II SAB/Op 10/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę. J. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na budowie [...] na rzecze [...] w [...]. Podniósł, że organ dopuścił się naruszenia ustawowych terminów określonych w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłoka w wydaniu decyzji trwająca ponad pół roku, naraża skarżącego na znaczne straty finansowe wynikające z konieczności dzierżawy jazu. Ponadto, przedłużające się procedury administracyjne stanowią realne zagrożenie dla skuteczności inwestycji, gdyż w umowie dzierżawy jazu jest zapis ściśle określający termin zakończenia inwestycji, w którą skarżący zainwestował już kilkaset tysięcy złotych. W odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z dnia 11 marca 2013 r. organ uznał, że skarga dotyczy sprawy zarejestrowanej w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Opolu pod nr [...], w związku z odwołaniem W. S. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 25 czerwca 2012 r., nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Według informacji organu, decyzja Kolegium w sprawie zapadła w dniu 29 listopada 2012 r. i zostanie doręczona stronom postępowania po sporządzeniu jej uzasadnienia. Odnosząc się natomiast do skargi Kolegium wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem organu, skoro w stosunku do organu, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, nie ma organu wyższego stopnia, to przed wniesieniem skargi należy wezwać samorządowe kolegium odwoławcze do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, na zasadzie art. 52 § 3 P.p.s.a. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 marca 2013 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, skarżący wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zarzucaną bezczynnością. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, do rąk dorosłego domownika – córki skarżącego, w dniu 15 marca 2013 r., co wynika z pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach sprawy (k-10 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia, skarżący w żaden sposób nie odniósł się do wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako: "P.p.s.a.", skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ponieważ zażalenie i wezwanie do usunięcie naruszenia prawa, o których mowa w tym przepisie, są równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1649/11, LEX 1151663; z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 131/13; z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 – obydwa dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż jeżeli organem, którego dotyczy skarga na bezczynność jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w niniejszej sprawie – z siedzibą w Opolu), skarga taka winna zostać poprzedzona złożeniem przez stronę skarżącą do tego organu, wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący J. L., pomimo zobowiązania Sądu, nie wyjaśnił czy składał w sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a z odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wynika, że czynność taka przez J. L. nie została dokonana. Tym samym uznać należało, że skarżący nie skorzystał z wyżej opisanego środka prawnego, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § P.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego złożenia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, co powoduje niedopuszczalność skargi. Wobec powyższego poza kognicją Sądu pozostały kwestie związane z badaniem bezczynności organu w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną, co Sąd orzekł jak w sentencji.