II SAB/Op 11/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi K. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Opolu do rozpoznania wniosku K. P. z dnia 8 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2) stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Opolu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Opolu na rzecz skarżącego K. P. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 9 lutego 2022 r. K. P. (dalej: skarżący, strona lub wnioskodawca) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Komendy Miejskiej Policji w Opolu (dalej: KMP), skargę na bezczynność tej jednostki Policji w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej wnioskowanej przez niego pismem z 8 listopada 2021 r. Skarżący zarzucił Komendantowi Miejskiemu Policji w Opolu (dalej: organ, Komendant Policji) naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. na dzień kierowania wniosku przez skarżącego: Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, ze zm., w dacie orzekania: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.), dalej: u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Formułując powyższe zarzuty wniósł skarżący o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z 8 listopada 2021 r., oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawił skarżący tok postępowania od dnia złożenia wniosku do dnia złożenia skargi, w tych ramach wskazał, że 8 listopada 2021 r. złożył na adres Komendy Miejskiej Policji w Opolu, przez platformę ePuap, wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "Na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 z późn. zm.), zwracam się z prośbą o udostępnienie informacji w zakresie: - zgłoszonych wykroczeń za pomocą poczty elektronicznej z adresu [...] na adres: [email protected], które to zgłoszenia zostały następnie przekazane właściwym miejscowo policjantom z KMP w Opolu celem przeprowadzenia czynności wyjaśniających, wg poniższej listy dni dokonania tych zgłoszeń, poprzez: wskazanie na jakim etapie są czynności wyjaśniające wskazanie jak zakończyły się czynności wyjaśniające (np.: udzielono pouczenia, nie ustalono sprawcy, wystawiono mandat - w jakiej wysokości, przyznano punkty karne - ile, itp.)". Jednocześnie wnioskodawca podał daty dokonanych zgłoszeń, tj. m.in.: w roku 2019 – 8 kwietnia i sierpnia, w roku 2021 – 5 stycznia (dwa zgłoszenia z tego dnia), 28 stycznia, 16 marca, 1 kwietnia, 26 maja, 27 maja (dwa zgłoszenia z tego dnia), 6 czerwca (trzy zgłoszenia z tego dnia), 9 czerwca (dwa zgłoszenia z tego dnia), 20 czerwca (trzy zgłoszenia z tego dnia). Ponadto wskazał skarżący, że korespondencję w sprawie wniosku należy kierować na skrzynkę ePuap, przytaczając jednocześnie adres. Nadmienił na zakończenie, że 25 listopada 2021 r. złożył, również przez platformę ePuap, "przypomnienie" w sprawie jego wniosku, które, jak zauważył, podobnie jak wniosek pozostało bez odpowiedzi. Zaznaczył przy tym, że termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. W jego ocenie to czyni skargę zasadną i konieczną. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji działający przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jej oddalenie, zasądzenie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych od skarżącego na rzecz organu, oraz rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W motywach odpowiedzi jej autor podniósł, że 26 listopada 2021 r. organ pismem o sygnaturze: [...] odniósł się do wniosku skarżącego i udzielił przedmiotowej odpowiedzi w następującym zakresie żądania wnioskodawcy: "Lista dokonanych zgłoszeń w dniach oraz wskazanie na jakim etapie są czynności wyjaśniające/w jaki sposób zakończyły się czynności wyjaśniające: 1. 08.04.2019 r. - zakończono z uwagi na przedawnienie; 2. 19.08.2019 r. - zakończone w postępowaniu mandatowym; 3. 05.01.2121 r. - w obu przypadkach zakończone z uwagami na zastosowanie środków oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia; 4. 28.01.2021 r. - zakończone w postępowaniu mandatowym; 5. 16.03.2021 r. - w trzech przypadkach zakończono w postępowaniu mandatowym, w jednym przypadku brak znamion wykroczenia; 6. 01.04.2021 r. - w tym dniu zgłoszenia nie odnotowano; 7. 26.05.2021 r. - zastosowano postępowanie mandatowe; 8. 27.05.2021 r. - zastosowano postępowanie mandatowe; 9. 06.06.2021 r. - w jednym przypadku skierowano wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego, w dwóch przypadkach czynności wciąż trwają; 10. 09.06.2021 r. - 5 pojazdów: w jednym przypadku - mandat karny kredytowy, w trzech przypadkach - pouczenia i w jednym przypadku - czynności wciąż trwają; 11. 20.06.2021 r. stwierdzono brak znamion wykroczenia". Zaznaczył pełnomocnik organu, że informacja tej treści została przesłana do skarżącego przez platformę ePuap 29 listopada 2021 r. godz. 08:38:04, co potwierdził starszy specjalista Ogniwa Łączności i Informacji KMP w Opolu. W jego ocenie podniesiony przez skarżącego zarzut nieudostępnienia informacji publicznej nie znajduje uzasadnienia, albowiem organ udzielił mu informacji w pełnym zakresie. Równocześnie wskazania zatem wymaga, że złożenie skargi i odpowiedzi na nią poprzedził następujący ciąg zdarzeń. Wnioskiem, przytoczonym explicite powyżej, skarżący zwrócił się do organu o udzielenie mu odpowiedzi na sformułowane w nim pytania (zacytowane powyżej) i przekazanie jej na adres zwrotny wskazany we wniosku (k. 1 akt administracyjnych). Organ pismem datowanym na dzień 26 listopada 2021 r. oznaczonym jako: [...], sporządził odpowiedź na wniosek strony. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia tej odpowiedzi stronie. W piśmie z 4 maja 2022 r. skarżący wyjaśnił, że nie otrzymał odpowiedzi na jego wniosek z 8 listopada 2021 r., a także oświadczył, iż na skrzynce ePuap "nie ma śladu" udzielonej mu odpowiedzi. Mając to na względzie, Sąd przekazał organowi stanowisko strony i zwrócił się do niego o przesłanie zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego udzielonej mu przez organ odpowiedzi datowanej na 26 listopada 2021 r. W odpowiedzi pełnomocnik organu poinformował, iż organ nie dysponuje zwrotnym poświadczeniem odbioru odpowiedzi organu z 26 listopada 2021 r. udzielonej skarżącemu, a przesłanej mu drogą elektroniczną (ePuap). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., w związku z jej art. 120. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wyjaśnić, że skarga na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi dla swojej skuteczności zostać poprzedzona wniesieniem ponaglenia. Kwestia ta jest jednolicie ujmowana w orzecznictwie. Wyczerpujące rozważania w tej kwestii zaprezentowane zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 października 2020 r., sygn. akt l OSK 2266/19 (wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdził, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia środka zaskarżenia. Zgodnie z kolei z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w jego § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy prezentowaniu stanowiska organu jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. W sprawie poza sporem jest, że strona w skardze zarzuciła organowi – jak wskazano na wstępie – bezczynność w załatwieniu jej wniosku kierowanego do niego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spór, co do zasady, koncentruje się wokół ustalenia czy w sprawie wystąpiła bezczynność w załatwieniu wniosku – jak wywodzi strona skarżąca – czy też nie, jak twierdzi organ. Przedstawienie przyczyn, jakie legły u podstaw oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania przede wszystkim, że prawo do informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie przytaczanej wielokrotnie powyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zwanej nadal: u.d.i.p. Ustawa ta reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Równocześnie mając na uwadze charakter żądanej informacji podkreślenia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że adresat wniosku – Komendant Miejski Policji w Opolu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jest organem władzy publicznej. Ta materia pozostawała zresztą poza sporem w niniejszej sprawie. Podobnie jak poza sporem jest, że wnioskowane przez stronę skarżącą informacje stanowią informację publiczną. Informacja ta wiąże się bowiem z funkcjonowaniem i działalnością organu w ramach zadań publicznych po interwencji, czy też zgłoszeniu strony. Należy zatem wskazać, że skarżący zwrócił się do organu wnioskiem z 8 listopada 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej załatwienia zgłoszenia o ujawnionych wykroczeniach, dokonanego za pomocą poczty elektronicznej z jego adresu, szczegółowo opisanego powyżej. W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie organ, do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, pozostaje – zdaniem Sądu – w stanie bezczynności w zakresie, w jakim nie ustosunkował się do objętych wnioskiem informacji w prawem określony sposób. Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej – co wymaga podkreślenia – mamy do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje w ogóle, bądź podejmuje ją, ale wadliwe. W ocenie Sądu organ nie przedstawił dowodu pozwalającego na przyjęcie, że – wbrew stanowisku strony skarżącej – udzielił jej żądanej przez nią wnioskiem z 8 listopada 2021 r. informacji. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodu doręczenia stronie odpowiedzi. Organ nie posiada dowodu zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego jego odpowiedzi datowanej na 26 listopada 2021 r. Nadto brak jest także dowodu udzielenia skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 8 listopada 2021 r., nawet po jego "przypomnieniu" – jak określił skarżący – z 25 listopada 2021 r. Tymczasem skarżący konsekwentnie podnosi brak odpowiedzi organu na jego wniosek z 8 listopada 2021 r. W ocenie Sądu przytoczenie przez organ w odpowiedzi na skargę treści pisma z 26 listopada 2021 r., mającego stanowić jego reakcję na wniosek skarżącego nie może być uznane za załatwienie wniosku w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. Równocześnie zauważenia wymaga, że organ także wraz z odpowiedzią na skargę nie przekazał stronie jego odpowiedzi na jej wniosek, co czyni, że wniosek strony nadal nie jest rozpoznany w prawem określony sposób, o czym szerzej powyżej. Dostrzec przy tym należy, że odpowiedź na skargę jest szczególnym rodzajem pisma procesowego organu, ma ona inny cel i inny jest jej charakter, prawem określony. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a., a zatem powinna spełniać warunki formalne określone w art. 46 p.p.s.a. Przytoczony przepis nie określa, jaką treść ma zawierać odpowiedź na skargę. Z istoty tego pisma wynika jednak, że powinna ona wyrażać stanowisko organu wobec zarzutów i wniosków skargi. Za aktualny w ocenie składu orzekającego w tej sprawie należy uznać pogląd sformułowany w wyroku NSA z 27 kwietnia 1992 r., sygn. akt III SA 1838/91, że odpowiedź organu administracji publicznej na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań (tak też NSA w wyroku z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 635/12). Stanowisko to uznawane jest jako ujednolicone zarówno w judykaturze jak i doktrynie, tak m.in. A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 141. Z kolei, o czym także nie można nie wspomnieć, art. 54 § 3 p.p.s.a. reguluje instytucję autokontroli. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W wypadku kontroli nad działalnością administracji publicznej sprawowaną przez sądy zasadą jest wnoszenie skargi (lub innego pisma inicjującego postępowanie przed sądem) za pośrednictwem organu, którego działanie jest kwestionowane. Celem takiego rozwiązania jest umożliwienie przeprowadzenia tzw. autokontroli i uznania żądania zawartego w skardze jeszcze przed przekazaniem jej do sądu. Artykuł 54 § 1 p.p.s.a. przewiduje pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem zaskarżenia, ma trzydzieści dni na udzielenie odpowiedzi na skargę oraz przesłanie jej sądowi wraz z aktami. Wymieniony organ nie jest natomiast uprawniony do podjęcia czynności sprawdzających dopuszczalność skargi, legitymację skarżącego czy spełnienie przez skargę warunków formalnych. Prawodawca, co istotne, przewidział środki prawne możliwe do zastosowania w sytuacji, w której organ nie zrealizował przewidzianych prawem obowiązków, tzn. nie przekazał skargi w odpowiednim terminie sądowi lub nie dostarczył wraz z nią odpowiednich dokumentów. W przypadku stwierdzenia takiego zaniechania strona może wystąpić bezpośrednio do WSA z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny, której wysokość może wynieść do wysokości dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.). W orzecznictwie podkreśla się, że taka sankcja ma charakter dyscyplinująco-represyjny. Taka jej funkcja i ocena czy zaniechanie miało miejsce z narażeniem prawa są podstawą do ustalenia jej wysokości w danej sprawie przez sąd. Trzeba zauważyć, że dopuszczalne jest wielokrotne składanie takich wniosków, aż do momentu, w którym organ wykona spoczywający na nim obowiązek (zob. postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 sierpnia 2014 r., sygn akt II SO/Go 7/14). W tej sytuacji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a p.p.s.a., należało zobowiązać organ do rozpatrzenia pkt 1 wniosku skarżącego z 8 listopada 2021 r. w terminie 14 dni, wynikającym z powołanego wyżej art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (punkt 1 sentencji wyroku). Oceniając, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, trzeba mieć na względzie całokształt okoliczności sprawy. Zdaniem Sądu postawy organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą w zadośćuczynieniu żądaniu skarżącego. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa zastrzeżone jest dla wyjątkowych sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1415/19 wskazał, że "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia". W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy przypadek lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Bezczynność organu w niniejszej sprawie nie odpowiada powyższemu opisowi. Z tych względów Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania należnych skarżącemu orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł.