II SA/Op 533/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Daria Sachanbińska – spr. Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 16 października 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji o przyznaniu praw do stypendium i decyzji o utracie prawa do stypendium oddala skargę. H. B., zwany dalej także skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 16 października 2015 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 8 września 2015 r., uchylającą, po wznowieniu postępowania, decyzję tego organu z dnia 30 kwietnia 2015 r. o przyznaniu prawa do stypendium oraz orzekającą o odmowie przyznania prawa do stypendium i uchylającą decyzję z dnia 12 czerwca 2015 r. o utracie prawa do stypendium. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia 9 marca 2015 r., nr [...], organ pierwszej instancji orzekł o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 9 marca 2015 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2015 r., nr [...], Kierownik Referatu Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w Opolu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, orzekł o przyznaniu skarżącemu od dnia 13 kwietnia 2015 r. prawa do stypendium w wysokości 997,40 zł miesięcznie w związku ze skierowaniem go na szkolenie. Kolejną decyzją - z dnia 12 czerwca 2015 r., nr [...] - Kierownik Referatu Świadczeń Powiatowego Urzędu Pracy w Opolu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, orzekł o utracie przez skarżącego prawa do stypendium od dnia 9 maja 2015 r., w związku z zakończeniem szkolenia w dniu 8 maja 2015 r. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 149 § 1 i 2, art. 147 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 142 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uznania H. B. za osobę bezrobotną od dnia 9 marca 2015 r. i odmowy przyznania prawa do zasiłku, zakończonej decyzją ostateczną z dnia 9 marca 2015 r., znak [...], z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, które istniały, lecz nie były znane organowi wydającemu ww. decyzję. Organ podał, że w dniu 19 czerwca 2015 r. otrzymał pismo z Inspektoratu w [...] - ZUS w [...] z dnia 12 czerwca 2015 r., z którego wynika, że H. B. od marca 2015 r. została przyznana renta rodzinna w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. W okresie pobierania renty rodzinnej w tej wysokości H. B. posiadał jednocześnie status osoby bezrobotnej. Decyzją z dnia 14 lipca 2015 r., [...], Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Opolu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, orzekł o uchyleniu ww. decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 9 marca 2015 r. oraz o odmowie uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 9 marca 2015 r. Następnie, postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 149 § 1 i 2, art. 147 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 142 K.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania H. B. prawa do stypendium od 13 kwietnia 2015 r., zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 kwietnia 2015 r. oraz w sprawie utraty prawa do stypendium od 9 maja 2015 r., zakończonej decyzją ostateczną z dnia 12 czerwca 2015 r. - z tych samych przyczyn, jak wskazane w postanowieniu z dnia 23 czerwca 2015 r. Decyzją z dnia 8 września 2015 r., nr [...], Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Opolu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, orzekł o: - uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 30 kwietnia 2015 r. o przyznaniu prawa do stypendium od dnia 13 kwietnia 2015 r.; - odmowie przyznania prawa do stypendium od dnia 13 kwietnia 2015 r.; - uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 12 czerwca 2015 r. o utracie prawa do stypendium od dnia 9 maja 2015 r. i umorzeniu postępowania w tym zakresie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu podał, że w dniu 9 marca 2015 r. H. B. został zarejestrowany jako osoba bezrobotna. W okresie od dnia 13 kwietnia do 8 maja 2015 r. strona pobierała stypendium w związku z odbywaniem szkolenia. W związku z ujawnieniem, że strona od 1 marca 2015 r. nabyła prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia, wznowiono postępowanie. Organ wskazał na art. 41 ust. 1 ustawy, wedle którego bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia przysługuje stypendium, i następnie odnotował, że decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. organ odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 9 marca 2015 r. z powodu posiadania prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Powyższe, zdaniem organu, uzasadniało wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia. W złożonym odwołaniu H. B. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc, że renta którą pobiera przekracza jedynie o 10 zł połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wskazał również, że świadczenie to jest obciążone zajęciem komorniczym i nie wystarcza na zakup niezbędnych leków. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 16 października 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował przebieg postępowania i przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie (art. 41 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy). Następnie wyjaśnił, że kwestia utraty statusu osoby bezrobotnej z powodu nabycia prawa do renty nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, została ona bowiem rozstrzygnięta decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 lipca 2015 r., od której strona nie wniosła odwołania. Organ przypomniał też, że osoba, która nabyła prawo do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, nie spełnia warunków do posiadania statusu bezrobotnego, a w konsekwencji nie może posiadać prawa do stypendium szkoleniowego. Zgodnie zaś z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2014 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 1220), od dnia 1 stycznia 2015 r. minimalne wynagrodzenie za pracę zostało ustalone na kwotę 1.750 zł. Organ stwierdził, że odwołujący o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego, a w konsekwencji utratę prawa do świadczeń, np. stypendium, z powodu nabycia prawa do renty rodzinnej, został poinformowany dnia 9 marca 2015 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem w części C karty rejestracyjnej oraz w Informacji dla osób zarejestrowanych w PUP. Ponadto w oświadczeniu z dnia 9 marca 2015 r. strona potwierdziła, że nie nabyła prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z kolei, z informacji z dnia 12 czerwca 2015 r. otrzymanej z Inspektoratu w [...], ZUS Oddział w [...], wynika, że w okresie od marca 2014 r. do lutego 2015 r. strona miała przyznaną rentę w wysokości 844,45 zł miesięcznie, zaś od marca 2015 r. - w wysokości 880,45 zł miesięcznie. Natomiast uchylenie przez organ pierwszej instancji decyzji w przedmiocie przyznania statusu bezrobotnego oraz odmowa jego przyznania z dniem 9 marca 2015 r., powodują, że strona jako osoba nieposiadająca statusu bezrobotnego nie może nabyć prawa do stypendium szkoleniowego. Organ odwoławczy uznał, że wydając w dniu 30 kwietnia 2015 r. decyzję o przyznaniu stronie prawa do stypendium od dnia 13 kwietnia 2015 r., organ pierwszej instancji nie miał wiedzy o pobieraniu renty, a więc o okoliczności wyłączającej status bezrobotnego. Tym samym spełniona została przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., uzasadniająca wznowienie postępowania w zakresie przyznania i utraty prawa do stypendium. W konsekwencji powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżoną decyzję należało uznać za zasadną. We wniesionej skardze H. B. zarzucił, że organ przyczynił się do przyznania świadczenia, czyli stypendium. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Podniósł, że niesłusznie obciążono go skutkami niedopatrzenia organu w kwestii ustawowego wzrostu renty. Dostarczone przez niego dokumenty zostały uznane za wystarczające do uzyskania stypendium, natomiast to z winy organu doszło do uchylenia decyzji. Skarżący podkreślił, że gdyby był świadomy konsekwencji waloryzacji przyznanej renty, to nie wnioskowałby o dofinansowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 17 marca 2016 r. skarżący podtrzymał skargę i argumenty w niej zawarte. Ponownie podkreślił, że składając wniosek poinformował urzędnika o fakcie pobierania renty i przedłożył decyzję o jej przyznaniu. Natomiast organ - po analizie dokumentów - przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej i dofinansowanie do szkolenia. Zdaniem skarżącego, podjął wszystkie przewidziane prawem kroki, aby otrzymać skierowanie na kurs. Przyznał również, że nie pamięta kiedy, ani czy w ogóle otrzymał z ZUS-u decyzję o waloryzacji pobieranej renty rodzinnej. Dodał, że organ pierwszej instancji dopiero 13 czerwca 2015 r zorientował się, że została dokonana waloryzacja rent i emerytur. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu lub stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że ocenianie decyzje nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa, które powodowałoby konieczność ich uchylenia. Przedstawienie rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiej oceny, rozpocząć należy od wskazania, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym. W związku z tym odnotować trzeba, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją. Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją, w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w pkt 1-8 art. 145 § 1 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Stosownie do art. 151 § 1 K.p.a., w zależności od stwierdzenia przez organ istnienia lub nie podstaw określonych w art. 145 § 1 K.p.a., postępowanie wznowieniowe kończy się wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (pkt 1) bądź uchyleniem tej decyzji i wydaniem nowej rozstrzygającej o istocie sprawy (pkt 2), ewentualnie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (§ 2 art. 151 K.p.a.). Ponadto, zgodnie z art. 149 K.p.a., wszczęcie z urzędu trybu wznowieniowego wymaga wydania przez właściwy organ postanowienia (§ 1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Przedstawienie powyższych uwag dotyczących problematyki wznowienia postępowania administracyjnego było konieczne dla wykazania, że organ pierwszej instancji dochował wymogu formalnego związanego z prawidłowym wszczęciem omawianego postępowania, gdyż w dniu 11 sierpnia 2015 r. wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie opisanych wcześniej decyzji ostatecznych z dnia 30 kwietnia 2015 r. i 12 czerwca 2015 r. Organ ten uznał bowiem, podobnie jak i Wojewoda Opolski, że ujawnienie - dopiero po wydaniu decyzji w sprawie przyznania stypendium - faktu przyznania skarżącemu od 1 marca 2015 r. renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę stanowiło przesłankę uzasadniającą wznowienie przedmiotowego postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., czyli nową istotną okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, nieznaną organowi, który wydał decyzję. Ponadto organ dochował wymogu z art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ uchylając ww. decyzje rozstrzygnął jednocześnie o istocie sprawy. W ocenie Sądu, orzekające organy trafnie uznały, że w rozważanym przypadku zaktualizowały się przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, jednak z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że jako podstawę do wznowienia postępowania należało przyjąć przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie przyjmuje się, że art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. dotyczy sytuacji, gdy jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej decyzji. Chodzi o taką zależność, że wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Termin "w oparciu" użyty w tym przepisie jest bowiem tożsamy ze zwrotem "na podstawie" i obejmuje sytuację, gdy decyzja została oparta na "kompetentnym" rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Uchylenie lub zmiana tej podstawy musi oczywiście wywrzeć odpowiedni wpływ na moc obowiązującą decyzji i doprowadzić do rozpatrzenia sprawy w nowych warunkach prawnych. Komentowany związek między decyzjami (lub decyzjami i orzeczeniem sądu) można zobrazować jako sekwencję działań prawnych organu administracyjnego, zgodnie z którą jedna decyzja stanowi podstawę wydania innej decyzji. Ta druga decyzja zależna jest od pierwszej, przy czym wydanie drugiej decyzji nie jest możliwe bez wydania pierwszej. Decyzja druga jest decyzją pochodną (zależną) w tym sensie, że organ czerpie wiedzę o stosunkach prawnych lub faktycznych z orzeczenia lub z decyzji innego organu i opierając się na nich orzeka o uprawnieniach stron (por. wyroki NSA: z 10 października 2006 r., II GSK 156/06; z 22 września 2009 r., II OSK 1426/08; z 18 listopada 2010 r., I OSK 205/10; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że decyzja o przyznaniu stypendium jest niewątpliwie pochodną decyzji o przyznaniu statusu bezrobotnego. Działając w trybie nadzwyczajnym, organ decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. uchylił decyzję z dnia 9 marca 2015 r. przyznającą skarżącemu status bezrobotnego i odmówił uznania go za osobę bezrobotną. W ocenie Sądu, zaktualizowała się zatem określona w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. przesłanka do wznowienia postępowania i wydania przez organ decyzji z dnia 8 września 2015 r. o uchyleniu decyzji przyznającej skarżącemu stypendium i odmowy przyznania prawa do stypendium. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 1 cyt. wcześniej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nadal zwanej ustawą, stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy przysługuje w okresie odbywania szkolenia tylko bezrobotnemu. Stosownie zaś do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy, bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudniona i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli m.in. nie nabyła prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Reasumując, organy prawidłowo uchyliły ostateczną decyzję z dnia 30 kwietnia 2015 r. oraz odmówiły przyznania prawa do stypendium od dnia 13 kwietnia 2015 r. Skoro bowiem skarżący nie posiadał od dnia 9 marca 2015 r. statusu osoby bezrobotnej, a był to warunek konieczny dla uzyskania stypendium, to stypendium mu nie przysługiwało, pomimo odbytego szkolenia. Logiczną konsekwencją tego było też uchylenie decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. o utracie prawa do zasiłku oraz umorzenie postępowania w tym zakresie. Wprawdzie w prowadzonym postępowaniu nadzwyczajnym orzekające organy obu instancji zamiast zastosować przesłankę określoną w pkt 8 art. 145 § 1 K.p.a. powołały się na przesłankę z pkt 5 tej regulacji, jednak - zdaniem Sądu - błąd ten nie miał wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego, który zarzucił, że pozbawienie go stypendium spowodowane zostało zawinionym działaniem organu pierwszej instancji, ponieważ organ ten powinien z urzędu uwzględnić okoliczność pobierania renty rodzinnej w wyżej wysokości, dostrzec przyjdzie, że skarżący w dniu rejestracji został poinformowany o okolicznościach powodujących utratę statusu bezrobotnego, a w konsekwencji także utratę prawa do stypendium. Z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynika bowiem, że złożył oświadczenie zawarte w części C pkt 3, iż nie nabył m.in. prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z kolei, z podpisanej przez skarżącego w dniu 9 marca 2015 r. r. informacji dla osób zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu wynika, że został on zapoznany z obowiązkami i uprawnieniami osoby zarejestrowanej jako bezrobotna, a w pkt 7 informacja ta zawierała wyjaśnienie, iż status bezrobotnego posiada osoba, która nie nabyła prawa do renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Skarżący miał więc świadomość, że okoliczność pobierania renty rodzinnej w określonej wysokości powoduje ustanie prawa do świadczeń i jednocześnie zobowiązał się do powiadomienia organu o tym fakcie. Natomiast w aktach sprawy brak jest dowodu, by skarżący dokonał takiego powiadomienia, pomimo uzyskiwania od marca 2015 r. renty rodzinnej w wysokości 880,45 zł, która to kwota przekracza 875 zł, czyli połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę wynoszącego od 1 stycznia 2015 r. - 1.750 zł. W związku z tym za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi dotyczące przyczynienia się przez organ do pozbawienia skarżącego przyznanego stypendium. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.