II SAB/Op 64/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia odrzucić skargę. A. B. wniósł w piśmie z dnia 13 sierpnia 2013 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 7 maja 2012 r., nr [...], w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 31 kwietnia 2004 r., nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Nysy z dnia 26 listopada 2001 r., nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia 31 października 2001 r., nr [...], w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej we wsi [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr A, nr B, nr C i nr D k.m. [...]. W skardze zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie rozpoznaje jego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji własnej z dnia 31 maja 2004 r., nr [...], w sposób celowy, aby przedawnić postępowanie. Wskazał, że pierwszą decyzję Kolegium podjęło 7 maja 2012 r., nr [...], zaś skarżący otrzymał ją dopiero w dniu 25 marca 2013 r. Decyzja była dla niego niekorzystna stąd w dniu 3 kwietnia 2013 r. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Następnie otrzymał pismo z Kolegium, że sprawa zostanie rozpoznana w terminie do 31 lipca 2013 r., ze względu na problemy kadrowe Kolegium. Stwierdził nadto, że, decyzję otrzymali jego przeciwnicy procesowi, a on nie. Powyższa skarga została przekazana, na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., do organu II instancji wraz z kopertą i pismem ją uzupełniającym. Celem nadania biegu sprawie, zobowiązano organ do nadesłania odpowiedzi na skargę oraz nadesłanie akt administracyjnych, w terminie 30 dni od dnia doręczenia pod rygorem skutków, o których mowa w art. 55 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wyjaśnił, że decyzja w przedmiotowej sprawie zapadła na posiedzeniu zespołu orzekającego w dniu 4 września 2013 r. i zostanie wysłana stronom po sporządzeniu jej pisemnego uzasadnienia. Jednocześnie Kolegium podniosło, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, jakie mu przysługiwały przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Wskazało w tym zakresie, że zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skoro w stosunku do organu, jakim jest samorządowe kolegium odwoławcze, nie ma organu wyższego stopnia, to przed wniesieniem skargi należy wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, na zasadzie art. 52 § 3 P.p.s.a. Jeżeli więc strona uznała, że Kolegium nie załatwiło w terminie jej odwołania, bądź prowadziło sprawę przewlekle, powinna wezwać Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, tymczasem w niniejszej sprawie skarżący tego nie uczynił. Kolegium zauważyło, że dopiero po wykorzystaniu tego środka przysługiwałoby jej prawo wniesienia skargi do sądu. Stąd wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ze względu na brak uprzedniego wezwania go przez skarżącego do usunięcia naruszenia prawa wywołanego jego bezczynnością. W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 25 września 2013 r., wezwano skarżącego do wykazania w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, że przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, wezwał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zarzucaną organowi bezczynnością. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu - do jego rąk – w dniu 30 września 2013 r., co wynika z pocztowego zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki znajdującego się w aktach sprawy (k-8 akt sądowych). Skarżący, odpowiadając na wezwanie w dniu 4 października 2013 r. (data stempla pocztowego), pismem z tego samego dnia, wyjaśnił w nim, że ostatnim pismem jakie otrzymał z SKO w Opolu było pismo z dnia 15 maja 2013 r., nr [...], o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2013 r. Skarżący oświadczył, że po tym terminie już nie pisał do SKO w Opolu. Dodał, że napisał "skargę-zażalenie" w trybie art. 37 § 1 K.p.a., po tym jak dowiedział się, że pozostałe strony postępowania otrzymały pisma w tej sprawie a on nie. W dalszej części pisma skarżący przedstawił swoje uwagi, co do postępowania rozgraniczeniowego, które - jego zdaniem było prowadzone nieprawidłowo. Podniósł też, że w związku z art. 160 K.p.a. nie przysługuje mu odszkodowanie od organów, które popełniły błędy. Przeciwnie, to wobec niego toczy się dzisiaj postępowanie egzekucyjne z wniosku sąsiadów. Poza omówionym wyjaśnieniem, skarżący dołączył zawiadomienie SKO w Opolu z dnia 31 lipca 2013 r., nr [...], o złożeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzja z dnia 7 maja 2012 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 maja 2004 r. oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Dołączył również wezwanie z dnia 19 kwietnia 2013 r. skierowane przez SKO w Opolu do Urzędu Miasta w [...] o nadesłanie oryginałów akt sprawy, przesłane mu do wiadomości, zawiadomienie o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącego z dnia 12 luty 2013 r., pismo z dnia 3 kwietnia 2013 r. z Ministerstwa Sprawiedliwości Działu skarg i wniosków, skierowane do skarżącego oraz kopię publikacji prasowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu warunkiem jej dopuszczalności jest uprzednie złożenie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej K.p.a. Zażalenie i wezwanie do usunięcie naruszenia prawa, o których mowa w tym ostatnio wymienionym przepisie są środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1649/11, LEX 1151663; z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 131/13; z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13 – dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe wywody natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że jeżeli organem, którego dotyczy skarga na bezczynność jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze (w niniejszej sprawie – z siedzibą w Opolu), skarga taka powinna zostać poprzedzona wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący A. B. wezwany przez tut. Sądu, do wykazania czy składał w sprawie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, oświadczył w piśmie z dnia 4 października 2013 r., że po otrzymaniu zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia jego sprawy do dnia 31 lipca 2013 r., "nie pisał" już do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Skarżący zatem przyznał, że przed złożeniem skargi do Sądu nie wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa. Również z akt sprawy wynika, co potwierdza także organ w odpowiedzi na skargę, że takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie wpłynęło do organu. Tym samym uznać należało, że skarżący nie skorzystał z wyżej opisanego środka prawnego, a zatem nie dopełnił wskazanego w art. 52 § P.p.s.a. warunku dopuszczalności skargi. Skoro w sprawie nie doszło do skutecznego złożenia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tym samym nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, co powoduje niedopuszczalność skargi. Mając na uwadze powyższe na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.