II SA/Op 573/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska – spr. po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem i oszacowaniem pojazdu na skutek wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 25 maja 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o obowiązku zapłaty kwoty 29.248,00 zł z tytułu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem pojazdu, należącego do Z. G. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wraz z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia oraz o sposobie i terminie ich wniesienia, przesłana została na adres Z. G. i tam doręczona w dniu 15 września 2016 r. Świadczy o tym adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji (por. akta administracyjne sprawy). Z powyższą decyzją nie zgodził się Z. G., który pismem z dnia 13 października 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Skarga ta zastała nadana w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 18 października 2016 r. i wpłynęła do organu w dniu 20 października 2016 r., co wynika z dołączonej do akt koperty oraz prezentaty organu umieszczonej na skardze. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. W skardze zawarty został wniosek o zwolnienie od uiszczenia wpisu. Na skutek powyższego, prawomocnym postanowieniem starszego referendarza sądowego, odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Następnie, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił wniesioną skargę z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 4 września 2017 r., skarżący dokonał szeregu czynności procesowych, w tym złożył zażalenie na postanowienia o odrzuceniu skargi i na orzeczenie o odmowie przyznania prawa pomocy. Wniósł także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 8 sierpnia 2017 r. o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu pisma przedstawił okoliczności sprawy związane z postępowaniem w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa. Podniósł m.in., że czas jaki został mu wyznaczony do przedłożenia dodatkowych dokumentów był niewystarczający, wskazał ponadto na swoją złą sytuację materialną objawiającą się m.in. zajęciami komorniczymi. Wskazał, że skargę napisał 13 października 2016 r., a wysłanie wyniknęło z błędnych pieczątek pocztowych. Skarżący podniósł, że przyjął, iż datownik pokazujący datę 09.09.2016 r. + 14 dni do otrzymania daję datę 23.09.2016 r., czyli uznał, że może do dnia 23 października 2016 r. wysłać skargę. Z kolei odnosząc się do postanowienia z dnia 8 sierpnia 2017 r. podał, że składa zażalenie z opóźnieniem w związku z brakiem pieniędzy na znaczki pocztowe i nastąpi w dniu 8 września 2017 r. Postanowieniem z dnia 13 października 2017 r., tut. Sąd odrzucił zażalenie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 sierpnia 2017 r. o odrzuceniu skargi, z uwagi na uchybienie siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2017 r., Starszy referendarz sądowy pozostawił kolejny wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z przywołanej regulacji wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, jeżeli został złożony wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu; dopełniono czynności, dla której był ustanowiony termin oraz strona wykaże brak winy w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, decyzja będąca przedmiotem skargi została doręczona skarżącemu w dniu 15 września 2016 r., a zatem termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął z dniem 17 października 2016 r. Z powyższego wynika, że skarżący składając skargę w dniu 18 października 2016 r. uchybił terminowi do jej wniesienia, co tut. Sąd już rozstrzygnął w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2017 r. o odrzuceniu skargi. Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu należy w pierwszej kolejności podać, że skarżący nie wskazał kiedy dowiedział się o przyczynie uchybienia terminu. Niemniej mając na względzie okoliczności sprawy i znajdujące się w aktach dokumenty, stwierdzić można, że o fakcie uchybienia terminu skarżący powziął wiadomość z odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, jaki doręczono skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2017 r. Zatem wniosek o przywrócenie terminu z dnia 4 września 2017 r. (nadany przesyłką pocztową w dniu 8 września 2017 r. – por. koperta, k: 159 akt) został złożony z zachowaniem terminu, o jakim mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Podkreślić jednak należy, że samo złożenie wniosku o przywrócenie terminu w przewidzianym do tego terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Obowiązkiem strony jest bowiem, co wynika z przywołanego wyżej art. art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak jej winy. Oznacza to, iż strona musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależne. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15 - LEX nr 1643289, 17 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 104/15 - LEX nr 1643284). W okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie terminu do wniesienia skargi było niewątpliwie zawinione przez skarżącego i było wynikiem błędnego obliczenia terminu. O powyższym skarżący sam oświadczył w uzasadnieniu wniosku. Powyższe obligowało zatem Sąd do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi, bowiem podane przez skarżącego okoliczności mające stanowić o jego braku winy, takiego charakteru w istocie nie posiadają. Brak jest zatem podstaw do pozytywnego uwzględnienia wniosku w trybie art. 87 § 2 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.