II SA/Op 86/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi A Spółka Jawna w O. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. W dniu 30 września 2010 r., do Urzędu Miasta Opola wpłynęło zgłoszenie A Spółka Jawna- dotyczące zmiany sposobu użytkowania lokalu przeznaczonego na galerię wystawienniczo- handlową wraz z pracownią konserwacji zabytków i pracowniami projektowymi- na lokal usługowy z zakresu rekreacji ruchowej typu fitness, przy ul. [...] w O., na działce nr [...] k.m [...]. W uzasadnieniu wniosku inwestor wskazał, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania budynku nie wymaga dokonania zmian adaptacyjnych, a także nie zmienia warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Do zgłoszenia dołączono rysunek określający usytuowanie działek, oświadczenie inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyciąg z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Postanowieniem z 6 października 2010 r., nr [...], Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego, nałożył na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia przez: - przedłożenie opisu i rysunku budynku w stosunku do granic nieruchomości i obiektów z oznaczeniem części obiektu budowlanego objętego zmianą sposobu użytkowania; - przedłożenie zwięzłego opisu technicznego wraz z danymi techniczno- użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń oraz danymi technologicznymi; - dołączenie zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - przedłożenie ekspertyzy technicznej w przypadku zmiany sposobu użytkowania; - przedłożenie, w zależności od potrzeb- pozwolenia, uzgodnienia lub opinii wymaganych odrębnymi przepisami. Równocześnie organ pierwszej instancji wskazał, że wniosek winien być złożony przez osobę fizyczną lub prawną, gdyż spółka jawna nie ma osobowości prawnej. Ustosunkowując się do powyższego postanowienia, w piśmie z dnia 14 października 2010 r., inwestor złożył wyjaśnienia, w których wskazał, że spółka jawna jest uprawniona do złożenia wniosku, zgodnie z art.29 K.p.a. w związku z art. 311 Kodeksu cywilnego, oraz że na przedłożonym rysunku określającym usytuowanie obiektu w stosunku do granic nieruchomości nie oznaczono części obiektu budowlanego objętego zmianą sposobu użytkowania, gdyż na rzucie obiektu nie można zaznaczyć pomieszczeń znajdujących się na różnych kondygnacjach budynku. Inwestor oświadczył również, że złożony wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdza, zgodność zamierzonej zmiany sposobu użytkowania z tym planem oraz, że przedmiotowa zmiana nie wymaga dokonania jakichkolwiek zmian adaptacyjnych, a także nie zmienia warunków określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dodatkowo wskazał, że to organ zobowiązany jest określić, jakich uzgodnień winien dokonać zgłaszający. Do pisma dołączył kserokopię orzeczenia konstrukcyjnego budynku wraz z projektem stropu zabezpieczającym obiekt przed awarią budowlaną z 6 lutego 1992 r. oraz aktualizację projektu budowlanego odbudowy i modernizacji budynku z października 1998 r. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta Opola, działając na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i art. 104 K.p.a. wniósł sprzeciw do zgłoszonego zamiaru zmiany sposobu użytkowania. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że złożone zgłoszenie jest niekompletne i nie spełnia wymogów określonych w art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż inwestor pomimo złożonych wyjaśnień w dalszym ciągu nie przedłożył zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również nie wskazał, których pomieszczeń dotyczy przedmiotowa zmiana. Dodał, że przedłożone przez stronę projekty są niepoświadczonymi kserokopiami projektów wykonanymi w latach dziewięćdziesiątych. Stwierdził, że usługi z zakresu rekreacji ruchowej typu fitness zmieniają warunki pracy, higieniczno- sanitarne w obiekcie budowlanym, natomiast inwestor nie przedstawił opinii odpowiednich rzeczoznawców. Od powyższego rozstrzygnięcia, pismem z dnia 9 listopada 2010 r., odwołał się inwestor. Kwestionując zasadność zgłoszonego sprzeciwu przez Prezydenta Opola, domagał się uchylenia w całości decyzji oraz merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem odwołującego, przyczyny sprzeciwu nie znajdują oparcia ani w dokumentach ani w obowiązujących przepisach. Podniósł, że wystąpił do Prezydenta Miasta Opola o wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wskazuje na zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z tym planem i dokument ten załączył do zgłoszenia. W złożonym wniosku wskazał na budynek, w którym zamierza dokonać zmiany sposobu użytkowania, skoro wskazał budynek a nie pomieszczenia w tym budynku to wniosek ten dotyczył całego budynku. Ponadto przyznał, że złożone do wniosku projekty są kserokopiami dokumentacji technicznej budynku, którą złożył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Opolu do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Kwestionując uznanie przez organ I instancji, że przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania zmienia warunki pracy, higieniczne i sanitarne stwierdził, że to organ winien wskazać, na czym zmiany te polegają oraz i określić, jakich rzeczoznawców opinie inwestor powinien uzyskać, a także wskazać przepisy, z których obowiązek ten wynika. Odwołujący zarzucił również organowi I instancji naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez niezawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, a także art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez niezachowanie terminu wynikającego z tego przepisu. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Opolski, decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania administracyjnego a także dokonał wykładni przepisu art. 71 ust. 1 i ust. 2 Prawa budowlanego. Wskazał, że nieuzupełnie przez inwestora braków zgłoszenia musiało skutkować wniesieniem przez organ pierwszoinstancyjny sprzeciwu do zamierzonej zmiany. Brak opisu usytuowania obiektu, opisu technicznego- określającego rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję wraz z danymi techniczno- użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń jak również danymi technologicznymi, zaświadczenia Prezydenta Miasta Opola o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie pozwalał, na ustalenie czy istotnie warunki pracy, zdrowotne, higieniczno- sanitarne oraz wielkość lub układ obciążeń nie uległy zmianie. Przywołując § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 lutego 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań sanitarnych, jakim powinny odpowiadać zakłady fryzjerskie, kosmetyczne, tatuażu i odnowy biologicznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 31 poz. 273), organ wnioskował, że "rekreację ruchową typu fitness", należy uznać za zakład odnowy biologicznej, który winien spełniać określone w tym rozporządzeniu szczegółowe wymagania sanitarne, które z kolei nie dotyczą galerii wystawienniczo- handlowej oraz pracowni projektowej. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., wywodząc, że Prezydent Miasta Opola rozstrzygał sprawę na podstawie materiałów dostarczonych przez inwestora będącego jedyną stroną postępowania, a więc znanych tej stronie. Ponadto odwołujący nie wykazał, że brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania, uniemożliwiło mu dokonania konkretnej czynności procesowej lub miał wpływ na wynik sprawy. Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut niedochowania, określonego w art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego, 30- dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Podnosząc, że wymóg wniesienia w drodze decyzji sprzeciwu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia dotyczy wydania decyzji w tym terminie, a nie jej doręczenia. Do trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu nie wlicza się okresu od wydania postanowienia nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia do jego uzupełnienia, co miało miejsce w sprawie. Dalej organ wywodził, że przy ocenie zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu (a nie doręczenia sprzeciwu) uwzględnić należy regulacje zawarte w art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., zgodnie, z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie wpłynęło do UM Opola w dniu 30 września 2010 r., postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia nadane zostało 11 października 2010 r. i w tym dniu wstrzymany został bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. Odpowiedź na powyższe postanowienie wpłynęła do organu I instancji w dniu 18 października 2010 r., a zatem 30 dniowy termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upływał 8 listopada 2010 r. (niedziela), decyzję wnoszącą sprzeciw nadano w placówce pocztowej w dniu 3 listopada 2010 r. a więc termin do wniesienia sprzeciwu został zachowany. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się inwestor. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie: - art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przez uznanie, że w sytuacji, gdy inwestor wskazuje, że nie zachodzą przesłanki zawarte w tym przepisie, to ma obowiązek dowodzenia tego faktu, - art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego, przez uznanie, że mają do niego zastosowanie przepisy art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., - uznanie, że postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 6 października 2010 r. było zasadne i zgodne z prawem, - uznanie, że budynek przy ulicy [...] nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lutego 2004 r. wsparcie szczegółowych warunków sanitarnych (...), - naruszenie art. 77 § 4 K.p.a. przez uznanie, że żądanie przez organ pierwszej instancji zaświadczenia o fakcie znanym mu z urzędu jest zasadne, - bezzasadne twierdzenia, że z dokumentacji technicznej obiektu, nie wynikają dane charakteryzujące rodzaj i charakterystykę przedmiotowego budynku wraz z danymi technicznymi użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń. W uzasadnieniu skargi wskazał, że termin do wniesienia sprzeciwu został przez organ wydłużony w związku z wezwaniem do uzupełnienia zgłoszenia tj. od dnia 11 października 2010 r. do dnia nadania przez spółkę uzupełnionego wniosku 15 października 2010 r. Zdaniem skarżącego, termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 4 listopada 2010 r., z kolei sprzeciw został doręczony w dniu 5 listopada 2010 r., a więc po terminie. Dodał, że postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia było całkowicie bezzasadne i służyło wyłącznie przedłużeniu postępowania. Stwierdził, że prowadzenie działalności typu "fitness" podlega kontroli Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a zatem niespełnienie szczególnych warunków dla tego tupu działalności skutkowałyby zakazem jej prowadzenia. Przyznał, że przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego dotyczy przedłożenia zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże w ocenie skarżącego, dotyczy to sytuacji, gdy organem ustalającym warunki zabudowy jest wójt, burmistrz czy prezydent miasta a zaświadczenie wydaje się dla organu budowlanego, którym jest starosta. W niniejszej sprawie Prezydent Miasta jest organem planistycznym określającym warunki zabudowy i jest organem budowlanym. Powyższe oznacza więc, że Prezydent Miasta Opola winien wydać zaświadczenie Prezydentowi Miasta Opola, co stanowi naruszenie art. 77 § 4 K.p.a. Zdaniem skarżącego, skoro spółka przedłożyła kompletną dokumentację budowlaną obejmującą część architektoniczną i konstrukcyjną, która została zweryfikowana na dzień uzyskania pozwolenia na użytkowanie, to zgodnie z art. 60 Prawa budowlanego stanowi integralną część dokumentów dotyczących eksploatacji obiektu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując argumentację i wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo wyjaśnił, że z przedłożonych przez inwestora materiałów nie wynika, że są one załącznikami do wniosku o udzielnie pozwolenia na użytkowanie. Materiały te są kserokopiami projektu budowlanego odbudowy i modernizacji budynku z 1998 r. oraz orzeczenia konstrukcyjnego z 1992 r., z których nie wynika, że przedmiotowy budynek został zrealizowany zgodnie z tymi dokumentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swoje działalności, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny w granicach danej sprawy dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z prawem, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Przeprowadzona według powyższych zasad kontrola, wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Na wstępie należy wskazać, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane polega na podjęciu bądź zaniechaniu w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, stosownie do treści art. 71 ust. 2 ustawy, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji administracyjnej (art. 71 ust. 3 ustawy). Jednocześnie ustawodawca wskazał, iż zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania trzeba dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z art. 71 ust. 4 ustawy zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika więc, że inwestor zamierzający dokonać zmiany sposobu użytkowania musi dokonać stosownego zgłoszenia. W przypadku stwierdzenia braków w dokumentach przedstawionych przez zgłaszającego, organ nakłada w drodze postanowienia obowiązek ich uzupełnienia, określając jednocześnie termin wykonania tego obowiązku. W sytuacji niedokonania uzupełnienia stwierdzonych braków, organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd zobowiązany był rozważyć czy przedmiotowy sprzeciw został wniesiony przez uprawniony organ w wyznaczonym ustawą terminie, oraz czy sprzeciw ten był uzasadniony. Rozważania w tym zakresie należy poprzedzić uwagami ogólnymi dotyczącymi charakteru terminu, o którym mowa w art. 71 ust. 4 Prawa budowlanego. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż 30 dniowy termin, o którym mowa w art. 71 ust. 4 cytowanej ustawy, jest terminem prawa materialnego, którego przekroczenie skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu. Dodać wypada, że terminy prawa materialnego są terminami zawitymi, a co za tym idzie nie mogą być przedłużane, ani nie podlegają przywróceniu. Powyższe nie oznacza jednak braku możliwości do przerwania biegu tego terminu. Wskazać należy, iż regulacja prawna trybu wniesienia sprzeciwu do zgłoszonej zmiany sposobu użytkowania jest analogiczna do regulacji zawartej w art. 30 ust. 5 i 6 ustawy Prawo budowlane a dotyczącej sprzeciwu do zgłoszenia budowy lub robót budowlanych. W dotychczasowym orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że termin na zgłoszenie sprzeciwu powinien być liczony, w przypadku uzupełnienia zgłoszenia, od daty tego uzupełnienia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa, zatem 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. Organ musi, bowiem mieć czas za zapoznanie się z kompletnym zgłoszeniem (por. wyrok NSA z 17.05.1999 r., IV SA 747/97; wyrok NSA z 6.12.2002 r., IV SA 2765/00, ONSA 2004 nr 2, poz. 49; wyrok NSA z 25.07.2006 r., II OSK 956/05, ONSAiWSA 2007 nr 1, poz. 12; wyrok NSA z 12.12.2006 r., II OSK 79/06 oraz wyrok WSA w Lublinie z 19.10.2004 r., II SA/Lu 161/04, OSP 2006, nr 2, poz. 15 z glosą aprobującą J. Borkowskiego). Pogląd powyższy został również zaakceptowany w doktrynie (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, s. 373; J. Siegień, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2003, s. 226; Prawo budowlane, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2007, s. 167). Po tym terminie jednak w ciągu trzydziestu dni organ winien wydać decyzję o sprzeciwie albo nie wydając decyzji w tym terminie milcząco godzić się ze skutkami zgłoszenia (por. wyrok NSA z 20 lutego 2009 r., II OSK 207/08). Odnosząc się do kwestii zachowania wymienionego powyżej 30 – dniowego terminu na skuteczne wniesienie sprzeciwu, dla zbadania czy termin ten został zachowany trzeba w pierwszej kolejności określić początek biegu tego terminu. Uwzględniając zawarte w art. 71 ust. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane uregulowania, a także mając na uwadze treść art. 57 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, jako początkowy dzień biegu 30- dniowego należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania. W przypadku jednak nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia – dzień następny po dniu, w którym to uzupełnienie nastąpiło (o ile nastąpiło to w terminie określonym przez organ), lub też dzień następny po dniu, w którym upłynął wyznaczony przez organ termin nakładający obowiązek uzupełnienia tego wniosku. Uwzględniając powyższe uwagi, trzeba stwierdzić, iż wnosząc sprzeciw do zgłoszonego zamiaru zmiany sposobu użytkowania organ pierwszoinstancyjny nie uchybił 30- dniowemu terminowi z art. 71 ust. 4 ustawy. Jak bowiem wynika z ustaleń organu odwoławczego, pismem z dnia 14 października 2010 r. (data nadania w placówce pocztowej), które wpłynęło do organu pierwszoinstancyjnego w dniu 18 października 2010 r., inwestor dokonał uzupełnienia braków zgłoszenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania, chociaż w ocenie organu nie wszystkich, to sprzeciw wniesiony decyzją Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], doręczony inwestorowi w dniu 5 listopada 2010 r. został wniesiony prawidłowo w 30 - dniowym terminie określonym w art. 71 ust. 4 ustawy Prawo budowlane a liczonym od dnia uzupełnienia zgłoszenia. Termin do wniesienia sprzeciwu rozpoczął bieg w dniu 19 października 2010 r. i upływał w dniu 17 listopada 2010 r. Zatem zarówno wydanie, nadanie w urzędzie pocztowym i odebranie decyzji, w dniu 5 listopada 2010 r., przez adresata nastąpiło w ustawowym 30-dniowym terminie, tym samym podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia 57 § 5 pkt 2 K.p.a. uznać należało za bezzasadny. Odnosząc się do kwestii zasadności nałożonych postanowieniem z dnia 6 października 2010 r. obowiązków do uzupełnienia wniesionego zgłoszenia, wskazać należy, iż znajdują one oparcie w obowiązujących przepisach prawa, w tym w przepisie art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga, że zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części sprowadza się głównie do potrzeby ustalenia, czy i w jakim stopniu podjęcie lub zaniechanie działalności związanej z jego użytkowaniem wpływa na zmianę wymagań sanitarnych obiektu, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania. Wymagania te zostały uwzględnione w art. 71 ust. 1 ustawy, tj. warunki w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Powyższe warunki wskazują na niezbędny zakres działań, które powinny być prowadzone w związku z zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z uwzględnieniem potrzeby dokonania uzgodnień niezbędnych prac projektowych związanych np. z przeróbką i dostosowaniem pomieszczeń w obiekcie do nowych potrzeb. W świetle przywołanej regulacji -zobowiązanie skarżącej spółki do przedłożenia opisu i rysunku budynku w stosunku do granic nieruchomości i obiektów, zwięzłego opisu technicznego wraz z danymi techniczno- użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń oraz danymi technologicznymi, jak również zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ekspertyzy technicznej w przypadku zmiany sposobu użytkowania oraz w zależności od potrzeb- pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami, było więc zasadne. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż nie może stanowić uzupełnienie braków, przedłożona przez inwestora kserokopia projektu budowlanego odbudowy i modernizacji budynku oraz orzeczenie konstrukcyjne z 1992 r., gdyż z dokumentów tych nie wynikają dane określające rodzaj i charakterystykę przedmiotowego budynku oraz dane techniczno- użytkowe obejmujące wielkości i rozkład obciążeń, uwzględniające zamierzony sposób użytkowania, a które winny znaleźć się w opisie technicznym. Również nie można było uznać za wykonanie nałożonego obowiązku złożenie przez inwestora kserokopii wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamiast wymaganego przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy zaświadczenia Prezydenta Miasta Opola o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Słusznie organ wskazał, iż przedłożona kserokopia wypisu i wyrysu z tego planu nie zastępuje takiego zaświadczenia i nie upoważnia organu do przyjęcia wypisu i wyrysuj z planu zamiast zaświadczenia. Podkreślić wypada, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego nie potwierdza treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w zakresie objętym zmianą sposobu użytkowania, lecz odnosi się do zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z tym planem. Gdyby chodziło wyłącznie o treść planu to wymienione w analizowanym przepisie zaświadczenie byłoby zupełnie zbędne, brak byłoby, bowiem przeszkód, aby Prezydent, jako właściwy organ administracji zbadał treść planu we własnym zakresie. Tymczasem chodzi o to, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma zbadać zgodność inwestycji z planem i wydać w tym przedmiocie zaświadczenie, którego treść wiąże organ, co do zgodności zmiany sposobu użytkowania z ustaleniami planu. Omawiane zaświadczenie jest swego rodzaju autentyczną wykładnią obowiązującego planu w kontekście planowanej zmiany sposobu użytkowania. Takie zaświadczenie z mocy art. 76 § 1 K.p.a. jako dokument urzędowy posiada walor prawdziwości. Znajdująca się w aktach administracyjnych kserokopia wypisu i wyrysu z miejscowego planu określa jedynie położenie działki skarżącego. Z dokumentu tego można wyczytać, że działka inwestora położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 11 U/MW- teren usług i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, w granicach strefy "A", ścisłej ochrony konserwatorskiej, układu urbanistycznego ujętego w rejestrze zabytków oraz strefy "OW", obserwacji archeologicznej. Przedłożony dokument nie zawiera w swojej treści odniesienia w zakresie zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie może stanowić wykonania obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że lokal świadczący usługi w zakresie regeneracji ciała poprzez m. in. ćwiczenia fizyczne, masaż czy zabiegi relaksujące, należy uznać za zakład odnowy biologicznej, który powinien spełniać wymogi określone z § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 lutego 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań sanitarnych, jakim powinny odpowiadać zakłady fryzjerskie, kosmetyczne, tatuażu i odnowy biologicznej (Dz. U. Nr 31, poz. 273). Nie mogą odnieść skutku również argumenty dotyczące naruszenia art. 10 K.p.a. Jak zasadnie wywiódł organ odwoławczy, Prezydent Miasta Opola rozstrzygał sprawę na podstawie materiałów dostarczonych przez inwestora, będącego jedyną stroną postępowania, tym samym znanych stronie. Nadto skarżący nie wykazał, że brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania, uniemożliwił mu dokonania konkretnej czynności procesowej lub miał wpływ na wynik sprawy. Stosownie do powyższego uznać należało, że w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a rozstrzygnięcie podjęte zostało na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wobec zaś braku dowodów jednoznacznie przeczących temu, że inwestor wykonał nałożony postanowieniem obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, przez złożenie wskazanych dokumentów, brak jest podstaw do kwestionowania oceny organu. Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.