlanej na terenie pozbawionym planu miejscowego nie jest konieczne posiadanie przez inwestora ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli J. i A. L., wnioskując o jej uchylenie. W uzasadnieniu do skargi zarzucili, iż inwestor nie pozostaje właścicielem przedmiotowej działki nr A.. Nadto zauważyli, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia wcześniejszej decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia 10 maja 1968 r., nr [...], na mocy której przedmiotowy budynek remizy przeznaczony został do rozbiórki. Zarzucili, że budynek remizy strażackiej wraz z samowolnie odbudowaną wieżą zlokalizowany został niezgodnie z obowiązującymi warunkami odległościami między budynkami wynikającymi z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym zakresie podali, iż wszystkie ściany z otworami i bez otworów remizy strażackiej zlokalizowane zostały w ich granicy, zasłaniając im dostęp do światła. Skarżący podnieśli również, że okapy dachów remizy strażackiej zwisają nad ich własnością powodując w czasie opadów zniszczenia na ich posesji, za które jednakże nie otrzymali do tej pory żadnej rekompensaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż podniesione w zarzutach skargi. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej P.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie doszło do istotnego naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, których nie podniesiono w skardze, a które Sąd stwierdził z urzędu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 zd. I ustawy, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z właściwymi organami i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (art. 60 ust. 1 ustawy). W przedłożonych aktach administracyjnych, które winny być odzwierciedlać wszystkie przeprowadzone czynności oraz być kompletne brak jest dokumentacji dotyczącej wymaganych uzgodnień. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). Projekt decyzji, który przedłożony został dopiero na żądanie Sądu, został sporządzony przez uprawniony podmiot. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości to, że na terenie objętym inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również i to, że wnioskodawca rozpoczął odbudowę wieży strażackiej bez uzyskania stosownych pozwoleń, a organy nadzoru budowlanego prowadzą postępowanie w zakresie samowolnie wykonanych robót budowlanych. W związku z powyższym przypomnieć należy, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P. 37/2006 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844) wskazano, że z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, że warunkiem legalizacji samowoli jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzn. z planem miejscowym, albo z generalnym porządkiem planistycznym, ukształtowanym wieloma ustawami szczególnymi. Nie może mieć tu znaczenia termin uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż ma ona charakter wyłącznie informacyjny i sama przez się nie kształtuje praw ani obowiązków inwestora, wynikających wprost z ustaw. Decydujące znaczenie w procesie legalizacji samowoli winno mieć ustalenie, że obiekt wybudowany bez pozwolenia na budowę nie narusza przepisów prawa - w tym regulujących kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego. Możliwość dokonania zgodności z przepisami prawa, w tym regulującymi kwestię planowania i zagospodarowania przestrzennego powinna istnieć, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, także po wszczęciu postępowania rozbiórkowego, gdyż nie do pogodzenia z zasadami konstytucyjnymi jest orzekanie rozbiórki obiektu budowlanego, mimo że inwestorzy wykazali zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskując ostateczną decyzję o warunkach zabudowy już w trakcie postępowania rozbiórkowego. Wydana zatem w takim trybie decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Taka sytuacja zaistniał w niniejszej sprawie i stąd też rzeczą procedujących organów było ustalenie, czy możliwe jest powstanie obiektu o określonych parametrach, cechach i funkcji oraz pod jakimi warunkami na danym terenie. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie natomiast do przepisu § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W świetle przytoczonych regulacji prawnych podnieść należy, że załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia, stanowią integralną część tej decyzji. Oznacza to, że stosownie do art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej jako K.p.a.), załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstową i graficzną (zob. wyrok NSA z 19.01.2007r., II OSK 200/06, LEX nr 327707). W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pogląd powyższy potwierdza orzecznictwo (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008 roku, II SA/Ol 537/08, Lex Nr 451625; wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2008 roku, II OSK 1862/06, Lex Nr 467127; wyrok NSA z dnia 12 października 2006 roku, II OSK 491/06, Lex Nr 289267; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 roku, IV SA 1757/98, Lex Nr 47867; wyrok NSA z dnia 12 marca 1997 roku, SA/Gd 2939/95, Lex Nr 30583 i inne). W ocenie Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie do decyzji organu I instancji został dołączony załącznik "wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków", o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy (część tekstowa), nazwany załącznikiem nr 2 do decyzji, jednak nie stanowi ono w istocie załącznika, gdyż nie został on w ogóle podpisany. Nadto zauważenia wymaga, iż załącznik nr 1 stanowiący mapę, podpisany został przez Kierownika Referatu P. G., a nie przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. W tych okolicznościach należało uznać, że decyzja organu I instancji, na co w ogóle nie zwrócił uwagi organ odwoławczy, nie zawierała prawidłowo sporządzonych, a wymaganych przez prawo, załączników do decyzji o warunkach zabudowy. W tej sytuacji decyzja organu I instancji pozbawiona jest powołanych elementów, które są niezbędne dla poczynienia ustaleń w sprawie. Powyższy brak stanowi naruszenie przez organy obu instancji art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z przepisem § 9 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz określonej w art. 7 i 77 § 1 K.p.a., zasady wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Dostrzeżone uchybienia procesowe miały niewątpliwie wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem sporządzić i opatrzyć podpisem załączniki do decyzji. Decyzja wydana w następstwie ponownego rozpoznania sprawy co do ustalenia warunków zabudowy wraz ze wszystkimi załącznikami, które stanowią jej integralną część, winna być podpisana przez tę samą osobę uprawnioną do ich wydania. Nadto organy winny zadbać o to, aby w sprawie dochowane zostały wymogi proceduralne, a akta administracyjne odzwierciedlały wszystkie przeprowadzone przez organy czynności w tym i przewidziane przepisem art. 60 ust. 1 ustawy. Nie znajduje natomiast uzasadnienia w niniejszej sprawie zarzut podniesiony w skardze, a dotyczący niezgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami rozrządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Wyjaśnić należy, że kwestie tego rodzaju będą szczegółowo badane na późniejszym etapie realizacji inwestycji, w tym wypadku na etapie postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej. Przy wydawaniu bowiem decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe badanie zarzutów opartych na przepisach w/w rozporządzenia. Celem decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest skonkretyzowanie istniejącej obiektywnie możliwości zagospodarowania terenu w oparciu o kryteria wskazane w ustawie. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania ternu stanowi szczegółową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może wybudować na danym terenie bez obrazy przepisów prawa. Zauważyć należy także, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 ustawy). Wnioskodawca, a zarazem adresat takiej decyzji nie musi, wbrew twierdzeniu skarżącego, legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości, co do której dochodzi do ustalenia warunków zabudowy. Stanowisko takie wielokrotnie prezentował w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, nawet pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm.) - por. m. in. wyrok NSA z dnia 31sierpnia 1998 r., sygn. akt IV SA 1695/96, LEX nr 45724; wyrok z dnia 21 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1701/97, LEX nr 48761). Decyzja zatem o warunkach zabudowy może być wydana każdemu, bez względu na to, czy przysługuje mu jakiekolwiek prawo do terenu, którego dotyczy wniosek (wyrok NSA z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1344/09; LEX nr 818622). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji podjęto stosownie do art. 152 P.p.s.a.