II SA/Op 763/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wtórnika prawa jazdy oddala skargę. Wnioskiem z dnia 15 lutego 2010 r. J. G. wystąpił do Starosty Opolskiego o wydanie wtórnika prawa jazdy kategorii: A, B, C, B+E, C+E, T, wydanego bezterminowo, o nr [...], na druku [...], z powodu jego utraty. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r., Starosta Opolski w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania wtórnika prawa jazdy do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W uzasadnieniu wyjaśnił, że nieostateczną decyzją własną z dnia 10 grudnia 2009 r., nr [...], na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skierował J. G. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Podał, że postępowanie wszczęte zostało po przekazaniu w dniu 25 listopada 2009 r., przez Prokuratora Rejonowego w [...], wiarygodnej informacji dotyczącej jego stanu zdrowia. W ocenie organu, warunkiem wydania wnioskowanego wtórnika prawa jazdy było dostarczenie stosownego orzeczenia lekarskiego, zwłaszcza, że opisane w informacji z dnia 25 listopada 2009 r. zastrzeżenia, co do stanu zdrowia istniały w dniu złożenia wniosku o wydanie wtórnika. Okoliczności te zdaniem organu skutkowały koniecznością zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] z siedzibą w [...]. Postanowieniem z dnia 27 maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy ww. postanowienie Starosty Opolskiego. Po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez J. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 427/10, uchylił oba ww. postanowienia. Decyzją z dnia 27 maja 2010 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 10 grudnia 2009 r. o skierowaniu J. G. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Wniesiona na tę decyzję skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wyrokiem z dnia 28 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 428/10, została oddalona. Decyzją z dnia 1 września 2010 r., nr [...] Starosta Opolski, działając na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, ze względu na niepoddanie się przez J. G. badaniom lekarskim, na które został skierowany ostateczną decyzją z dnia 10 grudnia 2009 r., cofnął mu uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii: A, B, C, B+E, C+E, T. Rozstrzygnięcie to decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 listopada 2010 r., nr [...] zostało utrzymane w mocy, zaś wniesiona na tą decyzję skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wyrokiem z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Op 75/11, oddalona. Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2010 r., nr [...], Starosta Opolski podjął zawieszone w dniu 24 lutego 2010 r. postępowanie w sprawie wydania J. G. wtórnika prawa jazdy kategorii: A, B, C, B+E, C+E, T, wskazując, iż ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 listopada 2010 r. rozstrzyga zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie. Starosta Opolski decyzją z dnia 1 lutego 2011 r., nr [...], odmówił wydania J. G. wtórnika prawa jazdy kategorii: A, B, B+E, C, C+E, T. W uzasadnieniu organ I instancji opisał przebieg postępowań dotyczących uprawnień J. G. do kierowania pojazdami, podkreślając, iż wydana w sprawie decyzja z dnia 1 września 2010 r. o cofnięciu tych uprawnień jest ostateczna z uwagi na utrzymanie jej w mocy przez Kolegium decyzją z dnia 23 listopada 2010 r. Powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami organ stwierdził, iż zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 lit. a, prawo jazdy, w zakresie którego ustalony został zakaz, należy wydać po upływie okresu orzeczonego zakazu albo po ustaniu przyczyn jego zatrzymania lub cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wyjaśnił, że zgodnie z § 2 pkt 6 ww. ilekroć w ww. rozporządzeniu jest mowa bez bliższego określenia o zakazie - rozumie się przez to "decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia, cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami (...)". Odnosząc wskazane przepisy do stanu faktycznego sprawy organ skonstatował, iż wnioskodawca nie może otrzymać wtórnika prawa jazdy, o który wystąpił w dniu 15 lutego 2010, gdyż uprawnienia te zostały mu cofnięte ostateczną decyzją Starosty Opolskiego z dnia 1 września 2010 r. W odwołaniu na powyższą decyzję J. G. zarzucił, iż została oparta na fałszerstwie i "łamaniu paragrafów", czego dowód stanowi wyrok WSA w Opolu. Wydanie kwestionowanej decyzji określił jako popełnienie przestępstwa kryminalnego i działanie w ramach recydywy, na zlecenie "Hadziajskiej Mafii Policyjnej" oraz byłego zastępcy Starosty, któremu zarzucił zmuszanie pracowników Wydziału Komunikacji do posługiwania się fałszywymi dokumentami. W odwołaniu zawarł równocześnie wniosek o "wyłączenie tegosz kolegium oraz wszystkich zespołów orzekających do wyłączenia się w sprawie rozpatrzenia odwołania". Stwierdził, iż wyrok WSA w Opolu udowodnił jak skorumpowana jest ta instytucja na czele z jego prezesem, którzy fałszują postanowienia po myśli grupy przestępczej policji oraz prokuratury". Odwołujący wniósł także o przekazanie sprawy do Kolegium we Wrocławiu. Pismem z dnia 6 czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu udzieliło stronie stosownych wyjaśnień odnośnie przepisów prawnych dotyczących kwestionowania bezstronności członka organu kolegialnego i wezwało do usunięcia braków formalnych we wniosku zawartym w odwołaniu z dnia 9 lutego 2011 r., poprzez podanie, w terminie 7 dni liczonym od daty otrzymania pisma, z imienia i nazwiska osoby bądź osób, których dotyczy ten wniosek. W piśmie z dnia 12 czerwca 2011 r., J. G. sprecyzował swój wniosek jako dotyczący "wyłączenia się instytucji, to jest Kolegium Odwoławczego w całości" argumentując powyższe tym, że "instytucją" kieruje Prezes [...], pod której adresem wnioskodawca skierował zarzuty oraz inwektywy. Decyzją z dnia 30 czerwca 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia 1 lutego 2011 r., odmawiającą wydania J. G. wtórnika prawa jazdy. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, Kolegium w pierwszej kolejności odniosło się do złożonego przez odwołującego wniosku o wyłączenie "kolegium oraz wszystkich zespołów orzekających". Powołując się na przepis art. 27 K.p.a., wyjaśniło, iż z uwagi na nieusunięcie przez odwołującego, pomimo zawartego w piśmie z dnia 6 czerwca 2011 r. wezwania, braków formalnych wniosku tj. niewskazania w wyznaczonym terminie z imienia i nazwiska osoby lub osób, których miałby on dotyczyć, przedmiotowy wniosek pozostawiony został bez rozpoznania. W ocenie Kolegium, odwołujący nie uprawdopodobnił podnoszonych przez siebie okoliczności, a w sprawie nie zaistniała żadna z okoliczności wymienionych w art. 24 § 1 K.p.a. Nadto wskazując na przepis art. 27 § 1 zd. 2 w zw. z art. 24 § 3 K.p.a. Kolegium zauważyło, że nie jest możliwe wyłączenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego od załatwienia sprawy albowiem nie ma organu wyższego stopnia w stosunku do samorządowego kolegium odwoławczego, który mógłby o takim wyłączeniu postanowić. Tak jak i nie jest możliwe dokonanie takiego wyłączenie przez Prezesa wszystkich zespołów Kolegium, który w takiej sytuacji orzekałby sam we własnej sprawie. Przechodząc do rozpatrzenia odwołania Kolegium wskazało na określone w art. 98 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) zasady wydawania wtórnika prawa jazdy. Jednocześnie wyjaśniło, iż o utracie prawa jazdy można mówić gdy jego posiadacz zostaje pozbawiony dokumentu poświadczającego jego uprawnienia, a nie w sytuacji która miała miejsce w przedmiotowej sprawie, gdy dochodzi do utraty uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Kolegium wywodziło, że wobec wydania decyzji ostatecznej z dnia 1 września 2010 r., którą J. G. cofnięte zostało uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii: A, B, C, B+E, C+E, T z powodu niewykonania badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych oznacza, że w obrocie prawnym nie funkcjonuje już dokument potwierdzający te uprawnienia i stąd nie może zostać również wydany wtórnik tego dokumentu. Ewentualne jego wydanie oznaczałoby, że posiada on uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, co w świetle powyższych okoliczności jest nieprawdą. Biorąc natomiast pod uwagę, że wszelkie działania mające doprowadzić do uznania, że dokument prawa jazdy został utracony i że wystarczy otrzymać wtórnik by odzyskać uprawnienia, stanowią obejście prawa, organ uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Nadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pomimo, iż w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji nie zostały powołane żadne przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, to wobec jego uzupełnienia przez organ odwoławczy, możliwe było jej utrzymanie w mocy. Ponadto wskazując na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 427/10, uchylający zarówno postanowienie o zawieszeniu tego postępowania jak i utrzymujące je w mocy postanowienie organu odwoławczego, Kolegium zauważyło, że wydane przez organ I instancji postanowienie z dnia 23 grudnia 2010 r. o podjęciu zawieszonego postępowania było w takiej sytuacji bezpodstawne oraz zbędne i nie miało ono wpływu na zaskarżoną decyzję. Sama zaś pomyłka zaistniała z powodu braku wiedzy organu I instancji o wydaniu wyroku z dnia 18 listopada 2010 r. Dodatkowo Kolegium, powołując się na treść przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym wyjaśniło, że skarżący ma możliwość, po poddaniu się badaniom lekarskim celem stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych (art. 140 ust. 2 ustawy), po poddaniu się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, z uwagi na upływ czasu określony w art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, ubiegać się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego, J. G., posługując się licznymi epitetami skierowanymi pod adresem Starosty oraz Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wskazał, iż ich działanie nakierowane jest na pozbawienie go prawa jazdy, a w rezultacie prawa do wykonywania przez niego działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podsumowując, że argumenty w niej zawarte stanowią powtórzenie zarzutów podnoszonych na etapie odwoławczym. W trakcie rozprawy sądowej w dniu 3 kwietnia 2012 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podniósł, iż organy obu instancji nie rozpoznały istoty sprawy i nie zastosowały się do poglądów wyrażonych w wyroku WSA w Opolu z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 427/10, które podkreślały stricte techniczny tryb postępowania, w sprawie wydania wtórnika prawa jazdy oraz wykluczyły możliwość badania w tym postępowaniu przesłanek dotyczących uprawnień do prowadzenia pojazdów. Nadto wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania przywołany przez organ § 11 rozporządzenia wykonawczego prawa o ruchu drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, co oznacza, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących, w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a., koniecznością jej uchylenia albo stwierdzenia nieważności. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy, osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem jest obowiązana niezwłocznie zawiadomić starostę o utracie prawa jazdy, pozwolenia do kierowania tramwajem, o zniszczeniu tych dokumentów w stopniu powodującym ich nieczytelność, a także zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nich zawartych. W sytuacji, o której mowa w ust. 1, starosta, na wniosek osoby uprawnionej, wydaje za opłatą wtórnik dokumentu pod warunkiem: 1) złożenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, oświadczenia o utracie dokumentu; 2) zwrotu zniszczonego dokumentu albo 3) zwrotu dokumentu wymagającego zmiany danych (art. 98 ust. 2 ustawy). Wskazać należy, że przepis art. 98 ust. 2 pkt 1 ustawy wyraźnie odnosi obowiązek zawiadomienia do zdarzenia polegającego na utracie "dokumentu" prawa jazdy. Tak też, ze względu na rezultaty wykładni systemowej oraz logicznej art. 98 ust. 1 i 2 ustawy, należy interpretować pojęcie "utraty prawa jazdy" użyte przez ustawodawcę w ust. 1 tego przepisu. Chodzi zatem nie o "utratę" uprawnień do kierowania pojazdami, ale o utratę dokumentu poświadczającego posiadanie takich uprawnień np. jego zniszczenia w stopniu powodującym jego nieczytelność, a także zmiany stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych. Podnieść należy, iż z utratą prawa jazdy mamy do czynienia wówczas, gdy jego posiadacz zostaje pozbawiony dysponowania nim, np. w razie jego kradzieży, przywłaszczenia, zgubienia, ukrycia przez inną osobę itp. Z kolei zniszczenie prawa jazdy polega na jego fizycznym unicestwieniu lub na tak znacznym uszkodzeniu, że dokument faktycznie przestaje istnieć. Natomiast jeśli chodzi o zmiany w stanie faktycznym, to tylko o te, które zawarte są w prawie jazdy, np. zmiana nazwiska lub imienia albo adresu zamieszkania, okresu ważności. Należy również zwrócić uwagę, iż "wtórnik" to duplikat dokumentu pozostającego w obiegu prawnym, inaczej drugi egzemplarz danego dokumentu. Prawo jazdy jest dokumentem potwierdzającym posiadanie stosownych uprawnień. Zważywszy na taki charakter wtórnika przyjąć trzeba, iż bezwzględnym warunkiem wydania wtórnika dokumentu prawa jazdy będzie posiadanie aktualnego uprawnienia do kierowania pojazdami przez wnioskodawcę. Jeśli uprawnieniem takim nie dysponuje, czy też nie dysponuje nim aktualnie ze względu np. na cofnięcie uprawnień w wyniku orzeczenia organu administracji publicznej czy sądu (z możliwością ich przywrócenia po spełnieniu określonych warunków), to nie zachodzą podstawy do wydania wtórnika. Wydany w takiej sytuacji dokument prawa jazdy czy też wtórnik, pełniący analogiczną rolę, poświadczałby nieprawdę. Mając na uwadze powyższe, zważyć należy, że nie można mówić o utracie dokumentu prawa jazdy, w przypadku jeżeli doszło do utraty uprawnień do prowadzenia pojazdów silnikowych przez kierowcę w wyniku ich cofnięcia przez organ, a właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy ostateczną decyzją z dnia 1 września 2010 r., z powodu niewykonania badań lekarskich stwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych, Starosta Opolski ostateczną decyzją cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii: A, B, C, B + E, C+E, T. Sąd w niniejszej sprawie w pełni zatem podziela stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji, iż skoro prawo jazdy J. G. zostało cofnięte i nie posiada on aktualnego uprawnienia do kierowania pojazdem to oznacza to, że w obrocie prawnym nie funkcjonuje dokument potwierdzający te uprawnienia i stąd też nie może zostać wydany wtórnik tego dokumentu. Ewentualne wydanie skarżącemu wtórnika prawa jazdy, jak zasadnie w zaskarżonej decyzji zwraca uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, oznaczałoby bowiem w przedmiotowej sytuacji, że skarżący posiada uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, co w świetle powyższych okoliczności stanowiłoby poświadczenie stanu niezgodnego z prawdą. Wszelkie natomiast działania mające doprowadzić do uznania, że dokument prawa jazdy został utracony i że wystarczy otrzymać wtórnik by odzyskać uprawnienia, stanowiłyby obejście prawa, a tym samym byłyby działaniami bezprawnymi. Odnosząc się natomiast do przedstawionych w trakcie rozprawy zarzutów dotyczących braku zastosowania się do poglądów wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 427/10, odnotowania wymaga, że wskazany wyrok został wydany w zupełnie odmiennym stanie faktycznym niż ten, który był podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, że w stanie faktycznym wyroku z dnia 18 listopada 2010 r., którym Sąd uchylił postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia 24 lutego 2010 r., oraz postanowienie je utrzymujące z dnia 27 maja 2010 r., nie była jeszcze rozstrzygnięta kwestia dotycząca cofnięcia uprawnień skarżącego do kierowania pojazdami. O braku dysponowania przez skarżącego uprawnieniami do kierowania pojazdami orzeczono bowiem w ostatecznej decyzji z dnia 1 września 2010 r., którą cofnięto J. G. uprawnienia do kierowaniu pojazdami kategorii: A, B, C, B + E, C + E, T, w związku z niepoddaniem się przez niego badaniom lekarskim, na które został skierowany ostateczną decyzją z dnia 10 grudnia 2009 r. Wyrokiem natomiast z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Op 75/11, złożona skarga, na utrzymującą ją w mocy decyzję z dnia 23 listopada 2010 r., została prawomocnie oddalona. Wbrew zatem twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, organ w przedmiotowej sprawie nie badał przesłanek dotyczących uprawnień skarżącego do prowadzenia pojazdów, gdyż kwestia ta została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień J. G. do kierowania pojazdami. Na marginesie należy zauważyć, że skarżący może ubiegać się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym. Zgodnie bowiem z treścią art. 140 ust. 2 ustawy, decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, z wyjątkiem przypadku określonego w ust. 1 pkt 3, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Na mocy art. 114 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego na okres przekraczający 1 rok lub w związku z utratą kwalifikacji. W związku z powyższym, aby odzyskać uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym skarżący musi poddać się badaniom lekarskim celem stwierdzenia braku przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów silnikowych, a ponadto poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Jednocześnie Sąd zgadza się z organem odwoławczym, iż wydanie w przedmiotowej sprawie postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania z dnia 23 grudnia 2010 r., wobec treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 427/10, uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia 24 lutego 2010 r., oraz postanowienie z dnia 27 maja 2010 r. je utrzymujące, nie miało żadnego wpływu na treść decyzji z dnia 1 lutego 2011 r. Również brak powołania w uzasadnieniu do tej decyzji przepisów ustawy, wobec jego uzupełnienia przez organ odwoławczy, w ocenie Sądu, nie stanowi wady decyzji warunkującej jej uchylenie. Mając powyższe na względzie Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a w związku z tym na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. ----------------------- 3