II SA/Op 703/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 30 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Namysłowskiego z dnia 16 sierpnia 2010 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego Ł. P. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Ł. P. jest decyzja Wojewody Opolskiego z 30 listopada 2010 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego z 16 sierpnia 2010 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], położonej w [...], [...], działka nr a. Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2010 r. A spółka z o.o. w [...], powołując się na przepis art. 32 i art. 33 Prawa budowlanego wniosła o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], składającej się ze stalowej wieży kratowej o wysokości 60 m z antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzeniami sterującymi pracą anten oraz przyłączem energetycznym, na działce ewidencyjnej nr a, w obrębie [...], [...]. Na żądanie organu z 26 maja 2010 r. wniosek uzupełniono pismem z 17 czerwca 2010 r. odrzucając sugestię wezwania, że inwestycja należy do przedsięwzięć o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślono, że nie wszystkie instalacje emitujące pole elektromagnetyczne są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zaliczenie stacji bazowej telefonii komórkowej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zależy od odległości miejsc dostępnych dla ludzi od anten stacji oraz równoważnej mocy promieniowania izotropowego, przy czym wyznaczenie odległości dokonuje się uwzględniając zarówno kierunek głównej wiązki promieniowania anteny, jak i pochylenie tej wiązki. Decyzją Starosty Namysłowskiego z 16 sierpnia 2010 r. uwzględniono wniosek i zatwierdzając projekt budowlany opisanego wyżej przedsięwzięcia udzielono pozwolenia na budowę. Udzielając pozwolenia na budowę organ I instancji scharakteryzował rodzaj inwestycji jako stacja bazowa telefonii komórkowej [...] (stalowa wieża kratowa o wysokości 60 m z antenami sektorowymi /3x Kathrein 800/ i radioliniowymi /RL1-RL5/, urządzeniami sterującymi pracą anten oraz wewnętrzną linią zasilającą) w miejscowości [...], [...], działka nr a, obręb ewidencyjny – [...]. Jako część integralną decyzji określono projekt budowlany. Udzielając pozwolenia na budowę organ zastrzegł obowiązek zachowania następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane: 1) szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: roboty wykonać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i uzgodnieniami, stosując wyroby budowlane dopuszczone do obrotu i stosowania w budownictwie, 2) szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: ustanowić kierownika budowy, ustanowić inspektorów nadzoru inwestorskiego w specjalnościach: konstrukcyjno-budowlanej i elektrycznej - § 2 ust. 1 pkt 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001r. - w sprawie obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U. z 2001r. Nr 138, poz. 1554), 3) inwestor jest zobowiązany uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego, 4) kierownik budowy jest obowiązany prowadzić dziennik budowy lub rozbiórki oraz umieścić na budowie lub rozbiórce, w widocznym miejscu, tablicę informacyjną oraz ogłoszenie, zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. Jednocześnie określono, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: [...], [...], działka nr: a, [...], [...] [...], działka nr: b, [...], [...] [...], działka nr: c, [...], [...], działka nr: d, W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na przepisy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) ( Dz.U.2008, Nr 199, poz. 1227 ze zm.) i podniósł, że badając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Smarchowice Wielkie, Nowe Smarchowice przyjęty uchwalą Nr XXXVIII/415/2001 Rady Miejskiej w Namysłowie z dnia 29 czerwca 2001 r. (błędnie wskazaną w decyzji jako XXVIII/415/2001, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego Nr 69. poz. 552 z dnia 7 sierpnia 2001 r.) stwierdzono, iż działka o nr ewidencyjnym a, położona w miejscowości [...], [...] zlokalizowana jest na terenie, oznaczonym na rysunku w/w planu symbolem Rp, tj. na terenie gruntów ornych. Zgodnie z § 4 ust. 11 cytowanego wyżej miejscowego planu dla powyższego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe - tereny użytków rolnych - uprawy polowe, oraz przeznaczenie dopuszczalne cyt: " b) prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi, c) lokalizację urządzeń przekaźnikowych telekomunikacji, w tym konstrukcji wieżowych, o powierzchni zajmowanego terenu nie przekraczającej 100 m2 ". Nie ulega zatem wątpliwości, iż planowana przez inwestora budowa stacji bazowej telefonii komórkowej mieści się w wyżej wskazanym pojęciu urządzeń przekaźnikowych telekomunikacji, w tym konstrukcji wieżowych zatem plan miejscowy dopuszcza lokalizację przedmiotowej stacji na terenie wnioskowanym przez inwestora. W celu sprawdzenia drugiego ze wskazanych w art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymogów, tj, zgodności z wymogami ochrony środowiska, ustalenia w pierwszej kolejności wymagało, czy dla przedmiotowego przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności podkreślono, iż zgodnie z art. 71 ust; 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 przepisów przejściowych w/w ustawy za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważa się przedsięwzięcia dotychczas określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 158 poz. 1105) - jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu może być stwierdzony. W kontekście powyższego podkreślenia wymaga, iż nie wszystkie instalacje emitujące pola elektromagnetyczne są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zaliczenie stacji bazowej do przedsięwzięć mogących znacząco (zawsze lub potencjalnie) oddziaływać na środowisko zależy od odległości miejsc dostępnych dla ludzi od anten stacji oraz równoważnych mocy promieniowania izotropowego tych anten (w niniejszym przypadku 1706 W), przy czym wyznaczenia odległości dokonuje się uwzględniając zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i pochylenie tejże wiązki. Następnie organ zacytował § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. Na podstawie przeprowadzonej analizy przewidywalnych rozkładów pól elektromagnetycznych w płaszczyźnie poziomej i pionowej dla anten sektorowych (o mocy promieniowania izotopowego dla 3 anten po 1706 W) montowanych na stalowej wieży na wysokości 55,5 m n.p.t. przyjęto, że zgodnie ze standardami określonymi w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów przedmiotowa stacja bazowa nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, gdyż w odległości do 70 m brak jest występowania miejsc dostępnych dla ludności, a pola elektromagnetyczne o wartości gęstości mocy równej lub większej 0,1 W/m2 wystąpią tylko na znacznej wysokości powyżej 40,9 m n.p.t. (na głównych kierunkach promieniowania anten), a ich maksymalny zasięg nie przekroczy odległości 40 m (licząc od środka elektrycznego anten sektorowych). Tak więc, promieniowanie o wartościach ponadnormatywnych wystąpi tylko i wyłącznie na znacznych wysokościach, w miejscach niedostępnych dla ludzi, tzn. nie wystąpi w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. Według organu przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Dlatego też, na realizację przedmiotowej stacji bazowej nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Ponadto Starosta Namysłowski określił obszar oddziaływania planowanej inwestycji, zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej znajdować się będą tylko te nieruchomości, które objęte są działaniem pól elektromagnetycznych o przekroczonych dopuszczalnych poziomach emitowanych przez anteny sektorowe montowane na przedmiotowej stalowej wieży. Z analizy projektu zagospodarowania terenu oraz części rysunkowej (przedstawiającej przewidywany obszar i rozkład pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla 3 anten sektorowych - stanowiący załącznik graficzny dołączony do projektu budowlanego - część telekomunikacyjna) wynika, iż dla projektowanej stacji, bazowej maksymalny zasięg pola elektromagnetycznego o wartości gęstości mocy równej lub większej 0,1 W/m2 dla przewidzianych do zamontowania anten sektorowych G, H i I o mocy E1RP 1706 W (pracujących w systemie [...]) nie przekroczy odległości 36,9 m. - licząc od środka elektrycznego wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, skierowanych na azymut 0° 120° i 240° i montowanych na wysokości 55,5 m n.p.t. W kontekście powyższego stwierdzono, że pola elektromagnetyczne o wartościach mocy równej lub większej 0,1 W/m2 swoim zasięgiem obejmą tylko działki o nr ewidencyjnym - b, d, c oraz a. Odnosząc się do zarzutów uczestników postępowania organ stwierdził, że w kwestii negatywnego wpływu stacji telefonii komórkowej na zdrowie należy nadmienić, że w żadnym z opracowań autoryzowanych przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) ani w pracach opartych na wystarczająco licznej grupie badanych nie spotkano jednoznacznych dowodów patogennego działania pól elektromagnetycznych o częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej. Organ dalej zważył, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, co potwierdza oświadczenie (wymagane na podstawie art.. 20 ust. 4 Prawa budowlanego) złożone przez projektantów i sprawdzających, posiadających wymagane prawem uprawnienia do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w specjalności: architektonicznej, konstrukcyjno - budowlanej, instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych oraz telekomunikacyjnej i legitymujących się aktualnym na dzień sporządzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, jak również projekt budowlany spełnia wymogi przepisów, o których mowa w art. 34 ust 1, 2 i 3 oraz 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120. poz. 1133). Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia zważył, że do kompetencji organu administracji architektoniczno - budowlanej należy ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego pod względem spełnienia wymagań określonych, w tym zakresie, powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ust 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od tej decyzji Starosty Namysłowskiego złożyli uczestnicy postępowania A. K. i Ł. P. Wymienioną na wstępie decyzją z 30 listopada 2010 r. Wojewoda Opolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji odwoławczej po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy organ powołał się na przepis art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w Namysłowie z 29 czerwca 2001 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego wsi Smarchowice Wielkie, Smarchowice Nowe, w szczególności § 4 pkt. 11 tej uchwały, a także rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) (Dz.U.2004, Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W oparciu o ten ostatni akt prawny organ odwoławczy podniósł, że z wniosku o pozwolenie na budowę wraz z załącznikami wynika, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest przedsięwzięciem, dla którego raport jest wymagany ani nie jest przedsięwzięciem, dla którego raport może być wymagany. Odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego każdej z anten wzdłuż osi głównej promieniowania tych anten jest większa od 70 m przy równoważnej mocy promieniowanej izotropowo EIRP równej 1706 W. Zatem nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko wymagającym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Więc nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na tej podstawie stwierdzono, że projekt budowlany spełnia dyspozycję zawartą w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, gdyż : - jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia wydane przez właściwą izbę samorządu zawodowego, - jest wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami wydanymi przez właściwe izby samorządu zawodowego. Projekt zagospodarowania terenu jest ponadto zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Wojewoda podniósł dalej, że skoro art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, słusznie Starosta Namysłowski w toku prowadzonego postępowania, analizując wniosek inwestora o pozwolenie na budowę i załączony projekt budowlany, prawidłowo zatwierdził go i udzielił inwestorowi pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy tezowo zważył, że: - Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidział tereny i obiekty objęte ochroną tj. określił granice obszaru chronionego krajobrazu, lecz inwestycja zlokalizowana została na terenie, który nie znajduje się a tym obszarze. - Przepisy dotyczące wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę nie uzależniają jej wydania od posiadanej zgody mieszkańców czy konsultacji z nimi. - Stanowisko organu do spraw ochrony środowiska (określone w odwołaniu jako opinia Ochrony Środowiska) nie było wymagane. - Odnośnie zarzutów dotyczących, jak podaje skarżący, występowania zagrożeń dla mieszkańców wyjaśniam, że obszar, w którym występują pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie więcej niż 2000 W a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, nie powinien być dostępny dla ludzi z uwagi na ich negatywne oddziaływanie, znajduje się na wysokości powyżej 30 m. Stąd nie można uznać aby zarzuty były uzasadnione. - Potwierdzając stanowisko odwołującego przyznano, że Starosta Namysłowski dopiero po 106 dniach od wpłynięcia wniosku wysłał do stron zawiadomienie o wszczęciu postępowania, co jest niedopuszczalne. Takie zawiadomienie powinno być wysłane niezwłocznie po otrzymaniu przez organ kompletnego wniosku o pozwolenie na budowę. - W ustawie Kodeks postępowania administracyjnego brak jest pojęcia "uzasadnienie merytoryczne decyzji" natomiast zgodnie z art. 107 § 1 decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, które zdaniem tutejszego organu zaskarżona decyzja zawiera. - Parametry techniczne inwestycji zostały określone w projekcie budowlanym. - Oddziaływanie inwestycji zostało określone w trakcie postępowania i na tej podstawie ustalono strony tego postępowania. - Oceny, czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostało dokonane przez właściwy organ tj. organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, który zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego udziela pozwolenia na budowę po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. - Przy budowie przedmiotowej inwestycji nie zostanie naruszona cudza własność, bowiem inwestor wykazał się posiadaniem stosownego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnośnie zasięgu oddziaływania (po jej wybudowaniu) wyjaśniam, że przepisy prawa nie wymagają aby w takiej sytuacji inwestor posiadał zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji. - Wbrew twierdzeniu uczestnika Ł. P. projekt budowlany zawiera, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia. - Odnośnie zarzutu dotyczącego kumulacji pól elektromagnetycznych podkreślono, że po zbadaniu przez organ I instancji, odległość między projektowaną stacją bazową telefonii komórkowej a istniejącą, o której piszą skarżący, wynosi ok. 656 m. Jest to odległość, w której nie występuje, zdaniem tutejszego organu, kumulacja pól elektromagnetycznych. Zgodnie z § 5 pkt lb) rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko są: rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na terenach nieruchomości sąsiednich. W ocenie organu istniejąca stacja bazowa znajdująca się w odległości 656 m nie znajduje się na nieruchomości sąsiedniej. W związku z tym nie było konieczne dokonywanie oceny kumulacji pól elektromagnetycznych, zakończył organ odwoławczy. Skargę na tą decyzję złożył Ł. P., który zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, 8, 9, 11 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie sposobu ustalania i kwalifikowania inwestycji z uwagi na brak wytłumaczenia poszczególnych pojęć takich jak "wzdłuż głównej wiązki promieniowania", "miejsca dostępne", brak objaśnienia sposobu ustalenia odległości od środka elektrycznego anteny, brak udowodnienia, iż organ samodzielnie dokonywał tych ustaleń, czy też dokonał tego na podstawie dokumentu własnego inwestora. Ponadto zarzucono naruszenie art. 2 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez powołanie całego rozporządzenia bez wskazania konkretnego przepisu. Zdaniem strony naruszono też § 5 pkt 1 litera "b" tego rozporządzenia poprzez odstąpienie od zbadania zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych (PEM) przyjmując, iż znajdująca się w pobliżu stacja bazowa telefonii komórkowej ma zasięg 656 metrów i dlatego jej oddziaływanie nie podlega zsumowaniu z planowaną. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji odwoławczej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi strona powołała się na szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych, skupiając się na uchybieniach organu związanych z naruszeniem przepisu art. 107 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. Odnosząc się do samej inwestycji skarżący zarzucił, że organy arbitralnie przyjęły, iż inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniesiono, że ten aspekt sprawy w ogóle nie został wyjaśniony i nie dano temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji. Zarzucił, że dalej nie wiadomo, czy organ samodzielnie dokonał ustaleń, iż faktycznie nie jest wymagana decyzja środowiskowa, czy też powielił ustalenia inwestora, gdyż nie wiadomo, jak zdefiniowano poszczególne pojęcia ("miejsca dostępne", "wzdłuż głównej wiązki promieniowania" i inne), oraz jak organ ustala odległość od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności. Skarżący wniósł, aby Sąd rozpatrując sprawę logicznie dokonał wykładni przepisów kwalifikujących inwestycję z objaśnieniem całego toku myślenia, który przekona mieszkańców, iż to faktycznie organ samodzielnie dokonał poszczególnych czynności. Żądał, aby Sąd na podstawie obu decyzji ustalił precyzyjnie, jak zdefiniowano poszczególne pojęcia ("miejsca dostępne", "wzdłuż głównej wiązki promieniowania" i inne) oraz jak ustala się odległość od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności. Jeżeli Sąd podzieli stanowisko organu uznając, iż to linia narysowana na mapie a nie konkretna wartość pola elektromagnetycznego decyduje o kwalifikacji inwestycji, winien to logicznie wyjaśnić ze wskazaniem, jak szeroka ma to być oś i w którym miejscu głównej wiązki promieniowania się znajduje. Skarżący podniósł, że zastosowanie całego rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 roku stanowi rażące naruszenie prawa i kwalifikowane jest, jako wydanie decyzji bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentów zawartych w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania dopuszczono do udziału w sprawie Stowarzyszenie działające pod nazwą B w [...], które domagało się uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 21 listopada 2011 r. uczestnik postępowania A Spółka z o.o. w [...] wniosła o oddalenie skargi, akceptując rozstrzygnięcie organu i akcentując, że motywy decyzji są w pełni zrozumiałe i oparte na orzecznictwie sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Ponieważ skarżący nie był w sprawie reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego wypada rozpocząć od wskazania na przepisy regulujące zakres kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprowadza się zatem do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Dlatego od razu trzeba zaznaczyć, że nawet przy uwzględnieniu skargi Sąd nie wydaje rozstrzygnięć merytorycznie załatwiających postępowanie administracyjne. Kontrola zaskarżonego orzeczenia dokonana przez Sąd, w tak zakreślonych granicach kognicji, po poddaniu ocenie przeprowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania, dała podstawę do oparcia orzeczenia o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) P.p.s.a. 2. Po przedstawieniu zakresu kognicji sądu administracyjnego godzi się zwrócić uwagę skarżącemu, że badanie legalności zaskarżonego aktu administracyjnego nie oznacza procedowania przez sąd jako kolejna instancja administracyjna. Przepis art. 15 K.p.a. wyraźnie stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Brak zatem, podstaw do żądania rozpoznania sprawy merytorycznie przez sąd - w sposób i w zakresie w jaki czyni to organ administracji publicznej, a tymbardziej do prowadzenia przez sąd postępowania dowodowego (za wyjątkiem o jakim stanowi art. 106 § 3 P.p.s.a. do którego zastosowania w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw). Orzekanie przez sąd administracyjny następuje zatem w granicach sprawy, choć bez związania zarzutami i wnioskami skargi. To co wymaga, w tym miejscu podkreślenia to zapis art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. stanowiący, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku o którym mowa w art. 54 § 2. Dlatego sąd ocenia ustalenia faktyczne poczynione przez organ, wnioski z tych ustaleń wyciągnięte oraz zważania prawne w oparciu o przedłożone akta sprawy administracyjnej. Jeżeli zachodzi sytuacja braków czy to w zakresie ustaleń istotnych okoliczności faktycznych w rozumieniu art. 7 K.p.a., czy też w zakresie motywów prawnych sąd nie zastępuje organu w jego powinnościach. W konsekwencji sąd nie mógł uwzględnić sugestii skarżącego zawartych w uzasadnieniu skargi, aby zastępując organ, dokonał wykładni przepisów kwalifikujących inwestycję "z objaśnieniem, które przekona mieszkańców, że to organ dokonał poszczególnych czynności", a także, aby sąd "precyzyjnie ustalił", jak w decyzji zdefiniowano pojęcia sporne np. "miejsca dostępne dla ludności", włącznie ze wskazaniem obszaru pola elektromagnetycznego planowanej stacji. Jak już wyżej wskazano, sąd nie jest uprawniony do zastępowania organu w czynieniu ustaleń faktycznych, prowadzeniu dowodów oraz wyciąganiu z nich wniosków stanowiących motywy rozstrzygnięcia zawartego w decyzji administracyjnej (por.też wyroki NSA z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 471/10 i 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 239/10 opublikowane przez NSA w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dokonując kontroli orzeczeń administracyjnych sąd ocenia stan faktyczny istniejący w chwili wydania decyzji, a to oznacza zakaz wykroczenia poza materiał zebrany w postępowaniu administracyjnym (tak wyrok NSA z 12 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1381/04, ONSA 2006/1/14). Dlatego od razu należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja I instancji naruszają przepis art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez brak uzasadnienia dla przyjętego w decyzji obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Organ I instancji wskazał, a organ odwoławczy to bezkrytycznie przyjął, iż inwestycja oddziałuje w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego na działki nr a, b, c i d, w obrębie [...], [...]. Przyjęcie takiego zakresu obszaru oddziaływania co do nieruchomości miało przekładać się na podmioty będące stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokument wydany przez organ I instancji "Wykaz właścicieli i władających", datowany na dzień 30 października 2009 r. Jak wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 27 lipca 2010 r. stanowił on podstawę dla określenia kręgu stron w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przedstawione sądowi akta administracyjne nie zawierają, bowiem żadnego innego dokumentu urzędowego wydanego przez właściwy organ ewidencji gruntów, który określałby strony postępowania. Brak dokumentu z rejestru gruntów który przede wszystkim aktualizowałby dane z ewidencji w dacie wszczęcia postępowania. Nie można także pominąć i tej okoliczności, że rzeczony "Wykaz właścicieli i władających" wydany 30 października 2009 r. został załączony przez inwestora do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, datowanego 8 kwietnia 2010 r., przy czym – co najbardziej istotne – wydanego B. M., współwłaścicielce nieruchomości, na której ma powstać wnioskowana inwestycja. Zatem określenie kręgu stron postępowania nastąpiło przez automatyczne przyjęcie wykazu właścicieli i osób władających "wybranego" z kolei przez osobę bezpośrednio zainteresowaną ograniczeniem kręgu stron postępowania. W każdym razie zaskarżona decyzja odwoławcza i decyzja I instancji nie wyjaśniają dlaczego obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (Dz. U. 2010 Nr 243, poz. 1623 ze zm.) ogranicza się do wskazanych nieruchomości podczas, gdy już z wyrysu mapy ewidencyjnej wynika, że w obszarze oddziaływania inwestycji potencjalnie znajdują się dalsze nieruchomości np. działki e, f, g czy h. Nie odniósł się też organ I instancji do zgłoszenia udziału w postępowaniu mieszkańców wsi [...], którzy przy piśmie Rady Sołeckiej z dnia 1 czerwca 2010 r. złożyli swoje podpisy, w tym właściciele działki h K. M. i P. M., wykazywani już przy wniosku inwestora jako właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższe uchybienie organów jest tego rodzaju, iż bez względu na treść dalszych motywów decyzji nakazuje wyeliminować zaskarżony akt z porządku prawnego. Mimo to w granicach art. 134 § 1 P.p.s.a. trzeba wskazać na inne jeszcze błędy postępowania. 3. Uchylony art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008 Nr 25 poz. 105 ze zm.) zawierał delegację ustawową dla Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia: 1) rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, oraz rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, w tym przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako takie przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę rodzaj działalności, wielkość produkcji i inne parametry techniczne, a także charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko; 3) szczegółowych uwarunkowań związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu, biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia, wielkość emisji, usytuowanie oraz rodzaj i skalę jego oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem możliwego oddziaływania na środowisko przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Wykonanie powyższej delegacji nastąpiło rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 z późn.zm.). W dniu 31 sierpnia 2007 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105), które mocą przepisu § 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. a, nadało nowe brzmienie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. tj. uznało za przedsięwzięcia wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko mogące znacząco oddziaływać na środowisko: "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 20.000 W;" Do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko w omawianym zakresie po nowelizacji zaliczono (§ 3 ust. 1 pkt8): "instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;". Wobec powyższego stwierdzić należy, że kryteria według których kwalifikuje się daną inwestycję z zakresu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, jako wymagającą sporządzenia raportu obligatoryjnie, czy też fakultatywnie uległy zmianom. Porównanie treści poprzedniej regulacji z przepisami znowelizowanymi prowadzi do wniosku, iż nastąpiła pewna liberalizacja i uszczegółowienie kryteriów w stosunku do stanu wcześniejszego, albowiem o wymogu sporządzenia raportu nie przesądza obecnie sam fakt spełnienia przez inwestycję określonych parametrów technicznych. Po nowelizacji kryterium kwalifikującym inwestycję z przedmiotowego zakresu do sporządzenia raportu nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowania izotropowego oraz częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Odnotować trzeba, że z dniem 15 listopada 2010 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć (...) (Dz. U. 2010, Nr 213 poz. 1397), które jednak wobec uregulowania zawartego w § 4 nie ma w sprawie niniejszej zastosowania. W obecnym stanie prawnym rozstrzygająca jest lokalizacja wokół terenu inwestycji miejsc dostępnych dla ludności, a zatem możliwość rzeczywistego negatywnego oddziaływania emisji przedsięwzięcia. Wynika stąd, iż dwie inwestycje charakteryzujące się takimi samymi wartościami równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz częstotliwości emisji pola elektromagnetycznego, lecz inną odległością miejsc dostępnych dla ludności, mogą uzyskać inną kwalifikację z punktu widzenia tego, czy stanowią przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Ustalenie tej okoliczności miało i nadal ma znaczenie zasadnicze dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ustalenie okoliczności, czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności są istotne w sprawie ze względu na treść hipotezy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Konsekwencją naruszenia przez organy obu instancji art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy a tym samym w konsekwencji nie rozpatrzenie przy rozstrzyganiu sprawy, całego materiału dowodowego istotnego dla jej rozstrzygnięcia, jest naruszenie przez te organy art. 80 k.p.a, zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje w postępowaniu administracyjnym zasadę swobodnej oceny dowodów. Swobodna ocena dowodów, nie może być dowolna, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, do których między innymi zalicza się konieczność opierania się na materiale dowodowym zebranym przez organ, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w przepisach prawa oraz obowiązek oparcia dokonania przez organ oceny konkretnych okoliczności faktycznych w kontekście wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego Organy obu instancji w niniejszej sprawie wydając decyzje nie przeprowadziły dowodów, które pozwoliłyby ustalić czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności i tym samym nie można przyjąć, aby ustalenie powyższe oparte było na wszechstronnej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dlatego też zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy wydane zostały z naruszeniem art. 80 k.p.a. Organ I instancji winien pamiętać, że jeżeli w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, to organ może zwrócić się do biegłego o wydanie opinii. Dowód z opinii biegłego powinien być dopuszczony wówczas, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego co do okoliczności faktycznych okaże się, że pełna ocena jego wyników wymaga bliższego poznania reguł obowiązujących w danej dziedzinie wiedzy specjalistycznej. Biegły powinien wówczas wyjaśnić i naświetlić przyjęte za obowiązujące zasady ogólne w danej dziedzinie lub jedynie odnieść się do konkretnych kwestii przedstawionych mu jako budzące wątpliwości. Celem dowodu z opinii biegłego nie jest zatem ustalenie faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, lecz jedynie udzielenie organowi administracji publicznej wyjaśnień niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe uwagi dotyczące opinii biegłego stwierdzić należy, że organy obu instancji nie ustalając okoliczności faktycznych istotnych w sprawie z punktu widzenia mających zastosowanie norm § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w brzmieniu nadanym im przez § 1 pkt 1 lit. a) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia zmieniającego, naruszyły art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. w sposób który miał istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcia. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, co wynika z zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. Do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Zadaniem organu odwoławczego nie jest zatem kontrola decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, ale rozpatrzenie wszelkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją przyjmując, że wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten wchodzących w skład planowanej inwestycji nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, powołują się na ustalenia faktyczne, oparte na dowodach, których przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji czy organ odwoławczy nie można stwierdzić na gruncie analizy akt administracyjnych dokumentujących zarówno postępowanie pierwszoinstancyjne jak i postępowanie odwoławcze. Nie można więc przyjąć aby organy obu instancji wnioski i twierdzenia zawarte w uzasadnieniach swoich decyzji oparły na zebranym w toku postępowania materiale dowodowym. Tym samym nie można uznać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji utrzymanej nią w mocy sporządzone zostało zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji rozpocznie postępowanie od prawidłowego określenia stron postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i przeprowadzi postępowanie wyjaśniające we własnym zakresie, co do tego czy wzdłuż osi głównej promieniowania poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Organ I instancji odniesie się także – czego dotychczas w ogóle nie uczynił – do zarzutu nałożenia się pól promieniowania ze stacji istniejącej telefonii sieci [...] na promieniowanie obecnie planowanej inwestycji sieci telefonii [...]. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera "a" i "c" orzekł jak w wyroku stanowiąc o wykonalności decyzji na podstawie art. 152 P.p.s.a., a o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.