II SAB/Op 16/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi G. N. na bezczynność Zarządu Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje Zarząd Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 20 listopada 2014 r. w sprawie udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Zarządu Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] na rzecz skarżącego G. N. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 20 listopada 2014 r. G. N., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, z późn. zm.) zwrócił się do Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] (dalej zwanego Kołem) z prośbą o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: jakie kwoty kosztów szacowania szkód łowieckich oraz ochrony pól i upraw przed szkodami łowieckimi poniosło Koło w sezonach 2009/10, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14; jakie koszty zostały poniesione z tytułu spowodowania w dniu 10 listopada 2011 r. przez M. B. kolizji drogowej, leasingowanym przez Koło ciągnikiem rolniczym i jakie konsekwencje poniósł kierowca ciągnika. Wnioskodawca wniósł także o przekazanie potwierdzonych za zgodność kserokopii: protokołów szacowania szkody łowieckiej z dnia 4 września 2008 r., nr [...] oraz z dnia 2 września 2008 r., nr [...]; dokumentów dotyczących spowodowania przez M. B. kolizji drogowej w dniu 10 listopada 2011 r.; dokumentów powołujących na strażnika łowieckiego H. W. i R. J.; uchwał Walnego Zgromadzenie Członków Koła dotyczących zwolnienia strażników łowieckich z płacenia wobec Koła zobowiązań finansowych oraz raportów z działalności ww. strażników łowieckich w okresie od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2014 r. Adresat nie udzielił wnioskodawcy odpowiedzi, dlatego pismem z dnia 12 stycznia 2015 r. skarżący złożył do Zarządu Okręgowego w Opolu Polskiego Związku Łowieckiego, zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na bezczynność Zarządu Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] G. N. zarzucił nierozpoznanie podania w terminie art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm. zwanej dalej K.p.a.), naruszenie zasady zaufania do organów państwa, wyrażonej w art. 8 K.p.a. oraz zasady szybkości postępowania, określonej w art. 12 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Zarząd Koła Łowieckiego wniósł o jej odrzucenie argumentując, że w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia wobec nieprzedstawienia przez skarżącego rozstrzygnięcia w zakresie złożonego zażalenia do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Opolu na przewlekłe prowadzenie postępowania. Tym samym, stosownie do art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. dalej zwanej P.p.s.a.), skarga jest niedopuszczalna. W złożonym na rozprawie piśmie z dnia 9 marca 2015 r. organ, odnosząc się do wskazanych w podaniu z dnia 20 listopada 2014 r. pytań skarżącego podał, że żądana informacja w zakresie poniesionych przez Koło kosztów szkód łowieckich wymaga przeprowadzenia szczegółowych analiz i przeliczeń, których standardowo organ nie wykonuje. W konsekwencji okoliczność ta powoduje, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, dla której uzyskania wymagane jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. Z kolei, koszty związane z opisaną we wniosku z dnia 20 listopada 2014 r. kolizją drogową oraz poniesione konsekwencje sprawcy tego zdarzenia nie stanowią, w ocenie organu, informacji publicznej. Żądanie zaś przekazania skarżącemu kserokopii dokumentów określonych w przedmiotowym wniosku było bezpodstawne, bowiem nie posiadają one, stosownie do regulacji art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, treści i postaci dokumentów urzędowych. Nadto organ zauważył, że nie ma obowiązku przechowywania dokumentów przez okres dłuższy niż pięć lat. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Nie zgodził się z treścią pisma z dnia 9 marca 2015 r. wywodząc, że żądane przez niego informacje nie posiadają charakteru informacji przetworzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. W świetle zarzutów skargi przede wszystkim wskazać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie chodzi o klasyczny rodzaj bezczynności wynikający z naruszenia art. 35 lub art. 36 K.p.a., lecz o bezczynność podmiotu posiadającego informację publiczną i zobowiązanego do jej udostępnienia na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, z późn. zm. - dalej jako u.d.i.p.). Zauważyć należy, że stosownie do art. 21 u.d.i.p. do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśnić także przyjdzie, iż obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej. W omawianym przypadku nie znajduje także zastosowania regulacja z art. 52 § 1-4 P.p.s.a. Uwzględniając powyższe trzeba wskazać na specyfikę regulacji zawartej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, która jednakże nie zawiera odrębnych regulacji nawiązujących do przesłanek art. 52 P.p.s.a. Ustawa ta nie wprowadza środka do zaskarżenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, o którym mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a., zaś sam sposób udostępniania informacji publicznej kształtuje w sposób odformalizowany, kładąc nacisk na szybkość i sprawność postępowania. Przepisy K.p.a. stosuje się w ograniczonym zakresie, jedynie w sytuacjach, o których mowa w art. 16 i art. 17 u.d.i.p., co skutkuje brakiem podstaw żądania wyczerpania trybu z art. 37 K.p.a. Artykuł 52 § 3 P.p.s.a. nawiązuje do regulacji pozostających poza przepisami K.p.a. Z jego treści wynika wprost, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie jest "środkiem zaskarżenia" o jakim mowa w § 1 i § 2, lecz środkiem samoistnym, odrębnym i znamiennym tylko dla sytuacji ściśle określonych, mającym służyć realizacji zasady przedsądowej autokontroli administracji tam, gdzie autokontroli tej nie można sprowokować "środkiem zaskarżenia", bo taki nie istnieje. Każdy tryb "przedsądowy", w tym i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwarza dla strony obowiązek, którego wypełnienie jest warunkiem kontroli sądowej. Postrzegając omawianą instytucję także i w tym aspekcie należy uznać, że nie ma podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności skargi z powodu niewezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w innych przypadkach niż ściśle określone w § 3 art. 52 P.p.s.a. Odmienne podejście stanowiłoby bowiem ograniczenie prawa do sądu. Analizowany przepis nakazuje zaś uprzednią aktywność jedynie stronie mającej zamiar poddać sądowej kontroli akt lub czynność. Uprzednia interwencja ma zatem dotyczyć działania, a nie jak w przypadku bezczynności zaniechania organu (por. w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 29/08, LEX nr 505258). W świetle powyższego zauważyć warto, że wbrew zawartemu w odpowiedzi na skargę stanowisku organu, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Skarga została należycie opłacona, jak też brak jest przesłanek do wydania takiego orzeczenia z przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Przystępując do merytorycznego rozpoznania skargi trzeba dostrzec, w ślad za poglądami doktryny, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Wymaga przy tym podkreślenia, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji braku informacji oraz w wypadku, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien jedynie o tym powiadomić wnioskodawcę, w formie pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności (por. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 45/13, dostępny na stornie http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Aby można było zatem mówić o bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej należy przede wszystkim ustalić, czy na organie w ogóle ciążył obowiązek podjęcia stosownego aktu czy czynności. Jako, że z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.) i że zobowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), to tym samym oznacza, że tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też, że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można mówić o ewentualnej bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Mając na względzie powyższe uwagi, w pierwszej kolejności ustalić należy czy zarząd koła łowieckiego jest podmiotem, który został przez ustawodawcę zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. I tak, w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zawarto katalog podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, w pkt 5 wskazując, że takimi są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że Polski Związek Łowiecki oraz koła łowieckie są podmiotami wykonującymi zadania publiczne, a przez to są objęte regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt I OZ 1155/13, wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 89/13, dostępne na stornie http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Z przepisów ustawy Prawo łowieckie wynika bowiem, że ustawodawca przekazał Polskiemu Związkowi Łowieckiemu do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zadania te wynikają m. in. z art. 34 ustawy Prawo łowieckie. Tymi zadaniami są m.in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (patrz. R. Stec, "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). Zadania te wykonują także koła łowieckie, które zgodnie z treścią art. 33 Prawa łowieckiego, zrzeszając osoby fizyczne stanowią podstawowe ogniwo organizacyjne w Polskim Związku Łowieckim (ust. 1). Koła łowieckie posiadają osobowość prawną którą nabywają i tracą z dniem nabycia lub utraty członkostwa w Polskim Związku Łowieckim (ust. 2 i 3). Wobec powyższego bezsprzecznie koło łowieckie, w tym jego organy, a więc zarząd koła (zob. § 51 pkt 2 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego ustanowionego uchwałą XXI Krajowego Zjazdu Delegatów PZŁ z dnia 2 lipca 2005 r.), jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Rozważyć również przyjdzie, czy żądane przez skarżącego wnioskiem z dnia 20 listopada 2014 r., informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w tym m.in. o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 tej ustawy, czyli wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Użyty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zwrot "w szczególności" oznacza, że prawodawca podał jedynie przykładowy katalog spraw uznanych za informację publiczną. Tak skonstruowane regulacje wywołują szereg wątpliwości interpretacyjnych dotyczących pojęcia "informacja publiczna", dlatego też w jego prawidłowym odczytaniu należy kierować się dodatkowo treścią art. 61 Konstytucji RP, statuującego obywatelskie prawo do informacji o władzy publicznej i innych podmiotach publicznych oraz o sprawach publicznych, które to prawo jest realizowane na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Pomocne w ustaleniu znaczenia komentowanego pojęcia są także poglądy prezentowane w orzecznictwie, w którym trafnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać informację wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Zatem, wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W niniejszej sprawie skarżący wnosił o udostępnienie informacji publicznej w postaci odpowiedzi na pytania dotyczące kwoty kosztów szacowania szkód łowieckich oraz ochrony pól i upraw przed szkodami łowieckimi jakie poniosło Koło w sezonach 2009/10, 2010/11, 2011/12, 2012/13, 2013/14; kosztów Koła z tytułu spowodowania w dniu 10 listopada 2011 r. przez M. B. kolizji drogowej, leasingowanym przez Koło ciągnikiem rolniczym, konsekwencji kierowcy ciągnika oraz przekazania kserokopii: protokołów szacowania szkody łowieckiej z dnia 4 września 2008 r., nr [...] oraz z dnia 2 września 2008 r., nr [...], dokumentów dotyczących spowodowania w dniu 10 listopada 2011 r. przez M. B. kolizji drogowej; dokumentów powołujących na strażnika łowieckiego H. W. i R. J., uchwał Walnego Zgromadzenie Członków Koła dotyczących zwolnienia strażników łowieckich z płacenia wobec Koła zobowiązań finansowych, raportów z działalności ww. strażników łowieckich, w okresie od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2014 r. Tymczasem w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 20 listopada 2014 r., pismem z dnia 9 marca 2015 r. organ podał, że żądana informacja w zakresie poniesionych przez Koło kosztów szkód łowieckich wymaga przeprowadzenia dodatkowych analiz i przeliczeń, wobec czego stanowi informację przetworzoną, dla której uzyskania wymagane jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego. Z kolei koszty związane z opisaną we wniosku z dnia 20 listopada 2014 r. kolizją drogową oraz konsekwencje sprawcy tego zdarzenia nie zostały uznane przez organ za informację publiczną. Żądanie zaś przekazania skarżącemu kserokopii dokumentów określonych w przedmiotowym wniosku wobec braku posiadania przez nich waloru dokumentów urzędowych zostało uznane za bezzasadne. Nadto organ zauważył, że nie ma obowiązku przechowywania dokumentów przez okres dłuższy niż pięć lat. W ocenie Sądu, omówione pismo nie może być uznane za udzielenie żądanej informacji publicznej. Jak wynika z powyższego udzielona w przedmiotowym piśmie - po terminie (tj. dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia podania i bez uprzedniego poinformowania skarżącego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację) - odpowiedź na ten wniosek, nie czyni zadość temu wnioskowi. Sąd zauważa także, iż organ uznając, że żądana przez skarżącego informacja w zakresie poniesionych przez Koło kosztów szacowania szkód, posiada walor informacji przetworzonej, nie dochował ani trybu ani formy załatwienia sprawy zgodnej z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadmieistracyjnego wynika, iż w sytuacji uznania przez organ, że informacja ma charakter informacji przetworzonej, obowiązany jest do wezwania wnioskodawcy do wykazania szczególnego interesu publicznego. Dopiero w następstwie analizy odpowiedzi wnioskodawcy na takie wezwanie podmiot zobowiązany, stwierdzając że nie zachodzi w sprawie przesłanka szczególnego interesu publicznego w udostępnieniu informacji przetworzonej wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Go 667/11, LEX nr 1152612, wyroku NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, LEX nr 1260013). Natomiast z akt sprawy nie wynika, aby Koło Łowieckie wzywało wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, ani że wydało decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji, czy też decyzję o umorzeniu postępowania. Organ nie wskazał także, że nie jest w posiadaniu żądanych przez skarżącego dokumentów. Nie wyjaśnił również na jakiej podstawie opiera założenie, że informacja dotycząca kosztów kolizji drogowej z udziałem leasingowanego przez Koło ciągnika rolniczego nie stanowi informacji publicznej. Dodatkowo zakwestionować należy stanowisko organu, że - wobec założonego przezeń braku możności przypisania wnioskowanym przez skarżącego kserokopiom waloru dokumentu urzędowego - nie mogą mu one zostać wydane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż jednym z uprawnień składającym się na prawo do informacji publicznej jest możliwość zapoznania się z dokumentami urzędowymi (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). Odmiennie reguluje tę kwestię art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którym na prawo do informacji publicznej składa się dostęp do dokumentów, których treść spełnia kryteria określone w jego ust. 1. Rozróżnienie regulacji konstytucyjnej i ustawowej sprowadza się do stosunku pomiędzy zakresami pojęć "dokument" i "dokument urzędowy". Przepis art. 3 ust. 1 u.d.i.p. należy zatem interpretować rozszerzająco, zgodnie z konstytucyjną zasadą dostępu do wszelkich dokumentów obejmujących informację publiczną. Kryterium uzyskania dostępu do dokumentu jest zatem jedynie istnienie okoliczności wyłączających udostępnienie informacji, a nie jego kwalifikacja jako dokumentu urzędowego (por. M. Jaśkowska, op.cit., s. 37-39). Stąd w orzecznictwie trafnie się podkreśla, iż pojęcie "informacji publicznej" jest pojęciem szerszym od pojęcia "dokument urzędowy", ten bowiem zawiera się w pojęciu "informacji publicznej". Dokument urzędowy pozostaje tylko jednym z rodzajów informacji publicznej. Dla spełnienia kryterium dostępności dokument taki nie musi być dokumentem urzędowym w rozumieniu u.d.i.p. Istotne bowiem jest, by zaistniała przesłanka oficjalności takiego dokumentu, odnoszona do jego treści (por. w wyroku NSA z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2208/12, wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/ Łd 356/12, dostępny na stornie http://orzeczenia.nsa. gov.pl). W świetle powyższego nie można uznać, iż nieposiadania waloru dokumentu urzędowego wnioskowanych przez skarżącego kserokopii dokumentów wykluczał, co do zasady, zrealizowanie żądania skarżącego. Tym bardziej, że zawnioskowane przez skarżącego dokumenty są wytworzone przez podmiot publiczny i dotyczą realizacji zadań publicznych koła łowieckiego. Skoro zatem żądana we wniosku z dnia 20 listopada 2014 r. informacja jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zarząd koła łowieckiego jest organem obowiązanym do udostępnienia tej informacji, to nie udzielając jej, a także nie wydając w tym przedmiocie decyzji odmownej, organ ten dopuścił się bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tej regulacji, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stąd skarżony organ, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., został zobowiązany do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku. Trzeba odnotować, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bezczynność jest bowiem naruszeniem prawa. Nie można jednak uznać, że w każdej bezczynności mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa (por. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Bk 65/13, dostępny na stornie http://orzeczenia.nsa. gov.pl). Zdaniem Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć należy, że powodem bezczynności Zarządu Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] była nieznajomość obowiązujących przepisów prawa, a nie zaś zła wola, dlatego Sąd nie stwierdził, aby bezczynność ta miała postać rażącego naruszenia prawa. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.