II SA/Op 81/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 29 listopada 2012 r., Nr XXXIV/522/12 w przedmiocie wyrażenia zgody na nieodpłatne ustanowienie służebności na nieruchomościach gminnych postanawia 1 ) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Gminy Opole na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Działając na podstawie art. 93 ust.1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), jako organ nadzoru, Wojewoda Opolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 29 listopada 2012 r., nr XXXIV/522/12 w sprawie wyrażenia zgody na nieodpłatne ustanowienie służebności na nieruchomościach będących własnością gminy Opole. W skardze tej, podnosząc zarzut podjęcia zaskarżonej uchwały z istotnym naruszeniem prawa, Wojewoda wniósł o stwierdzenie jej nieważności, jako naruszającej art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), przez naruszenie zasady obciążania nieodpłatnymi prawami rzeczowymi gruntów stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego jedynie na rzecz Skarbu Państwa lub innej jednostki samorządu terytorialnego. W odpowiedzi na skargę, działająca w imieniu Gminy Opole, radca prawny B. K. – W. wniosła o umorzenie postępowania sądowego, z uwagi na uchylenie przez Radę Miasta Opola w dniu 31 stycznia 2013 r. zaskarżonej uchwały. Podniosła, że uchwałą nr XXXVII/594/13 uznając zarzuty skargi Wojewody Opolskiego z dnia 18 stycznia 2013 r., Rada Miasta Opola uchyliła zaskarżoną uchwałę, a na poparcie tego, pełnomocnik dołączyła do akt sprawy sądowej odpis uchwały uchylającej. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 lutego 2013 r., przesłano Wojewodzie Opolskiemu odpis ww. pisma pełnomocnika Gminy Opole, zobowiązując jednocześnie skarżącego do ustosunkowania się do wniosku o umorzenie postępowania. Pismem procesowym z dnia 1 marca 2013 r. pełnomocnik Wojewody Opolskiego – radca prawny K. N. przychyliła się do wniosku o umorzenie postępowania, uzasadniając to uchyleniem przez Radę Miasta Opola zaskarżonej uchwały nr XXXIV/522/12. Na skutek wezwania Sądu z dnia 22 marca 2013 r., pełnomocnik Gminy Opole w piśmie procesowym z dnia 28 marca 2013 r. oświadczyła, że uchwała nr XXXIV/522/12 będąca przedmiotem skargi, nie wywołała skutków prawnych i postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Przepis art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", umożliwia organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W przepisie tym została zatem dopuszczona przez ustawodawcę możliwość podjęcia przez organ administracji, który wydał akt - następnie zaskarżony do sądu administracyjnego - działania w trybie tzw. samokontroli. Akt podjęty w trybie tego przepisu jest nowym aktem, wydanym w tej samej sprawie i w tym samym postępowaniu administracyjnym. Zastępuje on akt zaskarżony do sądu administracyjnego, w związku z czym przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego. Z kolei, w myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu powołanego przepisu zachodzi, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego, m.in. w rezultacie skorzystania przez organ, który go wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 P.p.s.a. i uchylenia tego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 85/05, System Informacji Prawnej LEX nr 188791). Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Uchwała nr XXXIV/522/12 Rady Miasta Opola, będąca przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, została wyeliminowana z obrotu prawnego i przestała istnieć, wobec uwzględnienia w całości skargi i żądania skarżącego, albowiem na sesji w dniu 31 stycznia 2013 r. Rada Miasta Opola podjęła uchwałę nr XXXVII/594/13 uchylającą zaskarżoną uchwałę. Czynność powyższa odnosiła się do uchwały już zaskarżonej, a zatem było to działanie dokonane w trybie samokontroli, wynikające z przywołanego wyżej art. 54 § 3 P.p.s.a. Ponadto, jak wynika z oświadczenia złożonego przez pełnomocnika Gminy Opole, zaskarżona uchwała nie wywołała skutków prawnych. W tej sytuacji brak jest przedmiotu zaskarżenia, a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały stanowi przesłankę umorzenia postępowania, o której stanowi art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 201 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Do niezbędnych kosztów postępowania, stosownie do art. 205 § 2 P.p.s.a., zalicza się m.in. wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego reprezentowanego przez adwokata lub radcę prawnego. W niniejszym postępowaniu skarżący reprezentowany był przez radcę prawnego i stąd też na rzecz skarżącego zasądzono kwotę 240 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.