II SA/Op 51/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Referent stażysta Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 18 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 24 lipca 2018 r., nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.) Starosta Opolski zatwierdził projekt budowlany i udzielił A S.A. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę obejmującą budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową "[...]" na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem a i b k.m. [...] obrębu [...], gmina [...], według sporządzonego projektu i z zachowaniem wskazanych w decyzji warunków, co do zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego i powołania kierownika budowy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że do wniosku o wydanie decyzji dołączono dokumenty wymagane przepisami ustawy Prawo budowlane, projekt został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane i legitymujące się stosownymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Inwestor oświadczył, że posiada prawo do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane. Ustalono, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...], tj. uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego Nr 50, poz. 637) i znajduje się na terenie jednostki urbanistycznej - PP1 stanowiącej tereny zabudowy przemysłowej. Przedłożony projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, z późn. zm.). Z przeprowadzonej analizy dokumentacji projektowej wynika, że dla przedstawionej konfiguracji anten, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rzeczona stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym Wójt Gminy [...], postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do informacji Wójta Gminy [...], zawartej w piśmie z dnia 22 czerwca 2018 r., że inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce nr a k.m. [...] nie uwzględniając lokalizacji na działce nr b, która to działka znajduje się jeszcze bliżej budynków mieszkalnych organ zaznaczył, że lokalizacja wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową będzie prowadzona na działce a, natomiast przez działkę b odbywa się dostęp do drogi publicznej oraz prowadzona będzie instalacja eklektyczna kablem umieszczonym w ziemi. Pismem z dnia 8 sierpnia 2018 r. odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: K. C. i J. Z., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 87 ust 1 w zw. z art. 79 ust 1 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko; - art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez potwierdzenie w decyzji, że inwestycja ograniczy zabudowę sąsiednich nieruchomości do konkretnych wysokości, lecz inwestor posiada uprawnienia do naruszenia istoty prawa własności, bez wskazania przepisu ustawy dopuszczającej taki wyjątek; - art. 7 K.p.a., art. 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sformułowanie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania, albowiem w istocie nie wynika z niej, o jakie moce EIRP chodzi, czy ustalono maksymalne tilty anten i na podstawie, jakich dokumentów, co uniemożliwia podjęcie polemiki z organem. Ponadto nie podano, na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek promieniowania przy uwzględnieniu maksymalnych tiltów anten; - art. 72 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 lit c w zw. z § 3 ust 1 pkt 8 lit g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, że ocena oddziaływania na środowisko nie jest przeprowadzona dla całości przedsięwzięcia i nie wymaga oceny najgorszego wariantu, czyli z uwzględnieniem maksymalnych tiltów anten (w dokumentacji brak informacji na temat możliwego maksymalnego pochylenia); - art. 63 ust. 3 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez pominięcie tego, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania i tym samym sporządzenie raportu było obligatoryjne. Skuteczne wniesienie ww. odwołania spowodowało wszczęcie postępowania odwoławczego, w ramach którego Wojewoda Opolski wydał, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowienie z dnia 16 października 2018 r., nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji, w terminie miesiąca (pod rygorem wydania odmowy realizacji inwestycji), przez: - załączenie do projektu budowlanego analizy miejsc dostępnych dla ludności w przedziale od 200 do 300 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania przy uwzględnieniu sumowania się wiązek promieniowania anten zaprojektowanych na tej samej wysokości, o tym samym tilcie i azymucie (określenia nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny); - przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) w sytuacji, gdy z analizy wskazanej w punkcie pierwszym będzie wynikała taka konieczność, mając na uwadze przepis § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm), zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z 9 listopada 2010 r.; - uwzględnienie warunków wynikających z ww. dokumentów i dostosowanie w tym zakresie 4 egzemplarzy projektu budowlanego. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 13 listopada 2018 r. inwestor zakwestionował zasadność nałożenia na niego obowiązków określonych w postanowieniu. Wywiódł, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczana jest dla pojedynczej anteny i wobec tego nie jest zobowiązany do uzyskania i przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ani do uzupełnienia projektu budowlanego. Termin do wykonania obowiązków z ww. postanowienia upłynął bezskutecznie w dniu 22 listopada 2018 r. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 grudnia 2018 r., nr [...], Wojewoda Opolski uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Uzasadniając rozstrzygnięcie zaznaczył, że odwołujący są właścicielami nieruchomości (nr c, d – K. C. i nr e – J. Z.), znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu i niewątpliwie posiadają status strony. Dalej, na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wskazał, że dla zbadania charakteru planowanej inwestycji, dokonania wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych obiektu budowlanego, istotnym jest aby przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany był kompletny. Jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej, jest ilość i moc anten. Powołując się na poglądy orzecznictwa organ zaznaczył, że obowiązkiem wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. W przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych, kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 wskazanego rozporządzenia prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko. Odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy organ ustalił, że sporna budowa obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową, w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz, 4 antenami panelowymi, w tym dwiema w azymucie 53° i dwiema w azymucie 170° oraz anteną linii radiowych w azymucie 278° i stąd nie można wykluczyć, że nakładanie wiązek promieniowania bądź ich nachodzenie nie spowoduje znacznego przekroczenia dopuszczalnej wartości mocy promieniowania. Podzielając stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym dla ustalenia czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia Wojewoda stwierdził, że dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania planowanej inwestycji niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Stosownie do tego wskazał, że z akt nie wynika by dla przedmiotowej inwestycji przeprowadzono stosowne obliczenia, w zakresie kumulacji promieniowania ze względu na zaprojektowanie dwóch anten w tym samym azymucie. Z tego względu, wbrew twierdzeniom inwestora, projekt budowlany wymagał uzupełnienia w niezbędnym zakresie. Organ wyjaśnił, że podana przez projektanta moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny według projektu budowlanego (str. 54) wynosi 9997 [W] w przypadku dwóch anten i 9998 [W] w przypadku kolejnych dwóch anten. Są to wartości na granicy przekroczenia 10 000 W, o których mowa w przepisie § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g ww. rozporządzenia, a zważywszy, że azymuty i tilty dwóch par anten są identyczne, czyli kierunek i kąt nachylenia dwóch par anten będzie tożsamy, jak również wysokość na jakiej przewiduje się instalację dla wszystkich anten wynosi 41 m, koniecznym jest przyjęcie miejsc dostępnych dla ludności, znajdujących się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Poprzez bowiem nakładanie się wiązek promieniowania elektromagnetycznego zwiększy się faktyczna moc promieniowania (EIRP). Uzasadniał organ, że w tym przypadku nie chodzi wyłącznie o przecięcie się (skrzyżowanie) w jednym punkcie, ale o nałożenie się wiązek promieniowania elektromagnetycznego wzdłuż ich przebiegu. Projektant przyjął jednak rozpatrywaną odległość miejsc dostępnych dla ludności do 200 m, czyli określoną w § 3 ust. 1 pkt 8 lit, f rozporządzenia, co uznać należy za błędne. Argumentował Wojewoda, że za dokonaniem obszerniejszej analizy przemawia także to, że Wójta Gminy [...] pismem z dnia 21 sierpnia 2018 r. podniósł, iż posadowienie wieży telekomunikacyjnej znajduje się zbyt blisko terenów mieszkaniowych, a wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie uwzględniał działki nr b, która jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę. Akcentując obowiązek dokonania na podstawie przepisu 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego własnej oceny, co do spełnienia wymogów ochrony środowiska i konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Wojewoda zaznaczył, że wydając decyzję pozwalającą na budowę stacji bazowej organ musi mieć pewność, że emitowane promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności. W niniejszej sprawie, inwestor nie dał jednak możliwości organowi dokonania pełnej i rzetelnej analizy, bowiem przedłożony projekt nie zawiera kompletnych danych, a nałożony postanowieniem z 16 października 2018 r. obowiązek uzupełnienia braków został przez inwestora zbagatelizowany. Brzmienie przepisów § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia, dotyczących rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza z kolei zasadność sumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ma bowiem charakter normy ogólnej określającej sposób wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. Kwestię oddziaływania winien zbadać w postępowaniu administracyjnym organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którym w przedmiotowej sprawie jest Wójt Gminy [...]. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach musi być przy tym tożsama z zakresem inwestycji zawartym w projekcie budowlanym, co oznacza, że zakres przedmiotowy, jak i terytorialny winien być ten sam. Jeśli natomiast inwestor jest przekonany, co do swoich racji, nic nie stoi na przeszkodzie, aby wystąpił z właściwym wnioskiem, obejmującym całość inwestycji do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wyniku przeprowadzenia takiego postępowania, jeśli ww. organ uzna, że przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco (potencjalnie znacząco) oddziaływać na środowisko, wyda decyzję umarzająca postępowanie, która będzie wiążąca dla tutejszego organu. Podsumowując dokonaną ocenę Wojewoda wskazał, że skoro inwestor nie wykazał się wolą uzupełnienia projektu budowlanego i nie wypełnił obowiązków nałożonych na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a dane w projekcie nie są wystarczające, pozostawienie w obrocie prawnym decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę byłoby naruszeniem przepisów art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz art. 7 K.p.a. i art. 9 K.p.a. Na powyższą decyzję A S. A. z siedzibą w [...], wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zarzuciła naruszenie: - art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji, pomimo braku zaistnienia przesłanek do zastosowania ww. przepisu i pomimo, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny i nie istnieją w nim żadne braki, a tym samym nie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego; - art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 11 K.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, a nadto brak należytego uzasadnienia przesłanek, którymi organ kierował się rozstrzygając sprawę; - art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ocena planowanej inwestycji pod względem spełnienia kryteriów wynikających z rozporządzenia powinna być dokonywana na podstawie zsumowanej mocy poszczególnych anten wieży telekomunikacyjnej, co doprowadziło do uznania, że w celu kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko, niezbędnym jest przeprowadzenie i załączenie do projektu budowlanego obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania wszystkich anten zainstalowanych na wieży telekomunikacyjnej, podczas gdy ocena planowanej inwestycji pod względem spełnienia kryteriów wynikających z rozporządzenia powinna być dokonywana na podstawie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a w konsekwencji inwestor nie ma obowiązku załączać w kwalifikacji środowiskowej obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania z anten, czy uzyskiwać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uzasadniając zarzuty skarżąca wywodziła, że przeprowadzenie dodatkowych obliczeń, ponad te zawarte przez inwestora w projekcie budowlanym jest zbędne, gdyż stanowiąca część projektu budowlanego kwalifikacja przedsięwzięcia jest kompletna i wystarczająca do oceny inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko. Powołując się na poglądy orzecznictwa sądowoadministracyjnego skarżąca wywodziła, że w § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono pojęcie - pojedynczej anteny i nie ma podstaw prawnych ani naukowych dla przyjęcia twierdzenia, że w kwalifikacji przedsięwzięcia należy zsumować moc pojedynczych anten. Zaznaczyła również, że wprawdzie jej wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji nie uwzględniał działki nr b, jednak zgodnie z projektem nad działką tą przebiega jedynie wiązka radiolinii, której przebieg nad działką nie powoduje jej zakwalifikowania do obszaru oddziaływania planowanej inwestycji. Wniosek obejmował zatem całość inwestycji, a postanowienie pochodziło od organu posiadającego stosowne kompetencji w kwestii wypowiadania się co do wpływu planowanej inwestycji w aspekcie środowiskowych uwarunkowań. W konsekwencji organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ odwoławczy bezzasadnie natomiast uznał, że przedstawiony projekt budowlany wymaga uzupełnienia w zakresie przeprowadzenia obliczeń kumulacji promieniowania wszystkich anten znajdujących się na inwestycji i bezpodstawnie nałożył obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego. Odpowiadając na skargę Wojewoda Opolski wskazał, że w postanowieniu i w decyzji wyjaśniono przesłanki faktyczne i prawne działania organu. Podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. O dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym wystąpiło [...] Stowarzyszenie B z siedzibą w [...]. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 24 kwietnia 2019 r. ww. Stowarzyszenie zostało dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik uczestnika postępowania Gminy [...] oraz uczestnicy postępowania K. C. i J. Z. wnieśli o oddalenie skargi, przychylając się do stanowiska organu. Także Stowarzyszenie wniosło o oddalenie skargi, przychylając się do argumentacji Wojewody. Wskazało przy tym, że postanowieniem SKO w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r. stwierdzono nieważność postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 25 kwietnia 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a skarżąca spółka złożyła kolejny wniosek, który potwierdza, że doszło do zsumowania mocy poszczególnych anten. Pismo to uczestnik złożył jako załącznik do protokołu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu pozwalającym na uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w przepisach prawa. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowiła decyzja Wojewody Opolskiego, którą uchylono decyzję organu I instancji i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej Spółce pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową. W sprawie nie jest sporne, że stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym, przedmiotowa inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Brzmienie przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, uwzględniając parametry techniczne i użytkowe planowanej budowy - wynikające ze złożonej dokumentacji budowlanej, zobowiązany jest do zbadania zgodności inwestycji z przepisami prawa. W tym zakresie, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (aktualnie Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku. Organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane są zatem uwzględnić ustalenia wynikające z wydanej uprzednio decyzji środowiskowej, której uzyskanie - zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i która według art. 86 ust. 2 wskazanej ustawy jest wiążąca dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę. W przypadku braku takiej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest ustalić czy planowana inwestycja wymaga jej uzyskania. Stosownie też do art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ powinien wyjaśnić, czy wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Zgodnie z tym przepisem pozwolenie na budowę może być bowiem wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Dokonując takiej oceny organ związany jest przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 71) zwanego nadal rozporządzeniem oraz zakresem i charakterem inwestycji wynikającym z przedłożonej dokumentacji budowlanej. Zgodnie z art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszenia w zakresie zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, organ nakłada postanowieniem, obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę może zatem uzależnić wydanie pozwolenia na budowę od przedłożenia przez inwestora dokumentów potwierdzających zgodność projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska w tym także, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeśli charakter inwestycji wskazuje, że jest ona wymagana. W niniejszej sprawie organ odwoławczy, inaczej niż organ I instancji uznał, że przedłożona przez stronę skarżącą dokumentacja projektowa, nie jest wystarczająca do ustalenia charakteru planowanej inwestycji i dokonania na postawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oceny, czy inwestycja wymaga przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania. Mając na uwadze parametry techniczne inwestycji jako konieczne, w świetle rozporządzenia, uznał określenie parametrów dla całego przedsięwzięcia i dokonanie analizy miejsce dostępnych dla ludzi w przedziale od 200 do 300 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania przy uwzględnieniu sumowania się wiązek promieniowania anten zaprojektowanych na tej samej wysokości i o tym samym tilcie oraz azymucie. Stosownie też do tego, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia stosownej analizy, a w sytuacji, gdy będą z niej wynikać miejsca dostępne dla ludzi w razie konieczności - mając na uwadze § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia, także obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz 4 egzemplarzy projektu budowlanego uwzględniającego warunki wynikające z tych dokumentów. Strona skarżąca nie wykonała nałożonych obowiązków, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. W świetle art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie ulega wątpliwości, że brak wykonania w ustalonym terminie obowiązku usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w zakresie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, skutkuje odmową zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Wskazany przepis kategorycznie stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie niewykonania nałożonego obowiązku organ nie ma tym samym innej możliwości, jak wydać decyzję odmowną. Zastosowanie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest jednak bezpośrednio związane z istnieniem podstaw prawnych do nałożenia na jego podstawie określonych obowiązków i stąd też oceniając legalność decyzji wydanej na tej podstawie, Sąd zobowiązany jest ocenić czy nałożenie obowiązku w tym trybie było prawidłowe. Rozstrzygając tę kwestię w niniejszej sprawie Sąd uznał, że organ odwoławczy - stosownie do art. 136 K.p.a., mógł podjąć działania w celu uzupełnienia dokumentacji projektowej i w tym celu nałożyć obowiązki na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zauważyć przyjdzie, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne, całościowe i samodzielne rozpoznanie sprawy. Zgodnie zaś z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę ma zatem obowiązek sprawdzić, czy inwestor powinien uprzednio uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ zatem, aby mógł dokonać takich ustaleń musi dysponować wystarczającym i kompletnym materiałem dowodowym. Podkreślić należy, że organ odwoławczy może uzupełnić materiał dowodowy - na podstawie art. 136 K.p.a., o brakujące dokumenty konieczne do merytorycznego rozpoznania sprawy, jeśli nie prowadzi to do zmiany stanu faktycznego w tym, w przypadku sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę, czy zmiany rozwiązań projektowych. Uzupełnienie projektu budowlanego o dodatkową analizę dotyczącą planowanej inwestycji oraz w zależności od jej wyniku, także o wymaganą decyzję środowiskową, nie stanowi o dokonaniu takiej zmiany, lecz pozwala na dokonanie właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia. Powyższe uprawnia stwierdzenie, że w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym możliwym jest nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Sąd aprobuje przy tym stanowisko Wojewody, że w przypadku inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową z 4 antenami panelowymi (w pasmach 800, 900, 1800, 2100 i 2600 MHz), gdzie moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 9997 [W] w przypadku dwóch anten i 9999 [W] w przypadku kolejnych dwóch, dla ustalenia, czy projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska - w tym, czy wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, powinno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, konieczne jest wykazanie w projekcie skumulowanej mocy wiązek promieniowania dla anten, które zainstalowane są na nie tylko na tej samej wysokości, ale mają również identyczny kąt nachylenia (tilt) oraz kierunek (azymut), tj. jak wynika z projektu budowlanego dla dwóch anten, które zlokalizowane są w azymucie 53º i dwóch w azymucie 170º. Sąd w niniejszej sprawie identyfikuje się z tymi poglądami orzecznictwa, które przyjmują, że w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowych kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest jednak dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem nie tylko określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowo dla poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i wpływ całej inwestycji na środowisko. Nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Przyjęcie, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje zawsze znacząco, czy potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może z kolei doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku czy kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z uwagi na cel regulacji mających gwarantować ochronę środowiska oraz zdrowia ludzi należy więc ustalić oddziaływanie całego przedsięwzięcia, a nie jego poszczególnych elementów. To z kolei wymaga dokładnego określenia nie tylko parametrów poszczególnych anten, ale także rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i w tym celu dokładnego określenia także parametrów całego przedsięwzięcia. Zauważyć przyjdzie, że stosownie do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju, znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, osiągną progi określone w ust. 1. Przepis ten jednoznacznie przewiduje sumowanie parametrów przedsięwzięcia, którego dotyczy postępowanie administracyjne, a czyni to przez użycie określenia "po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie". Także brzmienie przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia dotyczącego rozbudowy, przebudowy lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia potwierdza zasadność zsumowania parametrów danego przedsięwzięcia. Jeżeli bowiem nakazano sprawdzić kwalifikację danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie bądź przebudowie jako przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nieracjonalnie byłoby przyjęcie stanowiska, że w przypadku budowy nowego przedsięwzięcia równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczych anten nie podlega zsumowaniu. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ma charakter normy ogólnej określającej sposób wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. Pomiędzy tymi normami nie zachodzi kolizja uzasadniająca zastosowanie reguły kolizyjnej lex specjalis derogat legi generali. Żeby bowiem można było zsumować parametry charakteryzujące realizowane przedsięwzięcie – stację bazową telefonii komórkowej, na której zostanie zainstalowanych więcej anten, niezbędne jest najpierw ustalenie mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny (por. wyroki NSA z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 262/19, z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1570/18, z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1959/16, z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18, z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 3296/18 i z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 126/16 oraz powołane w tych wyrokach orzecznictwo, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy również, że Sądowi znany jest pogląd przeciwny, a powoływany w skardze, sprowadzający się do stwierdzenia, że przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie znajduje zastosowania do inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, gdyż w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia równoważna moc promieniowana izotropowo ma być wyznaczona dla każdej anteny osobno, wobec czego konieczność zsumowania mocy anten nie znajduje oparcia w przepisach rozporządzenia. Taki pogląd wyrażony został m.in. w powołanych w skardze wyrokach NSA z dnia 21 maja 2014, sygn. akt II OSK 2907/12 i z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, to stanowisko nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż jak wskazał NSA w jednym z późniejszych swoich orzeczeń, tj. z dnia 3 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1570/18, stanowisko takie w orzecznictwie tego sądu jest poglądem incydentalnym. Ponadto, rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, a przede wszystkim charakter planowanej inwestycji, jej lokalizację i dlatego uwzględnił przedstawione powyżej poglądy wskazujące na konieczność dokładnego określenia nie tylko parametrów poszczególnych anten, ale także całego przedsięwzięcia. Uznał, że wykładnia uwzględniająca wyłącznie moc promieniowania pojedynczej anteny, może doprowadzić do wyłączenia przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i dopuszczenia do realizację inwestycji, która wskutek nakładania się mocy promieniowania poszczególnych anten, może na określonym obszarze znacząco oddziaływać na środowisko, co pozostawałoby w sprzeczności z zadaniami realizowanymi w ramach ochrony środowiska w zakresie ochrony przed niedopuszczalnym, negatywnym oddziaływaniem na środowisko i zdrowie ludzi. Uwzględniając okoliczności faktyczne niniejszej sprawy należało dostrzec, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany dotyczył inwestycji polegającej na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową z 4 antenami panelowymi, dla których moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 9997 W w przypadku dwóch anten i 9999 W w przypadku kolejnych dwóch. Słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji, że są to wartości na granicy przekroczenia 10000 W, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g rozporządzenia. Zważywszy zatem, że azymuty i tilty dwóch par anten są identyczne, czyli kierunek i kąt nachylenia dwóch par anten będzie tożsamy, jak również wysokość na jakiej przewiduje się instalację dla wszystkich anten wynosi 41 m, prawidłowo Wojewoda uznał, że koniecznym jest przyjęcie miejsc dostępnych dla ludności, znajdujących się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten, bowiem poprzez nakładanie się wiązek promieniowania elektromagnetycznego, zwiększy się faktyczna moc promieniowania (EIRP). Istotne jest to, że w przedmiotowej sprawie nie chodzi wyłącznie o przecięcie się (skrzyżowanie) w jednym punkcie wiązek promieniowania, ale o nałożenie się wiązek promieniowania elektromagnetycznego wzdłuż ich przebiegu, co może prowadzić do przekroczenia dopuszczalnych wielkości promieniowania i tym samym negatywnego wpływu na środowisko. Stąd też dla ustalenia czy w sprawie mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko koniecznym jest uwzględnienie sumowania się promieniowania anten. Z akt przedmiotowej sprawy nie wynika, aby dla inwestycji przeprowadzono stosowne obliczenia w zakresie kumulacji promieniowania celem dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji pod względem oddziaływania na środowisko tak, aby wykluczyć jakiekolwiek wątpliwości. Skoro projektant przy wskazany w projekcie parametrach przyjął rozpatrywaną odległość miejsc dostępnych dla ludności do 200 m, to należało uzupełnić projekt budowlany o dodatkowa analizę przy uwzględnieniu sumowania się wiązek promieniowania anten zaprojektowanych na tej samej wysokości, o tym samym tilcie i azymucie. Zauważyć przy tym trzeba, że w toku prowadzonego postępowania Wójta Gminy [...] podniósł, że inwestycja przewidziana jest zbyt blisko terenów mieszkaniowych, a wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczył inwestycji, której realizacja nie uwzględniała działki nr b objętej - obok działki nr a, wnioskiem o pozwolenie na budowę. Okoliczności te powodowały, że Wojewoda nie mógł przyjąć jakby istniała tożsamość pomiędzy inwestycją objętą wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej (co do którego wydano postanowienie z dnia 25 kwietnia 2018 r.) oraz wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Wobec różnego zakresu inwestycji nie można bowiem mówić o jej tożsamości przedmiotowej. Wobec tego, nie był też związany oceną Wójta, co do braku podstaw prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji przewidzianej do realizacji wyłącznie na działce 874/307. Mógł natomiast mieć uzasadnione wątpliwości co do tego, czy emitowane promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności i czy całe zamierzenie inwestycyjne wpłynie na środowisko. W związku z tym, zdaniem Sądu, zasadnie Wojewoda wydał postanowienie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, którym nałożył na inwestora obowiązki w takim zakresie, który pozwalał na dokonanie oceny co do spełnienia wymogów ochrony środowiska i konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obowiązki te nie zostały jednak wykonane przez inwestora, co uniemożliwiło organowi odwoławczemu dokonanie, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Powyższe spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji, którą wobec treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, uznać należy za prawidłową. Z przepisu tego wynika bowiem, że niewykonanie w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, skutkuje odmową zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.