II SA/Op 562/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez E. S., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 11 maja 2015 r., nr [...], przyznającą skarżącej zasiłek celowy w wysokości 80 zł na dofinansowanie zakupu opału. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 listopada 2013 r. E. S. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w Opolu wniosek o udzielnie pomocy m.in. w formie opału (węgla) do dogrzania mieszkania. W toku wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 10 grudnia 2013 r. ustalono, że wnioskodawczyni oczekuje przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu opału. Po rozpatrzeniu wniosku, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Opolu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, decyzją z dnia 19 grudnia 2013 r. odmówił przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu opału z powodu niewywiązywania się przez wnioskodawczynię z postanowień zawieranych z nią kontraktów socjalnych. Powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 kwietnia 2014 r. Również kolejna decyzja organu pierwszej instancji, z dnia 25 sierpnia 2014 r., odmawiająca przyznania E. S. zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu opału w związku z brakiem współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, została przez organ odwoławczy uchylona decyzją z dnia 27 listopada 2014 r. Ponownie rozpatrując sprawę, opisaną na wstępie decyzją z dnia 11 maja 2015 r. Prezydent Miasta Opola przyznał wnioskodawczyni zasiłek celowy w wysokości 80 zł na dofinansowanie zakupu opału i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepisy art. 3 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 7 pkt 1, pkt 4 i pkt 6, art. 8 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 9, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 102 ust. 1, art. 106 ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163) oraz § 1 pkt 1 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r. poz. 823), zwanego dalej rozporządzeniem. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania oraz przywołaniu przepisów mających zastosowanie w sprawie, organ uznał, że zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawczyni pomocy społecznej w formie zasiłku celowego, z uwagi na występujące ubóstwo, bezrobocie i długotrwałą chorobę, a także spełnienie kryterium dochodowego. Równocześnie stwierdzono konieczność zaspokojenia potrzeby bytowej jaką jest zakup opału. Wskazał organ, że w październiku 2013 r. dochód strony wynosił 184,55 zł i był uzyskiwany tytułem dodatku mieszkaniowego. Organ stwierdził, że udzielając pomocy przeanalizował sytuację rodzinną strony, tj. konieczność sprawowania osobistej opieki nad rodzicami oraz uwzględnił wymiar sprawowanej opieki i zakres związanych z tym czynności. Wziął też pod uwagę stan zdrowia wnioskodawczyni, w tym potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim niezdolność do pracy do dnia 22 maja 2015 r. Organ zwrócił uwagę na zadanie pomocy społecznej w postaci wspierania osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Przedstawiając analitykę wydatkowanych środków na realizację tej formy pomocy podał, że na realizację zasiłków celowych w planie finansowym Ośrodka w bieżącym miesiącu przeznaczono ok. 15.200 zł, co przy wypłacie ok. 190 świadczeń daje średnio zasiłek w kwocie około 80 zł, w zależności od sytuacji osoby lub rodziny. W pierwszej kolejności pomocą objęte zostały osoby i rodziny bez dochodu, a następnie te, których dochód jest niższy od kryterium dochodowego. W odniesieniu do pomocy przyznanej wnioskodawcy organ wskazał, że stanowi ona dofinansowanie na wskazany cel, jakim jest zakup opału. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 K.p.a. organ uzasadnił wyjątkowo ważnym interesem strony, spowodowanym trudną sytuacją życiową, tj. brakiem środków na zaspokojenie zgłoszonej potrzeby. Nie godząc się z tą decyzją E. S. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła, że w związku z odmową przyznania jej w sezonie zimowym 2013/2014 środków na zakup opału była zmuszona ogrzewać mieszkanie grzejnikiem elektrycznym i ciepłem z kuchenki gazowej, co zwiększyło rachunki za te media. Zakwestionowała wysokość pomocy przyznanej zaskarżoną decyzją i podniosła, że obecnej zimy otrzymała zasiłek na ten sam cel w kwocie 480 zł. Stwierdziła, że utrudnienia wynikające z nieprzyznania pomocy "w okresach należnych" pogłębiły jej trudną sytuację, a dla organu stały się sposobnością do obniżenia kwoty świadczenia, na który czekała półtora roku. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium powołało przepisy art. 2 ust. 1, art. 3, art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3, ust. 4 i art. 39 ustawy o pomocy społecznej oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 17 lipca 2012 r. i stwierdziło, że E. S. jest osobą samotnie gospodarującą, długotrwale bezrobotną, nie pracuje zawodowo i opiekuje się rodzicami w podeszłym wieku. Łączna kwota jej dochodu w październiku 2013 r., poprzedzającym złożenie wniosku, wyniosła 184,55 zł i był to dodatek mieszkaniowy. Organ odwoławczy stwierdził, że tak ustalony dochód nie przekracza kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a wnioskodawczyni jest osobą ubogą, niezdolną do pracy, po przebytej operacji. Według Kolegium, pomoc została stronie udzielona w kwocie odpowiadającej średniej wysokości zasiłków przyznawanych w miesiącu, w którym wydana została zakwestionowana decyzja. W związku z tym nie można zarzucać organowi, że nie objął wnioskodawczyni pomocą oraz że naruszył granice uznania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał na fakultatywny charakter świadczenia w postaci zasiłku celowego. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne wyjaśnił, że z faktu spełnienia przesłanek wymienionych w art. 39 ust. 1 ustawy nie wynika roszczenie o przyznanie pomocy w formie przewidzianej w tym przepisie i nie oznacza on automatycznego udzielenia świadczenia. W odniesieniu do zasiłku celowego ustawodawca użył zwrotu "może być przyznany", co pozwala organowi na wybór rozstrzygnięcia i zastosowania instytucji uznania administracyjnego. Powoduje to, że organ nie jest obowiązany spełniać każdego żądania strony w pełnym zakresie. Organ winien brać pod uwagę zarówno cele pomocy społecznej określone w ustawie, jak i możliwości finansowe udzielenia pomocy, dostosowując jej rodzaj, formę i rozmiar do okoliczności konkretnej sprawy. Według Kolegium, organ pierwszej instancji uzasadnił wysokość przyznanej pomocy w sposób przekonywujący, podając wielkość środków pozostających do rozdysponowania i liczbę osób kwalifikujących się do przyznania pomocy. Kolegium stwierdziło, że jakkolwiek kwota przyznanego zasiłku celowego nie zaspokoi potrzeb strony, to niewątpliwie stanowi istotne wsparcie w przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej. Ponadto Kolegium podkreśliło, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny, co oznacza, że uzupełnia własne środki wnioskodawców. Organ odwoławczy zaakceptował również stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że w trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego w dniu 5 maja 2015 r. ustalono, iż u wnioskodawczyni obecnie występuje niezaspokojona potrzeba zakupu opału, zatem przyznanie pomocy miało na celu zabezpieczenie bieżącej potrzeby w tym zakresie, a nie zrekompensowanie nieprzyznanego zasiłku na ten cel w sezonie grzewczym 1023/2014. Kolegium odnotowało też, że jednocześnie stronie został przyznany zasiłek celowy na żywność w kwocie 100 zł. We wniesionej skardze E. S. powtórzyła zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu, dotyczące poniesienia wysokich kosztów energii w związku z ogrzewaniem mieszkania w okresie zimowym 2013/2014 i krzywdzącego zaniżenia kwoty przyznanego zasiłku na zakup opału. Domagała się zweryfikowania wysokości świadczenia oraz przyznania kwoty odpowiadającej zakupowi opału na cały sezon grzewczy z uwzględnieniem kwoty już wypłaconej zaskarżoną decyzją, a także przyznania odsetek karnych za przedłużenie wypłaty zasiłku celowego należnego od dnia złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i orzeczenie na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. W niniejszej sprawie ocenie Sądu poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o przyznaniu skarżącej świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu opału w kwocie 80 zł. Odnosząc się do przedmiotu kontroli od razu zauważyć trzeba, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163, z późn. zm.), zwanej w dalszym ciągu ustawą, która w art. 2 ust. 1 stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna służy wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). W myśl art. 3 ust. 2 ustawy, zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Na zasadzie art. 7 ustawy, pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, trudności w integracji cudzoziemców (...), trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Z powołanych przepisów, określających ogólne zasady pomocy wynika, że przyznanie pomocy społecznej jest zależne od całokształtu sytuacji życiowej osoby bądź rodziny, a także od zakresu środków publicznych przeznaczanych na ten cel. Oznacza to, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nawet jeśli jest ona związana z okolicznością mieszczącą się w katalogu określonym w art. 7 ustawy, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej, będące dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Zaakcentowania ponadto wymaga, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji, że omawiana pomoc przewidziana jest w ustawie o pomocy społecznej jako wsparcie o charakterze subsydiarnym (pomocniczym), co wynika jednoznacznie z treści art. 2 ust. 1 tej ustawy, w którym sformułowana została podstawowa zasada, zgodnie z którą każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej. Dopiero gdy środki te są niewystarczające, zachodzi przesłanka udzielenia pomocy ze środków publicznych. Oparcie pomocy społecznej na zasadzie pomocniczości powoduje, że nawet w sytuacji, gdy istnieją podstawy do udzielenia pomocy osoba uprawniona musi liczyć się z tym, że organ może odmówić przyznania jej żądanego świadczenia, albo że zostanie ono przyznane w wielkości różniącej się od tej, jaką wnioskodawca określił we wniosku i którą uważa za odpowiednią. Jedną z form pomocy społecznej, której rodzaje określone zostały w art. 36 ustawy, jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego (art. 36 pkt 1 lit. c ustawy). Zgodnie z art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie tego rodzaju zasiłku, według art. 8 ust. 1 ustawy, w każdym przypadku uzależnione jest jednak od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie - w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku - dochodu nieprzekraczającego kwoty kryterium dochodowego, ustalonego w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), zwanego nadal rozporządzeniem, która to kwota w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł. W świetle przytoczonych przepisów, określających przesłanki, które muszą być spełnione przez osobę ubiegającą się o udzielenie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego, nie ulega wątpliwości, że sytuacja, w jakiej znajduje się skarżąca, odpowiada wyżej wymienionym przesłankom. Skarżąca jest bowiem osobą samotnie gospodarującą, bezrobotną bez prawa do zasiłku, do 15 maja 2015 r. była niezdolna do podjęcia pracy, a kwota jej dochodu w październiku 2013 r., tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, wynosiła 185,55 zł i nie przekraczała kryterium dochodowego. Ponadto, wskazywana przez skarżącą we wniosku potrzeba w postaci zakupu opału mieści się w granicach określonych przepisem art. 39 ust. 2 ustawy. Ustalony przez organy obu instancji stan faktyczny nie był przy tym kwestionowany przez skarżącą i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zagadnieniem spornym w rozpoznawanej sprawie jest natomiast wysokość przyznanego zasiłku na zakup opału. Badając legalność kwestionowanej decyzji w zakresie wysokości przyznanego skarżącej zasiłku celowego, Sąd miał na uwadze, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania takiego świadczenia wydawane jest w ramach uznania administracyjnego, co pozwala organowi na wybór pomocy, którą uzna za najwłaściwszą w świetle celów określonych ustawą o pomocy społecznej, przy jednoczesnym uwzględnieniu możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Działanie organu w sferze uznania administracyjnego powoduje również, że dokonywana przez Sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronność oceny faktów. Dotyczy ona zatem jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z kryteriami prawnymi, natomiast nie obejmuje tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej (por. wyroki NSA z 8 maja 2015 r., I OSK 2886/13; z 30 marca 2012 r., I OSK 115/12; z 20 kwietnia 2010 r., I OSK 130/10, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując kontroli pod tym kątem, Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest dowolne. Organ właściwie uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie i nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z regułami procedury administracyjnej, w niniejszej sprawie ustalono istniejące potrzeby wnioskodawczyni, została zbadana jej sytuacja dochodowa, a także przeanalizowana jej sytuacja życiowa związana z samotnym gospodarowaniem i przyczynami niewykonywania zatrudnienia, w tym stanem zdrowia oraz koniecznością sprawowania opieki nad rodzicami w podeszłym wieku. Działając w ramach uznania administracyjnego, organy słusznie przyjęły, że sytuacja, w jakiej znajduje się wnioskodawczyni, uzasadnia przyznanie pomocy w zakresie dofinansowania zakupu opału. Motywy uzasadniające treść rozstrzygnięcia zostały przedstawione w uzasadnieniu wydanych decyzji w sposób odpowiedni. W związku z tym nie można postawić organom zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku. Rozstrzygając sprawę z punktu widzenia słusznego interesu skarżącej, organ wziął pod uwagę cele pomocy społecznej w kontekście możliwości udzielenia pomocy. Należy mieć na względzie, że orzekając w sprawie zasiłków, organy winny kierować się ogólnymi zasadami przyznawania tej pomocy. Organ administracyjny w tym zakresie nie jest powołany do świadczenia pomocy społecznej tylko wybranym jednostkom, lecz wszystkim potrzebującym osobom. Muszą zatem być wzięte pod uwagę możliwości finansowe organu, a w związku z tym nie w każdym przypadku będzie możliwe uwzględnienie w całości wniosków strony, pomimo tego, że osoba ta spełnia dochodowe kryteria do przyznania zasiłku. Uwzględnienia wymaga także sytuacja finansowa samego organu wykonującego zadania publiczne, a także potrzeby innych osób wnioskujących o pomoc. Istotnym elementem działalności organu jest w tym zakresie dokonanie wyważenia różnych grup interesów pomiędzy samymi potrzebującymi obywatelami z uwzględnieniem celów, zadań i funkcji, jakie ma do zrealizowania organ powołany do świadczenia pomocy społecznej. Organ powinien świadczyć pomoc jak najszerszej grupie osób potrzebujących, a w takim przypadku zawsze będzie posiadał zbyt ograniczone środki finansowe, by w każdym przypadku odpowiedzieć pozytywnie na zapotrzebowanie wymagających pomocy obywateli (por. wyroki NSA: z 26 stycznia 2015 r., I OSK 1847/13; z 26 stycznia 2015 r., I OSK 1846/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazana przez organ pierwszej instancji wielkość posiadanych środków finansowych przeznaczonych na zasiłki celowe, w zestawieniu z ilością zgłaszanych wniosków osób i rodzin o udzielenie tego rodzaju pomocy, jednoznacznie wskazuje, iż rozmiar tych środków pozwala na zaspokojenie potrzeb jedynie w znikomym zakresie. Nie sposób kwestionować, że szczupłość środków, które mogą zostać przeznaczone na zasiłki celowe, nie pozwala na zaspokojenie wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, w zgłaszanej przez te osoby wysokości. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie o przyznaniu przyznanie skarżącej zasiłku w kwocie, która zdaniem strony jest niewystarczająca, gdyż rzeczywiście nie dopowiada pełnemu kosztowi zakupu opału, znajduje oparcie w przepisach prawa i nie może być uznane za dowolne działanie organu. Z tych też względów, w ocenie Sądu, argumentację przedstawioną przez organy administracji należy uznać za wystarczającą. Ponadto, zaakcentowania jeszcze raz wymaga, że pomoc społeczna stanowi jedynie formę wsparcia i z tego względu, nawet w odniesieniu do jak najbardziej uzasadnionych potrzeb, nie może być ona traktowana jako źródło ich zaspokojenia w pełnej wysokości. Reasumując stwierdzić trzeba, że skoro z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu skarżącej zasiłku celowego w kwocie 80 zł na dofinansowanie zakupu opału, to nie można uznać, iż zasadny jest zarzut przekroczenia granic uznania administracyjnego. W sposób dostateczny, z zachowaniem standardów określonych w art. 107 § 3 K.p.a., wytłumaczono skarżącej, że wpływ na wysokość przyznanego zasiłku celowego miała ograniczona wysokość środków finansowych pozostających w dyspozycji Ośrodka. Sytuacja materialna skarżącej i okoliczności związane z jej stanem jego zdrowia oraz koniecznością sprawowania opieki nad rodzicami podlegały ocenie organów i zostały uznane za uprawniające do przyznania wnioskowanej pomocy w formie zasiłku celowego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał właściwej subsumcji przytoczonych przepisów, stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia, do ustalonego stanu faktycznego i zasadnie uznając, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa, prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Natomiast okoliczność, że wysokość przyznanego świadczenia nie odpowiadała oczekiwaniom skarżącej, nie może uzasadniać tezy o naruszeniu powyższych unormowań. Sąd z urzędu nie dopatrzył się natomiast innych naruszeń, które mogły mieć wpływ na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.