II SA/Op 576/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych na skutek wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu postanawia przyznać adwokatowi M. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej K. W., w kwocie 147,60 złotych (słownie: sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 czerwca 2012 r., nr [...]. Odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej, w dniu 20 lutego 2013 r. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2013 r. referendarz sądowy ustanowił skarżącej adwokata z urzędu. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Opolu, na pełnomocnika K. W. został wyznaczony adwokat M. K., wykonujący zawód w Kancelarii Adwokackiej w [...], przy ulicy [...]. Przy piśmie procesowym z dnia 21 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącej przedstawił opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a także poinformował, że ww. opinia została przesłana poleconą przesyłką, na adres skarżącej. Wniósł ponadto o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: Przepis art. 250 P.p.s.a. regulując kwestie związane z wynagradzaniem zawodowych pełnomocników ustanowionych w ramach przyznanego prawa pomocy, odsyła jednocześnie do odrębnych przepisów, wśród których znajdują się m.in. przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – zwanego dalej: "rozporządzeniem". Z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia wynika, że stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie, niż określone w pkt 1 lit. a i b, wynosi 240 zł. Stosownie natomiast do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a., w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej. W przypadku gdy pomoc prawna polega na sporządzeniu dla strony opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, pełnomocnik powinien wykazać, że opinia została sporządzona i przekazana stronie. Sąd ustalając, czy pomoc prawna została udzielona, może poprzestać natomiast na samym oświadczeniu pełnomocnika (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, umieszczone w programie komputerowym LEX pod numerem 156687). W niniejszym przypadku adwokat M. K. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Z treści pisma procesowego pełnomocnika z dnia 21 marca 2013 r. (k-53 akt sądowych) wynika, że opinia powyższa została doręczona skarżącej, a zastępstwo adwokackie nie zostało opłacone. Zaistniały zatem przesłanki do przyznania adwokatowi wynagrodzenia w stawce, o jakiej mowa § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, co stanowi 120 zł. Przyznane wynagrodzenie, stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, należało powiększyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług (co wynika z art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Wyliczony zatem w ten sposób należny podatek VAT wyniósł 27,60 zł. Referendarz nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, albowiem pełnomocnik nie wykazał ich poniesienia. W związku z powyższym, działając na zasadzie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., referendarz sądowy orzekł jak w sentencji.