II SA/Op 95/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. reprezentowanego przez kuratora J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 września 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działającego z upoważnienia Burmistrza Nysy, z dnia 2 lipca 2013 r. o odmowie przyznania M. M. pomocy finansowej w formie zasiłku okresowego. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z dnia 3 czerwca 2013 r. J. M. działająca w imieniu częściowo ubezwłasnowolnionego syna - M. M. zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego. Po rozpatrzeniu wniosku, Zastępca Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działając z upoważnienia Burmistrza Nysy, decyzją z dnia 2 lipca 2013 r. nr [...], odmówił przyznania M. M. zasiłku okresowego. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 2, 8 ust. 1 i ust. 3, 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. nr 175, poz.182 – zwanej dalej ustawą). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że od dnia 14 września 2012 r. J. M. jest sądowym kuratorem syna M. M.. Następnie podał, że M. M. od dnia 4 marca 2013 r. przebywa w Domu Pomocy Społecznej w [...] - [...]. Dochód wnioskodawcy stanowi przyznany decyzją organu z dnia 17 grudnia 2012 r. zasiłek stały, który aktualnie wynosi 389 zł oraz przyznany decyzją organu z dnia 25 marca 2013 r., na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2014 r., zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, co daje łącznie kwotę 542 zł. W tych okolicznościach organ uznał, że brak jest podstaw do przyznania M. M. pomocy w omawianej formie, gdyż jego dochód w kwocie 542 zł równy jest kwocie 542 zł kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy zasiłek okresowy przysługuje wówczas ,gdy dochód osoby ubiegającej się o zasiłek okresowy jest niższy od kryterium dochodowego. W konkluzji uzasadnienia organ przytoczył analitykę rozdysponowania środków finansowych na wypłatę zasiłków okresowych. W odwołaniu od powyższej decyzji kurator wnioskodawcy J. M. zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez przyjęcie, że zasiłek pielęgnacyjny wlicza się do kryterium dochodowego oraz sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału. W uzasadnieniu podniosła, że organ przyjął zasiłek pielęgnacyjny do dochodu, mimo że ustawa o pomocy społecznej nie wymienia zasiłku pielęgnacyjnego jako dochodu podlegającego wliczeniu i mającego tym samym wpływ na kryterium dochodowe. Podkreślała, że art. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych definiuje pojęcie dochodu bez zasiłku pielęgnacyjnego. Podała, że nie otrzymała decyzji z dnia 15 marca 2013 r. oraz z dnia 6 maja 2013 r., o których mowa w uzasadnieniu decyzji i stąd też ustalenia organu są sprzeczne z materiałem sprawy, a ujawnione i niedoręczone kuratorowi decyzje naruszają normy prawa. Zaskarżoną decyzją z dnia 26 września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy, a następnie odwołał się do treści przepisów prawa materialnego, w tym art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 oraz art. 38 ustawy. Kolegium odnotowało również, że od 1 października 2012 r. kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł, stosownie do § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), zwanego dalej rozporządzeniem. Dalej wskazało, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie ustalono, że M. M. od dnia 4 marca 2013 r. przebywa w Domu Pomocy Społecznej w [...] – [...]. Jego łączny dochód, w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w maju 2013 r., na który składa się zasiłek stały w wysokości 389 zł miesięcznie oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, wynosi 542 zł i odpowiada wysokości kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej w kwocie 542 zł. W ocenie Kolegium, M. M. nie spełnia zatem podstawowej przesłanki wymienionej w art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. uzyskiwania dochodu osoby samotnie gospodarującej nieprzekraczającego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, co ma ten skutek, iż strona nie kwalifikuje się do otrzymania zasiłku okresowego. Odnosząc się do zarzutu odwołania Kolegium argumentowało, że brak jest podstaw do nieuwzględniania przy obliczaniu dochodu uprawniającego do świadczeń z pomocy społecznej dochodu z tytułu zasiłku pielęgnacyjnego. Zdaniem Kolegium, przepisy art. 8 ust. 3 i 4 ustawy dokładnie określają sposób, w jaki organy obowiązane są ustalać dochód osób ubiegających się o świadczenia i korzystających ze świadczeń. Tym samym należy uznać, iż katalog przychodów niestanowiących dochodu w rozumieniu ustawy jest na gruncie ustawy o pomocy społecznej zamknięty i nie przewiduje możliwości pominięcia zasiłku pielęgnacyjnego. Nadto podniosło, że w żadnym innym przepisie ustawy nie postanowiono, iż uzyskany zasiłek pielęgnacyjny nie podlega zaliczeniu do dochodu, a skoro tak, trafnie organ I instancji przyjął, iż przy ustalaniu dochodu strony należało uwzględnić kwotę zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 zł miesięcznie. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SO/Op 34/13, działającemu przez kuratora M. M. ustanowiono adwokata. Pismami z dnia 4 marca 2014 r., ustanowiony z urzędu adwokat wraz ze skargą na powyższą decyzję złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W skardze reprezentujący, działającego przez kuratora M. M. adwokat, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że zasiłek pielęgnacyjny wlicza się do dochodu, od którego uzależnione jest przyznanie zasiłku okresowego podczas, gdy zdaniem kuratora M. M., zasiłek pielęgnacyjny nie powinien być brany pod uwagę przy jego ustalaniu. W uzasadnieniu wyjaśniał, iż zasiłek pielęgnacyjny, który przyznawany jest w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, nie powinien być wliczany do dochodu zdefiniowanego w art. 8 ust. 3 i 4 ustawy. Argumentował, że ustawa o pomocy społecznej wyraźnie pomija zasiłek pielęgnacyjny jako element podlegający wliczeniu do dochodu. Co więcej, zasiłek pielęgnacyjny nie ma charakteru wynagrodzenia za pracę czy też renty, które głównie są przeznaczone na utrzymanie. Wskazywał, że sytuacja materialna M. M. jest tak trudna, że nie ma on możliwości zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb, stąd też art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy należy interpretować w ten sposób, aby świadczenie jakim jest zasiłek pielęgnacyjny nie podwyższało dochodu wnioskującego i w konsekwencji tak, aby skarżący był uprawniony do zasiłku celowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazując, że złożona skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, wniosło o odrzucenie skargi. Postanowieniem z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 95/14 skarżącemu przywrócono termin do wniesienia skargi. Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r., kurator skarżącego wnosząc o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania poparła złożoną przez profesjonalnego pełnomocnika skargę. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę. Kurator skarżącego podniosła, że Trybunał Konstytucyjny nigdy nie stwierdził, aby zasiłek pielęgnacyjny stanowił dochód. Zauważyła, że takiego stanowiska nie zajął również Sąd Najwyższy, w związku z czym wniosła o przedstawienie w powyższym zakresie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień skarga podlega oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 września 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a. decyzji organu I instancji wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja wydana przez organ I instancji, odpowiadają przepisom prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182), zwanej dalej również ustawą, która określa zasady przyznawania pomocy społecznej. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, służy ona wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej, której rodzaje określone zostały w art. 36 ustawy, jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku okresowego (art. 36 pkt 1 lit. b ustawy). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Na gruncie powołanego przepisu zauważyć należy, że szczególne okoliczności, których wystąpienie uprawnia do zasiłku okresowego wskazane zostały przez ustawodawcę jedynie przykładowo. Przyjąć tym samym trzeba, że każda trudna sytuacja, połączona z niemożliwością jej przezwyciężenia będzie uprawniała do otrzymania tego świadczenia. Przyznanie jednak określonego świadczenia w każdym przypadku uzależnione będzie od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy. Oznacza to, że niezależnie od zaistniałych trudności życiowych organ przyznający świadczenia z pomocy społecznej obowiązany będzie odmówić przyznania zasiłku okresowego osobie samotnie gospodarującej, jeśli jej dochód nie będzie niższy od ustawowego kryterium dochodowego. Niespełnienie wskazanego wymogu bezwzględnie wyłącza bowiem przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego. Odnosząc się do przesłanki w postaci kryterium dochodowego wskazać trzeba, że zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł. Zaakcentowania wymaga także okoliczność, że ustawa precyzyjnie określa sposób ustalania przez organy dochodu osób ubiegających się o przyznanie świadczenia. Ogólna definicja dochodu dla celów pomocy społecznej ujęta została w art. 8 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, jak również kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Wszystkie składniki dochodu ustala się według zasad określonych w poszczególnych ustępach art. 8. W ust. 4 tego przepisu ustawodawca wskazał, że do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, zasiłku celowego, pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty, wartości świadczenia w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych, dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego. Z powyższych przepisów bezsprzecznie wynika, iż w art. 8 ust. 4 ustawy ustawodawca enumeratywnie wyliczył przychody, które na potrzeby ustalenia spełniania kryterium dochodowego nie podlegają zaliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z przepisem art. 8 ust. 3 ustawy. Katalog przychodów określonych w tym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że organ administracji przyznający świadczenia nie ma żadnej swobody w zakresie ustalania dochodu osoby, w tym również wykraczania poza katalog przychodów w nim określonych i niezaliczenia do dochodu osoby samotnie gospodarującej zasiłku pielęgnacyjnego. Nie ulega również wątpliwości, że zasiłek pielęgnacyjny podlega zaliczeniu do dochodu warunkującego przyznanie prawa do zasiłku okresowego, co w sposób jednoznaczny wynika z treści art. 8 ust. 3 i 4 ustawy. Nie jest bowiem wymieniony w art. 8 ust. 4 ustawy wśród świadczeń, które nie podlegają wliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1901/11; a także wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 784/10 oraz z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 489/07 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wbrew zatem zarzutom skargi przywołane uregulowania prawne uzasadniają stwierdzenie, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły wysokość dochodu skarżącego na kwotę 542 zł, przyjmując, że składa się on z zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł oraz zasiłku stałego w wysokości 389 zł miesięcznie. Z art. 8 ust. 10 ustawy jednoznacznie wynika, że dochody ze wszystkich źródeł podlegają zsumowaniu. Prawidłowo także organy stosując art. 8 ust. 3 ustawy, przyjęły dochód skarżącego z miesiąca maja, a więc miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie pomocy. W ocenie Sądu, stwierdzić również trzeba, że podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego nastąpiło po dokonaniu wnikliwych ustaleń co do okoliczności faktycznych, na podstawie oceny uwzględniającej zgromadzony materiał dowodowy. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, przy czym rozstrzygnięcie podjęto po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, wymaganego na mocy art. 106 ust. 4 ustawy. W postępowaniu tym ustalono zarówno sytuację osobistą, jak i majątkową skarżącego. W tym celu zebrano konieczne dowody, m.in. w postaci wywiadu środowiskowego decyzji o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego w kwocie 389 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania wniosku strony i podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. Nie zostały przy tym ujawnione jakiekolwiek okoliczności mogące poddawać w wątpliwość ustalony stan faktyczny. Odnotowania także wymaga, że organ odwoławczy, stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., odniósł się do zarzutu odwołania i zajął w tym zakresie trafne stanowisko. Reasumując, skonstatować należy, że organy orzekające oceniły materiał dowodowy zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, a więc zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Z uwagi na ujawnione okoliczności prawidłowo też odmówiły skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. Skarżący nie spełnił bowiem warunków do uzyskania tej formy pomocy, ponieważ jego dochód wynoszący 542 zł jest równy kryterium dochodowemu osoby samotnie gospodarującej, odpowiadającemu kwocie 542 zł. Natomiast, jak wskazano już wyżej, kryterium dochodowe jest przesłanką warunkującą przyznanie świadczenia tego rodzaju, co oznacza, że jego niespełnienie pozbawia organ możliwości przyznania zasiłku okresowego, nawet jeżeli wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Dodatkowo już tylko wskazać można, podzielając w tej kwestii pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż organy, działając na wniosek ubiegającego się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, nie mają obowiązku wypowiadania się odnośnie kwestii zastosowania art. 41 pkt 2 ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (por. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 406/12, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżący wyraźnie wystąpił o przyznanie zasiłku okresowego i z żadnego dowodu nie wynika, by oczekiwał pomocy, którą następnie należy zwrócić. Za prawidłowe należy więc uznać postępowanie organów orzekających, które rozpatrywały sprawę zgodnie z żądaniem skarżącego zawartym w złożonym wniosku. Co do wniosku kuratora skarżącego o przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, należy podnieść, że z art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz art. 193 Konstytucji RP wynika, że każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Z samego brzmienia tych przepisów jasno wynika, że nie obliguje on sądu, a jedynie umożliwia sądowi przedstawienie Trybunałowi pytania prawnego, i to w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie Sąd wobec braku wątpliwości interpretacyjnych, co do treści art. 8 ust. 3 i 4 ustawy nie znalazł wystarczającej podstawy do wystąpienia z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi orzeczono o jej oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.