II SA/Op 548/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 marca 2009 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. W dniu 14 maja 2008r. do Starostwa Powiatowego w Nysie wpłynął wniosek A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. o udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej "[...]" w skład, której wchodzą system antenowy z urządzeniami technicznymi, wieża strunowo-betonowa oraz kontener technologiczny. Wnioskodawca wskazał, iż inwestycja realizowana ma być na działce o nr ewid. A, obręb [...] w miejscowości O. Starosta Nyski decyzją z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ podniósł, iż wnioskodawca dołączył do wniosku wymagane prawem dokumenty. Analiza tych dokumentów wskazuje, że wnioskowana inwestycja zlokalizowana ma być na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. w rejonie ulic [...] i [...], zatwierdzonego uchwałą Nr XXII/205/2004 Rady Miejskiej w O. z dnia 30 grudnia 2004r., który to obszar oznaczony jest symbolem 10UG,UH, PSz,K33,MZ,ZI. Przeznaczenie tego terenu, na podstawie § 4 pkt 9 planu zagospodarowania przestrzennego, określone zostało jako teren zabudowy usług handlu, gastronomii, składowania i magazynowania w obiektach, obsługi komunikacji (stacji paliw), mieszkalnictwa zbiorowego zamieszkiwania, zieleni izolacyjnej. W związku z powyższym, zdaniem organu, zamierzona inwestycja – budowa obiektu służącego telekomunikacji nie jest zgodna z ustalenia miejscowego planu dla obszaru o symbolu 10UG,UH, PSz,K33,MZ,ZI. Uzasadniał dalej organ, iż samodzielny obiekt budowlany, jakim jest wieża telefonii komórkowej nie kwalifikuje się do uznania, że jest to obiekt usług handlu, gastronomii, składowania i magazynowania w obiektach, obsługi komunikacji (stacji paliw), mieszkalnictwa zbiorowego zamieszkiwania, zieleni izolacyjnej. Zauważył jednocześnie organ, iż plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje wydzielenie obszaru, który oznaczony został symbolem 7TT, dla potrzeb urządzeń telekomunikacyjnych. Takie wydzielenie z obszaru objętego planem terenu wyłącznie dla urządzeń telekomunikacyjnych, świadczy o tym, iż funkcja telekomunikacyjna nie jest tożsama dla obszaru oznaczonego symbolem 10UG,UH, PSz,K33,MZ,ZI, jak również nie jest funkcją alternatywną (o zbliżonym charakterze) do funkcji podstawowej. Ta niezgodność z miejscowym planem jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, bez konieczności zastosowania procedury wynikającej z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Z treścią tej decyzji nie zgodził się wnioskodawca - A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. W złożonym odwołaniu wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej nietrafność w zakresie interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołujący się podnosił, iż zamierzona inwestycja ma być zlokalizowana na terenie objętym symbolem 10UG,UH,PSz,KS3,MZ,ZI. Stosownie do § 5 ust. 6 pkt 6 planu dla tego terenu dopuszcza się realizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, a planowana budowa niewątpliwie należy do urządzeń infrastruktury technicznej, a tym samym dotyczy ją w/w zapis planu. W dalszej części wywodów odwołujący, powołując się na orzecznictwo sądowe, dowodził, iż planowana budowa stacji telefonii komórkowej na terenie, w którym dopuszczalne jest lokalizowanie urządzeń infrastruktury technicznej jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślał także odwołujący się, iż uchwała rady gminy , która jest aktem prawa miejscowego winna respektować unormowania zawarte w aktach prawnych wyższego rzędu, a w przepisach ustawowych brak jest przepisu, który zezwalałby na wprowadzenie na danym terenie zakazu lokalizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu oddziaływania na środowisko jest obowiązkowe. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia przedstawił ustalenia stanu faktycznego i stwierdził, iż podstawową funkcją terenu, na której miałaby realizowana zamierzona inwestycja, oznaczonego symbolem 10UG,UH,PSz,KS3,MZ,ZI jest jego przeznaczenie pod zabudowę usług handlu, gastronomii, składowania i magazynowania w obiektach, obsługi komunikacji (stacji paliw), mieszkalnictwa zbiorowego, zieleni izolacyjnej. Z takiego przeznaczenia terenu wynika, iż podstawową funkcją tego terenu są usługi handlu, a nie jak to interpretuje skarżący ogólnie usługi różnego rodzaju. Funkcja usług handlu nie jest tożsama z usługami, jakie ma świadczyć operator stacji telefonii komórkowej, polegającymi na przekazywaniu sygnałów od i do użytkowników, za pomocą anten zamontowanych na projektowanej wieży. Argumentował nadto organ, iż dla tego terenu w § 5 ust. 6 pkt 6 dopuszczono jako przeznaczenie alternatywne realizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Jednakże możliwość realizacji obiektów infrastruktury technicznej przewidziana została w planie także na terenach przeznaczonych pod innego rodzaju zabudowę, co oznacza, iż przez obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej należy rozumieć obiekty i urządzenia obsługujące dany teren, niezbędne do jego właściwego zagospodarowania. Planowana stacja bazowa telefonii komórkowej swoim zasięgiem obejmuje obszar znacznie wykraczający poza jednostkę planistyczną, na której inwestor zamierza zrealizować inwestycję. Nadto, argumentował organ, iż Rada Gminy [...] stanowiąc prawo miejscowe zadecydowała, iż jedynym terenem przeznaczonym pod lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej jest teren o symbolu 7TT, na którym taka stacja funkcjonuje i którą to stację można przebudowywać i remontować. Z powyższego wywiódł Wojewoda, iż słusznie uznał organ I instancji, że planowana na wskazanym terenie inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego organ wskazał, iż nie podjęcie przez organ I instancji działań w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a polegających na doprowadzeniu przedmiotowej inwestycji do stanu zgodnego z prawem jest niemożliwe do spełnienia, gdyż prowadzić musiałoby do sporządzenia przez inwestora projektu stacji na innym terenie. Zauważył również organ, iż wskazanie błędnej podstawy prawnej odmowy zatwierdzenia projektu, w przypadku gdy uzasadnienie decyzji jest prawidłowe oraz istnieją właściwe przepisy pozwalające na odmowę zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia, nie stanowi przesłanki do uchylenia takiej decyzji. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się inwestor – A Sp. z o.o. w W. W wywiedzionej skardze wniósił o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty Kłobuckiego ( zapewne chodziło o decyzję Starosty Nyskiego) oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwą wykładnię § 5 ust. 6 pkt 6, § 4 pkt 9 uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia 30 grudnia 2004r., NR XXII/205/2004, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście O. w rejonie ulic [...] i [...] oraz poprzez nieprawidłowe zastosowanie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane sprowadzające się do uznania, że złożony przez skarżącego projekt jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zarzucił inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 77 § 1 K.p.a. w zakresie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 107 K.p.a. w zakresie nieprawidłowego uzasadnienia wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazywał, że stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi urządzenie infrastruktury technicznej służące zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 6 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. W związku z powyższym nie można zgodzić się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, iż urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej to tylko urządzenia obsługujące dany teren, niezbędne do jego zagospodarowania. Planowana przez inwestora budowa stacji bazowej telefonii komórkowej należy do urządzeń infrastruktury technicznej, a zatem dotyczy jej wyłączenie, o którym stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Dalej dowodził skarżący, iż nawet gdyby przyjąć, że zachodzi niezgodność pomiędzy treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a planowaną inwestycją, to przepisy planu w zakresie, w jakim wyłączają możliwość jej realizacji są nieważne. W ocenie skarżącego brak jest, bowiem podstaw prawnych do wprowadzania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obowiązkowe. Z treści przepisu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika dopuszczalność wprowadzenia zakazu realizacji określonych przedsięwzięć. Jedyne ograniczenie w zakresie budowy stacji bazowej telefonii komórkowej przewidują przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. NR 167, poz. 1399). Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 ustawy o P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podnieść należy także, iż z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja, co do tego, iż sąd ten rozważa wyłącznie prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji (tak NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 1999 r., sygn. III SA 4731/97 – LEX nr 37180). Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Nyskiego z dnia [...]. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006, Nr 156, poz.1118 ze zm., zwanej dalej ustawą, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Z powyższego przepisu wynika zatem bezwzględny obowiązek badania przez organ zgodność projektu z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki lub terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania oraz zgodność projektu z wymogami ochrony środowiska. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie jest jednoznaczne (por. m.in. wyrok NSA z 20 lipca 2006r., sygn. akt II OSK 973/05). Taki zakres badania w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego złożonego przez skarżącego podjęty został w niniejszej sprawie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonały oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. i zasadnie uznały, po dokonaniu kompleksowej wykładni zawartych tam postanowień, iż na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 10UG,UH,PSz, K33,MZ,ZI, a to terenie zabudowy usług handlu, gastronomii, składowania i magazynowania w obiektach, obsługi komunikacji (stacji paliw), mieszkalnictwa zbiorowego zamieszkiwania oraz zieleni izolacyjnej niedopuszczalna jest lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej, a to inwestycji mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, dla której sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obowiązkowe. Zaaprobować należy pogląd wyrażony przez organy, iż podstawową funkcją tego terenu są usługi handlu i gastronomii, które to usługi nie są tożsame, ani nawet zbliżone rodzajowo z usługami jakie miałby świadczyć inwestor, który jest operatorem telefonii komórkowej. Takie przeznaczenie spornego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m.in. pod usługi handlu oznacza, iż nastąpiło zawężenie jego przeznaczenia do określonego rodzaju usług i zaplanowano na tym terenie tylko i wyłącznie ten jeden rodzaj usług – handlowych. Takie przeznaczenie terenu oznacza zatem, iż przez okres obowiązywania uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 30 grudnia 2003r., Nr XXII/205/2004, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście O. w rejonie ulic [...] i [...] niemożliwe jest lokalizowanie usług wszelkiego rodzaju, w tym telekomunikacyjnych, ale tylko i wyłącznie usług handlowych. Podnoszony przez skarżącego zarzut związany z alternatywną możliwością lokalizowania na tym terenie obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, a to wobec postanowień § 5 ust. 5 pkt 6 planu nie może zostać także uwzględniony. Po pierwsze słusznie zauważył Wojewoda, iż możliwość realizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej przewidziana została także dla innych terenów. Postanowienia te dotyczą terenów zabudowy działalności produkcyjnej pozarolniczej o niskiej intensywności zagospodarowania, terenu zabudowy przemysłu o średniej intensywności zagospodarowania, składowania i magazynowania w obiektach – symbol 1Pn, PSz, PSo, KS1, KS2, ZI; 2Pn, PSz, PSo, KS1, KS2, ZI; 3Pn, PSz, PSo, KS1, KS2, RU, ZI - §5 ust. 1 pkt 3 planu. Co więcej, możliwość realizacji obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej dopuszczono także na terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz zieleni o charakterze izolacyjnym - § 5 ust. 3 pkt 3 planu. Z powyższej całościowej analizy postanowień planu wyprowadzić należało wniosek, iż organ samorządu uznał za obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej obiekty i urządzenia obsługujące dany teren, które służą społeczności lokalnej. Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego interpretowane winny być w kontekście wszystkich zawartych w nich zapisów, a nie w sposób oderwany, jednostkowy. Dlatego dostrzec należy również, co całkowicie pomija skarżący, iż w obowiązującym planie przewidziano teren w którym dopuszczono realizację urządzeń telekomunikacyjnych i teren ten oznaczono symbolem planistycznym 7TT - § 5 ust. 4 pkt 1 planu . Powyższe oznacza zatem, iż uchwałodawca rozróżniał pojecie obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej oraz urządzeń telekomunikacyjnych, pomimo, że nie zdefiniował tych pojęć w uchwale. Dodać należy również i to, że plan w § 9 ust. 6 pkt 2 dla spornego terenu oznaczonego symbolem 10UG, UH, PSz, KS3, MZ, ZI ustala wysokość zabudowy maksymalnie na 8 metrów, a z danych technicznych projektu budowlanego jednoznacznie wynika, iż wysokość planowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej łącznie z masztem będzie kilkakrotnie przekraczała dopuszczalną wysokość obiektów i urządzeń na tym terenie. Zatem również z tego względu uznać należało, iż pojęciem obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej rada gminy nie obejmowała stacji bazowych telefonii komórkowej. Użyte w treści uchwały przez Radę Miejska w O. pojęcie obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej jest na pojęciem na tyle ogólnym i niejednoznacznym, a także niezdefiniowanym ustawowo, iż jego konkretyzacja następować musi, w tej konkretnej sprawie, przy pomocy wykładni systemowej i celowościowej wszystkich postanowień miejscowego planu. Z wykładni tych postanowień, na które zwracano wyżej uwagę, wywieść należy, iż za obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej uznano obiekty i urządzenia o wysokości nie przekraczającej 8 metrów, obsługujące dany teren (jednostkę planistyczną), które umożliwiają jego zagospodarowanie i użytkowanie zgodnie z jego przeznaczeniem przewidzianym w planie oraz które służą zabezpieczeniu i realizacji potrzeb społeczności lokalnej. W tym miejscu zauważyć należy, iż stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717). kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy, a ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ( art. 4 ust. 1). Artykuł 4 tej ustawy wskazuje zatem w sposób wyraźny i jednoznaczny, iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach. Stosownie zaś do art. 14 ust. 8 w/w ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym powszechnie obowiązującym, który określa w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów objętych planem. Z powyższych przepisów wynikają zatem daleko idące konsekwencje, polegające nie tylko na ingerencji w sferę prawa własności, lecz także na ustanowieniu podstawy do odjęcia bądź ograniczenia tego prawa własności oraz związania organów administracji architektoniczno-budowlanej postanowienia dotyczącymi przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu. Wynika to w sposób oczywisty z istoty planu, który określa przeznaczenie i sposób wykorzystania nieruchomości, a to mieści w sobie ingerencje w prawo własności. Tego rodzaju ingerencja była zatem dopuszczalna i legalna, bowiem wynikała z jednoznacznego upoważnienia ustawowego dla rady gminy. Realizując powyższe uprawnienie, Rada Miasta O. działała w granicach przysługującego jej upoważnienia ustawowego i stąd też nie można podzielić zarzutu skarżącego odnośnie naruszenia przepisów dotyczących upoważnienia ustawowego. Co więcej rada gminy działa w granicach przyznanego jej uznania. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Gmina może – działając w granicach prawa i na podstawie prawa - samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Zaprojektowanie zatem inwestycji na terenie, na którym istnieje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko narusza nie tylko przepisy aktów prawa miejscowego wprowadzające ten zakaz, ale również przepisów ustawy o ochronie przyrody, a także art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazującego sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska (por wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2006r., sygn. akt. II OSK 17/06;LEX nr 235173). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zaplanowanie inwestycji dotyczącej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie na którym nie dopuszczono budowy urządzeń telekomunikacyjnych narusza, w tym konkretnym, przypadku przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sam fakt, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej uznawana jest za inwestycję celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004r., Nr 261, poz. 26 ze zm.) nie oznacza, iż taka inwestycja nie powinna być zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zwłaszcza, jeżeli przewiduje on lokalizację tego typu inwestycji telekomunikacyjnych w obrębie innej jednostki planistycznej. Dopuszczenie możliwości powoływania się przez inwestora tylko i wyłącznie na korzystne jego zdaniem postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i interpretowanie ich postanowień w oderwaniu od pozostałych postanowień planu istotnie naruszałoby materialnoprawne reguły kształtowania ładu przestrzennego. Nadto zauważyć należy, iż z faktu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego wynika także i to, że realizacja nawet inwestycji celu publicznego w dowolnie wybranym przez inwestora terenie, na którym tego rodzaju zabudowa nie została przewidziana musi być uznana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej za niedopuszczalną. Podkreślić należy ponownie, iż w ramach władztwa planistycznego dopuszczalne jest takie kształtowanie przez organy samorządu ładu przestrzennego w ramach, którego następuje powstrzymanie zabudowy, która nie da się pogodzić z zabudową już istniejącą, czy też ma na celu ograniczenie lokalizacji inwestycji, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko i dla których sporządzenie raportu jest obowiązkowe. Kierując się zatem zasadami wykładni celowościowej oraz systemowej, należy przyjąć, że podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę są w niniejszej sprawie okoliczności opisane w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jest to więc niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowości O. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż organy nie zastosowały w postępowaniu administracyjnym procedury wynikającej z art. 35 ust. 3 ustawy, który stanowił, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, zauważyć należy, iż w przypadku wad złożonego wniosku związanych z ust. 1 pkt 1 art. 35 ustawy, a dotyczących niezgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie istnieje możliwość ich usunięcia, gdyż niezbędnym byłoby wdrożenie przez organy samorządu procedury związanej ze zmianą postanowień planu, bądź procedury zmierzającej do stwierdzenia niezgodności z prawem podjętej uchwały. Na takie zaś okoliczności skarżący nie wskazywał ani w odwołaniu, ani też w złożonej skardze. Zgodzić należy się zatem z organem II instancji, iż podjęcie przez organ I instancji czynności z art. 35 ust. 3 ustawy, a polegających na doprowadzeniu przedmiotowej inwestycji do stanu zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedłużałoby w sposób nieuzasadniony postępowanie, a jego wynik i tak byłby niemożliwy do spełnienia. Wezwanie takie prowadziłoby w istocie do zlokalizowania inwestycji na innym terenie, a więc doszłoby do zmiany wniosku i tym samym, nowego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż w rozpoznawanej sprawie zapadłe decyzje nie naruszają prawa , a skoro tak to wniesiona skarga podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Na marginesie stwierdzić należy, iż wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 września 2004r. sygn. akt IISA/Lu 1497/03, na który powołuje się skarżący w zakresie rozumienia pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej, nie rozwijał szerzej rozumienia tego terminu w uzasadnieniu zapadłego wyroku, gdyż nie to stanowiło zasadniczą kwestię w tej sprawie, a nadto został uchylony wyrokiem NSA z dnia 21 września 2005r., sygn. akt II OSK 69/05.