II SA/Op 57/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Op 57/19 o odrzuceniu skargi sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia 1. odrzucić zażalenie, 2. zwrócić K. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną, tytułem wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Op 57/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę K. G., zwanego dalej również skarżącym, na decyzję z dnia 23 października 2018 r., nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, utrzymującą w mocy wydaną z upoważnienia Starosty Nyskiego decyzję z dnia 13 września 2018 r., nr [...], o zatrzymaniu K. G. jako dłużnikowi alimentacyjnemu, prawa jazdy kat. C+E, B+E, C, B. Uzasadniając ww. rozstrzygnięcie Sąd działając na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - zwanej dalej: "P.p.s.a." odrzucił skargę uznając, że została wniesiona z uchybieniem terminu. Odpis powyższego postanowienia został doręczony stronom postępowania, a skarżącemu - osobiście w dniu 27 lutego 2019 r., o czym świadczy stosowna adnotacja i podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru (por. k -17 akt sądowych). Korespondencja sądowa zawierała pouczenie, że od zapadłego orzeczenia stronom przysługuje prawo wniesienia zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu postanowienia (por. k - 14 i 15 akt). Pismem z dnia 7 marca 2019 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 8 marca 2019 r. (por. koperta k - 23 akt), skarżący zwrócił się do tut. Sądu o cofnięcie decyzji dotyczącej "zabrania" prawa jazdy za niepłacenie alimentów. Oświadczył, że nigdy nie uchylał się od płacenia alimentów, nie zmieniał miejsca zamieszkania, nie był poszukiwany. Niepłacenie alimentów w wymaganej wysokości uzasadnił chorobą, na jaką zapadł i problemami związanymi ze znalezieniem zatrudnienia. Stwierdził, że opłaca alimenty w takim zakresie, w jakim jest to możliwe z uwagi na jego sytuację finansową. Podkreślił, że obecnie jest schorowany, otrzymuje rentę i jest całkowicie niezdolny do pracy. Na skutek zarządzenia z dnia 13 marca 2019 r., wezwano skarżącego do jednoznacznego oświadczenia w terminie 7 dni: - czy pismo skarżącego datowane na dzień 7 marca 2019 r., a zaadresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi zażalenie na postanowienie WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2019 r., - nadesłania odpisu ww. pisma z dnia 7 marca 2019 r., bądź jego kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem, - uzupełnienia braków formalnych nadesłanego pisma (w przypadku, gdy stanowi zażalenie na zapadłe przed WSA w Opolu postanowienie) - w terminie 7 dni, w 2 egzemplarzach, przez wskazanie czy skarżący domaga się uchylenia ww. postanowienia WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2019 r., bądź jego zmiany - pod rygorem odrzucenia. Korespondencja sądowa zawierająca opisane wezwanie została skierowana na podany adres skarżącego i pod tym adresem dwukrotnie awizowana w dniach: 18 marca 2019 r. i 26 marca 2019 r. Potwierdza to adnotacja i stemple pocztowe na kopercie przesyłki (por., k-26 akt). Do dnia wydania poniższego postanowienia skarżący nie odniósł się do wezwania Sądu. W aktach sprawy znajduje się wyciąg bankowy, z którego wynika, że skarżący w dniu 8 marca 2019 r. uiścił kwotę 100 zł na rachunek bankowy tut. Sądu, nie podając tytułu tej wpłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że pismo skarżącego z dnia 7 marca 2019 r., pomimo niewskazania jego nazwy, uznać należało za zażalenie wniesione na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 lutego 2019 r. o odrzuceniu skargi. Podkreślenia wymaga, że w przypadku pism procesowych obowiązuje zasada wyrażona zarówno w literaturze jak i orzecznictwie, wedle której brak oznaczenia pisma, czy też "niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków procesowych, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Każde pismo, niezależnie od tego jakie oznaczenie nada mu strona, powinno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma" (M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2013, s. 254, tak samo G. Radecki [w:] Pisma stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz, orzecznictwo, wzory, red. R. Mikosz, Warszawa 2008, s. 25, postanowienia NSA: z dnia 28 września 2010 r., sygn. akt I FZ 278/10 oraz z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 833/11). Z podanych względów, mając na względzie treść pisma z dnia 7 marca 2019 r., w którym skarżący zwraca się "[...] o cofnięcie decyzji dotyczącej zabrania prawa jazdy za niepłacenie alimentów," a także mając na uwadze, że pismo zostało złożone w terminie otwartym do wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie i zostało skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako Sądu II instancji, należało uznać, że wolą skarżącego było dalsze procedowanie w sprawie. Zauważyć także należy, że każde pismo procesowe, do którego zalicza się również zażalenie - musi spełniać określone wymogi formalne, określone w przypisach P.p.s.a. Stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy oraz odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Zatem strona, oprócz egzemplarza zażalenia przeznaczonego dla Sądu, jest zobowiązana dołączyć również odpisy zażalenia i załączników w liczbie odpowiadającej ilości stron postępowania. Z kolei nieuzupełnienie w terminie braku formalnego zażalenia skutkuje jego odrzuceniem (art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Skarżący został wezwany m.in. do nadesłania odpisu zażalenia i pomimo dwukrotnego awizowania adresowanej do niego korespondencji, nie odebrał przesyłki pocztowej. Przy ustaleniu terminu skutecznego doręczenia przedmiotowego wezwania, należało zatem zastosować zasadę wynikającą z art. 65 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którą sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1481, z późn. zm.), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Jednakże w razie niemożności doręczenia korespondencji w podany sposób zastosowanie znajdują postanowienia art. 73 § 1 P.p.s.a. W takim przypadku pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 P.p.s.a.). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3 art. 73 P.p.s.a). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4 art. 73 P.p.s.a.). W przytoczonym przepisie ustawodawca wprowadził zatem tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie czternastu dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że wobec złożenia adresowanej do skarżącego przesyłki sądowej na okres czternastu dni w placówce pocztowej oraz jej dwukrotnego awizowana w dniach: 18 marca 2019 r. i 26 marca 2019 r. doszło do skutecznego doręczenie korespondencji sądowej, w trybie art. 73 P.p.s.a. Za datę skutecznego doręczenia przesyłki uznać należało dzień 1 kwietnia 2019 r. (poniedziałek). Siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności liczony kalendarzowo upłynął zatem z dniem 8 kwietnia 2019 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 1 kwietnia 2019 r. z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, brak ten nie został uzupełniony. Nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia w wyznaczonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 8 kwietnia 2019 r., zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. stanowi podstawę do jego odrzucenia. Wobec powyższego, na zasadzie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Orzeczenie o zwrocie uiszczonej w dniu 8 marca 2019 r. wpłaty w wysokości 100 zł, w punkcie 2 sentencji, uzasadnia art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Dokonanie opisanej wpłaty nastąpiło w tym samym dniu co złożenie zażalenia, zatem wysnuć należało wniosek, że jest to wpis od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 lutego 2019 r. o odrzuceniu skargi.