II SA/Op 577/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz– spr. Sędziowie WSA Ewa Janowska WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 25 października 2012r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 6 września 2012 r., nr [...], działający z upoważnienia Starosty Brzeskiego, Kierownik Referatu Informacji i Rejestracji Powiatowego Urzędu Pracy w Brzegu, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.- dalej jako ustawa) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000 Nr 98, poz. 1071 ze zm.- dalej jako K.p.a.), uznał M. K. z dniem 3 września 2012 r. za osobę bezrobotną i odmówił mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ swoje rozstrzygnięcie uzasadnił tym, że strona spełniła ustawowe warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, nie spełniła natomiast przesłanek warunkujących uzyskanie prawa do zasiłku, gdyż suma okresów, o których mowa w art. 71 ustawy, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wniósł o ponowne przeliczenie okresów zaliczanych do przyznania zasiłku dla bezrobotnych wobec nieuwzględnienia przez organ pierwszoinstancyjny zatrudnienia strony w Liceum Ogólnokształcącym w [...] w okresie od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2012 r. Wojewoda Opolski, decyzją z dnia 25 października 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 10 ust. 7, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy zacytował obowiązujące przepisy ustawy o promocji zatrudnienia. Następnie podał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w Powiatowym Urzędzie Pracy w Brzegu tj. od 2 marca 2011 r. do 2 września 2012 r. odwołujący, był zatrudniony: - w Liceum Ogólnokształcącym im. [...] w [...] (od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2012 r.) w wymiarze 7,4/18 etatu; - w Zespole Szkół z Oddziałami Sportowymi w [...] (od 2 marca 2012 r.- (powinno być od 17 lutego 2012 r.- dopisek Sądu) do 29 maja 2012 r. oraz od 30 maja 2012 r. do 29 czerwca 2012 r. ) odpowiednio w wymiarze 14/18 etatu oraz 15/18 etatu; - w Zespole Szkół Zawodowych nr [...] w [...] (od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r.). Wojewoda stwierdził, że w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień zarejestrowania strona pozostawała w zatrudnieniu przez 1 rok 5 miesięcy i 29 dni. Minimalne wynagrodzenie odwołujący osiągnął w okresach od 2 marca 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r., od 1 stycznia 2012 r. do 31 stycznia 2012 r. oraz od 17 lutego 2012 r. do 29 czerwca 2012 r., łącznie przez okres 11 miesięcy 12 dni tj. 348 dni, w pozostałym okresie wynagrodzenie było niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ wyjaśnił nadto, iż nie ma możliwości dowolnego doliczania dodatkowych dni a badaniu podlega okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Ostatni dzień pracy M. K. przypadał na piątek (31 sierpnia 2012 r.), a zatem pierwszym dniem, w którym strona mogła się zarejestrować był 3 wrzesień 2012 r. Opóźnienie w zarejestrowaniu spowodowane dniami wolnymi od pracy nie może być brać pod uwagę przy ocenie spełnienia warunku do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Uwzględniając powyższe organ uznał, że nawet jeśli liczyć okres 18 miesięcy poprzedzających rejestrację od daty 1 września 2012 r. (sobota) to do okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku można wliczyć 350 dni osiągania przez stronę minimalnego wynagrodzenia. Okres ten jest zbyt krótki by stanowił podstawę przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W skardze M. K. zarzucił decyzji Wojewody Opolskiego niezgodność z prawem wnosząc o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu stwierdził, że należy mu się zasiłek dla bezrobotnych, albowiem w okresie poprzedzającym rejestrację przepracował łącznie 365 dni. Kwestionował fakt niezaliczenia okresu zatrudnienia od 1 lutego 2012 r. do 16 lutego 2012 r. (tj. 16 dni). Podał, że za miesiąc luty 2012 r. otrzymał wynagrodzenie w łącznej wysokości 2.041, 58 zł brutto, z uwagi na podjęcie zatrudnienia u drugiego pracodawcy. Skarżący zarzucił też naruszenie art. 67 ust. 2 Konstytucji przez pozbawienie prawa do zabezpieczenia społecznego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych nastąpiła ze względu na fakt, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, skarżący nie osiągał wynagrodzenia za pracę, w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Uprawnienia do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje cytowana wyżej ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym, jak i sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego rozstrzygania żądań strony. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez okres, co najmniej 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105 oraz z zastrzeżeniem, że w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Dlatego podstawowym warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie uprawnień do zasiłku, jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia wynoszącego 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem a drugą uzyskiwanie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jak też opłacanie składki na Fundusz Pracy. Sytuacja materialna osoby, która uzyskała status bezrobotnego, ani też inne okoliczności dotyczące jego sytuacji życiowej nie mają jakiegokolwiek wpływu na uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych. W rozpatrywanej sprawie organy administracji obu instancji uznały, że skarżący rejestrując się jako osoba bezrobotna nie spełniał w dniu rejestracji warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy. Pomimo spełnienia kryterium dotyczącego czasu zatrudnienia, to wynagrodzenie, jakie osiągnął w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w Urzędzie Pracy odpowiadało minimalnemu wynagrodzeniu za pracę w okresach: od 2 marca 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r., od 1 stycznia 2012 r. do 31 stycznia 2012 r. i od 17 lutego 2012 r. do 29 czerwca 2012 r. łącznie przez okres 348 dni. Natomiast w okresie od 1 lutego do 16 lutego 2012 r., wynagrodzenie uzyskane przez stronę było niższe od minimalnego wynagrodzenia. Stanowisko to jest prawidłowe. Art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy stanowi kompletną regulację dotyczącą warunków, których zaistnienie uprawnia do zasiłku dla bezrobotnych. Jednym z tych warunków jest uzyskiwanie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Nie ma znaczenia wymiar czasu pracy tylko rzeczywiste wynagrodzenie osiągane przez pracownika, które odpowiadać winno minimalnemu wynagrodzeniu za pracę. Wskazać wypada, iż problem stosowania art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy w odniesieniu do wymogu osiągania minimalnego wynagrodzenia przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień zarejestrowania w stosunku do osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy był już rozważany w orzecznictwie. Tylko w jednym wyroku z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 175/06, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia ma być ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Pogląd ten nie został podtrzymany w późniejszych orzeczeniach tego Sądu. Obecnie w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że zawarte w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji określenie "minimalne wynagrodzenie za pracę" należy rozumieć jako kwotę określoną na podstawie art. 4 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu (por. wyrok NSA z 23 października 2009 r. sygn. akt I OSK 330/09, opubl. CBOiS na stronach internetowych NSA). Od 1 stycznia 2011 r. minimalne wynagrodzenie wynosiło 1386 zł (por. Rozporządzenie RM z dnia 5 października 2010 r., Dz.U. 2011 r., Nr 194, poz. 1288). Od 1 stycznia 2012 r. minimalne wynagrodzenie wynosiło 1500 zł (por. Rozporządzenie RM z 13 września 2011 r., Dz.U. 2011 r., Nr 192, poz. 1141). Poza sporem pozostaje, że skarżący był zatrudniony w okresie 18 miesięcy poprzedzających zarejestrowanie, czyli od 2 marca 2011 r. do 2 września 2012 r. w trzech zakładach pracy, w niepełnym wymiarze czasu pracy. W tych zakładach skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację przepracował wymagane 365 dni. Jednakże nie udokumentował osiągania przez cały okres, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek odprowadzania składki na Fundusz Pracy. Minimalne wynagrodzenie skarżący osiągnął w okresach od 2 marca 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r., od 1 stycznia 2012 r. do 31 stycznia 2012 r. oraz od 17 lutego 2012 r. do 29 czerwca 2012 r., łącznie przez okres 348 dni. W czasie zatrudnienia w Liceum Ogólnokształcącym w [...] M. K. otrzymał w lutym wynagrodzenie 1132,20 zł. Dopiero zatrudnienie w Zespole Szkół Nr [...] w [...] od 17 lutego 2012 r. i uzyskane tam wynagrodzenie 909,38 zł doprowadziło do przekroczenia kwoty minimalnego wynagrodzenia. Warunek zatrudnienia i uzyskania w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, został zatem spełniony tylko co do okresu od 17 do 29 lutego 2012 r. Zatrudnienie na podstawie umowy, w której nie osiągnięto minimalnego wynagrodzenia nie podlega zaliczeniu do stażu zasiłkowego. Nie są przy tym istotne przyczyny takiego stanu rzeczy. Nie ma zatem znaczenia, czy zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy i otrzymywane w związku z tym niskie wynagrodzenie było wynikiem świadomego wyboru pracownika, czy też spowodowane było innymi okolicznościami, w szczególności brakiem możliwości podjęcia innej pracy. Przepisy art. 71 ust. 1 i 2 ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego ustawą okresu uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany jest treścią obowiązujących przepisów. Z uwagi na podnoszone przez skarżącego zarzuty wskazać również należy, że skoro ostatnim dniem pracy M. K. był piątek - 31 sierpnia 2012 r., to słusznie organ odwoławczy uznał, że pierwszym dniem, w którym strona mogła dokonać rejestracji był 3 wrzesień 2012 r.(poniedziałek). W sytuacji gdyby okres 18 miesięcy należało liczyć od daty 1 września 2012 r. (sobota), to do okresu 365 dni uprawniającego do okresu zasiłku można byłoby wliczyć tylko 350 dni osiągania przez skarżącego wynagrodzenia w wysokości minimalnego, jest to okres zbyt krótki, by stanowił podstawę do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W świetle powyższych okoliczności prawidłowo orzeczono o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. ----------------------- 3