II SO/Op 30/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie prawa pomocy w zakresie zasiłku celowego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na skutek wniosku T. R. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II SO/Op 30/13 postanawia: oddalić wniosek. Wnioskiem z dnia 21 października 2013 r. T. R. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata lub radcy prawnego podnosząc, że przedmiotem sprawy jest decyzja z dnia 25 września 2013 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu nr [...], w przedmiocie prawa pomocy w zakresie zasiłku celowego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Skarżący podniósł, że jego sytuacja uprawnia do zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Jednocześnie zważył, że z uwagi na dochód netto (619,08 zł) oraz stan zdrowia (niedowład kręgosłupa, epilepsja, wada wzroku i choroba wieńcowa), nie może ustanowić pełnomocnika z wyboru. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że jest osobą samotnie gospodarującą; posiada mieszkanie spółdzielczo – lokatorskie o powierzchni 35,70 m². Wnioskodawca nie wskazał żadnych innych źródeł dochodu, ani składników majątkowych będących jego własnością, poza rentą inwalidzką. Z urzędu dołączono do akt pismo T. R. z dnia 23 września 2013 r., w którym oświadczył m.in., że wyłącznym źródłem jego utrzymania jest świadczenie rentowe, a na wydatki lokalowe przeznacza średniomiesięcznie ok. 220 zł (opłata za energię 100 zł; za gaz – 60 zł; za telefon oraz Internet – 56,30 zł, na leki - ok. 50 zł), przy czym wielu recept nie realizuje z powodu braku funduszy i jest zadłużony (por. karta 9-11 akt II SO/Op 20/13). Z urzędu jest sądowi wiadome, że T. R. złożył do WSA w Opolu do dnia wydania niniejszego postanowienia osobiście 101 skarg lub wniosków na decyzje z zakresu pomocy społecznej w tym w sprawach : II SA/Op 390/12, II SA/Op 392/12, II SA/Op 394/12, II SA/Op 395/12, II SA/Op 501/12 i II SA/Op 502/12. Postanowienie z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn.. akt II SO/Op 30/13 WSA w Opolu oddalił wniosek strony o prawo pomocy. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że: I. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 2012 poz. 270 ze zm.) dalej też P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten jest wolny od opłat sądowych. W myśl art. 244 § 1 P.p.s.a prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sadowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 245 § 2 prawo pomocy w zakresie w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, a zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. II. Rozpoznając wniosek przede wszystkim trzeba zważyć, że decyzja którą skarży strona dotyczy świadczeń z pomocy społecznej. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit a P.p.s.a. strona postępowania z zakresu pomocy społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Sąd zwraca uwagę na przedmiot decyzji dlatego, że z urzędu jest sądowi wiadome, iż skarżący wielokrotnie korzystał ze świadczeń pomocy społecznej, a wydane akty administracyjne przez organ pomocy społecznej poddał kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu 88 razy, co wynika z repertoriów II SA/Op i II SO/Op prowadzonych od 2004 r. III. Zdaniem Sądu mimo, iż przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie prawa pomocy (art. 243 – 263 P.p.s.a.) nie zawierają odpowiednika art. 117 § 5 Kodeksu postępowania cywilnego, to nie można pomijać, iż zastosowanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu ma w założeniu wyrównywać szanse stron postępowania sądowego w zakresie prawa do sądu. Przyznanie prawa pomocy ma wyrównać prawa strony, która z uwagi na stan ubóstwa (stąd dawna nazwa tego prawa - prawo ubogich), nie jest w stanie skorzystać z prawa do sądu (prawa do zaskarżenia np. decyzji administracyjnej) z uwagi na barierę finansową i w tym sensie jest w gorszej sytuacji niż strona, którą po prostu stać na poniesienie kosztów sądowych i kosztów pełnomocnika z wyboru. Prawo do sądu nie jest jednak prawem bezwzględnie przysługującym określonej grupie osób o niskim poziomie dochodów, w tym rencistom, emerytom, czy osobom zarabiającym poniżej kwoty tzw. minimalnego wynagrodzenia. Nota bene dochód akcentowany w uzasadnieniu wniosku czyli 619,08 zł został zaniżony, bo faktycznie wartość renty inwalidzkiej jaką przyznano stronie to 1221,82 zł. Taki dochód skarżącego wynika także z innych spraw tut. Sądu np. II SO/Op 22/13, w której złożył identycznie brzmiące oświadczenie. Z renty skarżący ma potrącane alimenty i zaległości czynszowe i dlatego na utrzymanie pozostaje mu kwota niższa. Podkreślić trzeba, że pomimo niskich dochodów strona występująca o prawo pomocy winna wykazać nie tylko swoją sytuację materialną, ale także brak możliwości jej zmiany. Tymczasem z akt powołanych spraw sądowych wynika, że skarżący mimo zaległości czynszowych nie występuje o dodatek mieszkaniowy albo nie odbiera przyznanych mu środków z pomocy społecznej np. w powołanych już sprawach II SA/Op 390/12, II SA/Op 392/12, II SA/Op 394/12, II SA/Op 395/12, II SA/Op 501/12 i II SA/ Op 502/12. IV. Skarżący nie jest przy tym osobą nieporadną życiowo na co wskazuje obszerna, logiczna i częsta korespondencja z organami pomocy społecznej i sądem. Skarżący nie ma żadnego problemu z formułowaniem swoich żądań, posługuje się wymaganymi formularzami, pisma sporządza na komputerze. Skarżący nie wykazał też, że niski dochód jest barierą w ustanowieniu np. adwokata z wyboru. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) w przypadkach szczególnie uzasadnionych, gdy przemawia za tym sytuacja majątkowa lub rodzinna klienta albo rodzaj sprawy, adwokat może ustalić stawkę opłaty niższą niż minimalna, albo zrezygnować z opłaty w całości. Skarżący ma możliwość skorzystania z tego przepisu, lecz tego nie czyni przerzucając na Skarb Państwa, nie tylko koszty częściowego swego utrzymania (systematyczne świadczenia z pomocy społecznej), ale także ponoszenie kosztów pełnomocnika z urzędu. V. Wymaga przy tym podkreślenia, że część skarg T. R. jest oddalana z powołaniem się przez Sąd na przepis art. 134 § 2 P.p.s.a. Innymi słowy skarżący wnosi w skardze o uchylenie przez Sąd decyzji korzystnych dla niego jako strony (np. decyzji SKO, które usuwają z obrotu decyzje I instancji zaskarżone odwołaniem przez stronę. Sytuacje takie wystąpiły np. w sprawach sądowych już wyżej wskazanych. Zdaniem Sądu szeroko rozumiana pomoc publiczna (w tym sądowe prawo pomocy) nie może być traktowana instrumentalnie ani nadużywana przez jedne podmioty postępowania sądowego kosztem innych. Tak jak ograniczone są możliwości Państwa na edukację, zdrowie i pomoc społeczną, tak ograniczona jest możliwość ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu. VI. Reasumując, jeżeli skarżący nie czyni nic, aby poprawić swoją sytuację materialną, a jednocześnie swobodnie formułuje myśli i żądania w pismach procesowych i środkach odwoławczych, to jego prawo do sądu nie zostanie naruszone brakiem udziału zawodowego pełnomocnika, tym bardziej, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.) i jednocześnie Sąd ma obowiązek udzielać stronie potrzebnych wskazówek (art. 6 P.p.s.a.), aby jej prawa nie doznały uszczerbku. W dniu 3 stycznia 2014 r. skarżący sporządził pismo procesowe wraz z formularzem PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, co stanowiło odpowiedź na wezwanie Sądu z 27 grudnia 2013 r. (k-46), które z kolei było konsekwencją niejednoznacznego pisma strony z 3 grudnia 2013 r. (k-31), a które przede wszystkim potraktowano jako sprzeciw od orzeczenia referendarza sądowego z 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony z 3 stycznia 2014 r. uzupełniony oświadczeniami złożonymi na druku PPF należało traktować jako wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 165 P.p.s.a. postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Do takich postanowień niewątpliwie należy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II SO/Op 30/13. Strona skarżąca może domagać się – co do zasady – ponownie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym, po oddaleniu złożonego poprzednio wniosku, jeżeli powoła się na okoliczności zasadniczo zmienione lub inne niż te, którymi uzasadniała poprzedni wniosek. Niemniej nie każde nowe okoliczności, ani inne okoliczności uzasadniają odmienną ocenę sytuacji materialnobytowej i rodzinnej strony w stosunku do poprzednio dokonanej i procesowo w toku instancji zweryfikowanej. Przepis art. 165 P.p.s.a. może być zastosowany tylko w przypadku istotnej zmiany okoliczności faktycznych dotyczących strony (por. też postanowienia NSA z 11 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 416/05), z dnia 8 listopada 2012 r., sygn.. akt II OZ 957/12 i z dnia 20 listopada 2012 r., sygn.. akt II OZ 1017/12 opublikowane w CBOIS na stronach internetowych NSA). Wnioskując ponownie o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł identyczne okoliczności w jego uzasadnieniu jak we wniosku zgłoszonym na formularzach z 16 grudnia.2013 r. (k-2-4) i z 31 grudnia 2013 r. (k-32-33). Sytuacja materialna, rodzinna, bytowa i zdrowotna skarżącego wynikająca z obecnego oświadczenia niczym nie różni się od poprzednio wykazywanej. Dlatego nie nastąpiła przesłanka zmiany okoliczności sprawy, która jest konieczna do zmiany lub uchylenia dotychczasowego rozstrzygnięcia z 16 grudnia 2013 r. Z tych względów należało orzec jak w sentencji.