I SA/Po 1022/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 maja 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], na podstawie m.in. art. 215 § 1 w związku z art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – dalej: "O.p.") sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w ten sposób, że na stronie pierwszej postanowienia, po sformułowaniu "w toczącym się postępowaniu kontrolnym na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia", zamiast fragmentu: "[...].10.2012 roku nr [...]", wpisany został tekst: "[...].08.2012 r. nr [...]". W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wobec strony postępowania tj. [...] Sp. z o.o. w dniu wydania prostowanego postanowienia toczyły się jednocześnie dwa postępowania, prowadzone na podstawie postanowień Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]: - z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w zakresie kontroli podatku od towarów i usług za okres od lutego do października 2008 r. oraz - z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w zakresie kontroli podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do listopada 2009 r. oraz za styczeń i marzec 2010 r. W związku z tym, w ich toku wydawano również postanowienia dotyczące jednocześnie obu w/w postępowań. Prostowane postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu, wydano w odpowiedzi na żądania strony przedstawione w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. Przedmiotowe żądania zostały przez stronę sformułowane tylko i wyłącznie w toku postępowania prowadzonego na podstawie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. i były następstwem wniesionych przez stronę zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg z dnia [...] lutego 2013 r. oraz przesłanego do strony pisma z dnia [...] marca 2013 r. z prośbą o doprecyzowanie żądań. Zdaniem organu oczywistym jest, że skoro żądanie Spółki zostało wysunięte jedynie w postępowaniu prowadzonym na podstawie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] to i odpowiedź na nie, jakim niewątpliwie jest prostowane postanowienie nr [...], dotyczy tego postępowania. Prostowana omyłka, którą niewątpliwie jest następujący wpis: "[...].10.2012 roku nr [...]", była jedynie oczywistą omyłką pisarską nie wpływającą na treść korygowanego dokumentu. Wynika to zarówno z samego prostowanego postanowienia, jak i z pozostałych dokumentów zgromadzonych w sprawie. W zażaleniu z dnia [...] maja 2013 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jego uchylenie w całości. Pełnomocnik nie zgodził się z określeniem "oczywistej omyłki" przyjętym w interpretacji organu. Stwierdził, że zaskarżone postanowienie ma kluczowe znaczenie w rozstrzygnięciu całej sprawy, ponieważ przeprowadzenie dowodu mogłoby wyjaśnić, że firma P.P.H.U. [...] [...] korzystała z podwykonawców, natomiast [...] z uwagi na swój stan zdrowia mógł w swoich zeznaniach pominąć lub przekręcić pewne fakty. Pełnomocnik sugerował też, że przeprowadzenie wnioskowanych dowodów zmieniłoby uzasadnienie decyzji na korzyść [...] Sp. z o.o. Pełnomocnik zarzucił również, że organ kontroli skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodu bez merytorycznego uzasadnienia, a nadto powołał się na błędne postanowienia. Ponadto pełnomocnik zarzucił, że w pouczeniu zaskarżonego postanowienia nie powołano przepisów art. 236 oraz art. 239 O.p. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], wydając postanowienie z [...] maja 2013 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki nie naruszył art. 215 § 1 O.p. Sprostowano bowiem omyłkę polegającą na podaniu błędnego numeru postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego, co w żaden sposób nie miało wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Świadczy o tym fakt, że pozostałe elementy postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu, a w szczególności uzasadnienie - pozwalają bez jakichkolwiek wątpliwości zidentyfikować, że zostało ono wydane w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym dotyczącym podatku od towarów i usług za okres od lutego do października 2008 r. Organ pierwszej instancji wyraźnie wskazał w sentencji postanowienia z dnia [...] marca 2013 r., że zostaje ono wydane po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia [...] marca 2013 r. Z kolei z uzasadnienia tego postanowienia jasno wynika, że w dniu [...] lutego 2013 r. [...] Sp. z o.o. otrzymała protokół badania ksiąg podatkowych nr [...] z treści, którego wynika, że pracownicy Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] dokonali badania rzetelności ksiąg podatkowych za okres od lutego do października 2008 r. Organ podkreślił, że wniosek [...] Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2013 r. o przeprowadzenie dowodów, został złożony w wyniku złożenia zastrzeżeń do ww. protokołu badania ksiąg podatkowych oraz wezwania strony do sporządzenia i przesłania wykazu żądanych do przeprowadzenia dowodów. W ocenie organu odwoławczego zaistniały błąd w sentencji postanowienia trafnie został zakwalifikowany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] jako oczywista omyłka pisarska. Organ pierwszej instancji dokonał sprostowania oczywistej omyłki do czego był uprawniony w świetle art. 215 § 1 O.p. Za bezprzedmiotowe organ uznał zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia wnioskowanego dowodu oraz braku merytorycznego uzasadnienia. Treść tych zarzutów wskazuje, że dotyczą one postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. wydanego w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu, które może być zaskarżone na podstawie art. 237 O.p. w odwołaniu od decyzji (co [...] Sp. z o.o. uczyniła). Natomiast zarzuty te nie dotyczą zaskarżonego postanowienia z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie sprostowania oczywistej omyłki zawartej w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. W zakresie natomiast zarzutu zastosowania błędnego pouczenia w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że zgodnie z art. 236 § 1 O.p. (Rozdział 16), na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. W myśl art. 239 O.p. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Natomiast w treści pouczenia zamieszczonego w postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wskazano, że zgodnie z art. 215 § 3 O.p. na postanowienie służy zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w terminie 7 dni od dnia doręczenia, (adres do korespondencji: ul. [...], [...]). Zażalenie powinno spełniać wymagania określone w art. 222 O.p. W ocenie organu zastosowane pouczenie nie mogło zaszkodzić stronie. Zostało ono bowiem sformułowane w sposób jasny, czytelny i zrozumiały, a strona została właściwie poinformowana o prawie, trybie i terminie do złożenia zażalenia na ww. postanowienie. [...] Sp. z o.o. skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła zażalenie na postanowienie z dnia [...] maja 2013 r. w sposób prawidłowy. Dodatkowo w pouczeniu wskazano, że zażalenie powinno spełniać wymagania określone w art. 222 O.p. Natomiast powoływanie w treści pouczenia ewentualnych dodatkowych przepisów O.p., tj. art. 236 i art. 239 nie miałoby żadnego merytorycznego uzasadnienia, nie zmieniłoby również w żaden sposób sytuacji procesowej strony. Zatem zarzuty odnośnie błędnego pouczenia, w ocenie organu drugiej instancji są nieuzasadnione. W skardze z dnia [...] września 2013 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 215 O.p. poprzez błędną wykładnię, 2) art. 120 i art. 121 O.p. poprzez działanie organów podatkowych bez podstawy prawnej, a jedynie na podstawie niewiążących interpretacji. Uzasadniając zarzuty skargi, skarżąca wskazuje, że organ kontroli skarbowej równolegle przeprowadzał dwa postępowania kontrolne w [...] Sp. z o.o., tj. na podstawie postanowień o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] oraz z dnia [...] października 2012 r. [...]. Skarżąca wskazuje, że z uwagi na powyższe każde pismo i postanowienie otrzymane od organu pierwszej instancji miało ogromne znaczenie dla Spółki, a przeprowadzenie wnioskowanych dowodów zmieniłoby uzasadnienie decyzji na korzyść [...] Sp. z o.o. W ocenie skarżącej postanowienie, w którym odmówiono przeprowadzenia wnioskowanych dowodów w postępowaniu kontrolnym nr [...], świadczyło o tym, że w drugiej sprawie zostaną przeprowadzone wnioskowane dowody. Dopiero gdy Spółka otrzymała decyzję bez przeprowadzenia dowodów organ pierwszej instancji wydał postanowienie o "oczywistej omyłce". Skarżąca wskazuje, że zgodnie z doktryną - w trybie art. 215 § 1 O.p. pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Zatem, do oczywistych omyłek zalicza się różne błędy pisarskie, komputerowe itp. (Sławomir Presnarowicz, Komentarz do art. 215 ustawy - Ordynacja podatkowa, Lex Omega). Skarżąca zauważa, że nie wie na jakiej podstawie organ odwoławczy wyjaśnia co jest oczywistą omyłką i utrzymuje, że zastosowanie art. 215 § 1 O.p. przez Dyrektora Urzędu Kontroli było prawidłowe. Swoją wątpliwość skarżąca uzasadnia tym, że Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podkreślił, że orzeczenie sądów administracyjnych jest wiążące tylko w rozpatrywanej sprawie, dotyczącej określonego postanowienia (decyzji) organu podatkowego i nie ma odniesienia do innych spraw, nawet jeżeli dotyczyłoby tego samego podmiotu gospodarczego. Następnie skarżąca podkreśla, że w świetle działań organu kontroli skarbowej, który wobec [...] Sp. z o.o. prowadził dwa postępowania kontrolne, wydawanymi postanowieniami włączał do jednej lub drugiej sprawy materiały dowodowe - zaskarżone postanowienie ma bardzo duże znaczenie w sprawie. W ocenie skarżącej bezsporne jest zatem, że w niniejszej sprawie dokonano sprostowania omyłki, która nie posiadała ustawowego wymogu "oczywistości". Skarżąca zauważa, że do "oczywistej omyłki" nie można bowiem zaliczyć wykreślenia danych dotyczących nr sprawy i wpisanie w to miejsce danych drugiej sprawy. Popełniona omyłka nie jest pomyłką oczywistą, a instytucja sprostowania z art. 215 § 1 O.p., nie może służyć do "porządkowania" przedkładanych w toku postępowania dokumentów". Zatem, sprostowanie "oczywistych omyłek" nie mieści się w zakresie art. 215 § 1 O.p. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2013 r. prostujące z urzędu oczywistą omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] mara 2013 r. w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie zostało wydane z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa. Ustawodawca przewidział w art. 215 O.p. możliwość prostowania omyłek zaistniałych w wydawanych orzeczeniach, z zastrzeżeniem aby omyłki te miały charakter oczywistości. Zgodnie bowiem z art. 215 § 1 O.p. organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji, przy czym na mocy art. 219 O.p., przepis art. 215 O.p. znajduje zastosowanie do postanowień. W ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo zastosowały przytoczony przepis wobec wystąpienia omyłek o charakterze oczywistym, co stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p. Sprostowaniu bowiem w tym trybie podlega jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłka pisarska o charakterze elementarnym, które nie wpływają na treść i znaczenie prostowanej decyzji lub postanowienia. Oczywistość omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Sprostowaniu podlega oczywista omyłka zawarta zarówno w rozstrzygnięciu (sentencji), jak i w uzasadnieniu decyzji (postanowienia). Przy czym, sprostowanie omyłki nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy uprawnione było przyjęcie przez organy, że w niniejszej sprawie nastąpiła oczywista omyłka. Sprostowane bowiem omyłki ani nie zmieniły ustaleń organu co do istoty rozstrzyganej sprawy, ani też nie miały wpływu na jej merytoryczne rozstrzygnięcie. Sprostowane błędy dotyczyły daty i numeru postanowienia dotyczącego postępowania kontrolnego przytoczonego w prostowanym postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. Błędy te nie miały istotnego znaczenia w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu W postanowieniu z dnia [...] maja 2013 r. organ pierwszej instancji wyraźnie wyjaśnił, że z treści uzasadnienia postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. (k. 43-41 akt adm.) w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu jasno wynika, którego postępowania kontrolnego dotyczy przedmiotowe postanowienie. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w treści uzasadnienia wyraźnie wskazał, że Spółce [...] w dniu [...] lutego 2013 r. doręczono protokół badania ksiąg podatkowych za okres od lutego do października 2008 r. nr [...]. W tym miejscu należy mieć na uwadze, że [...] Sp. z o.o. nie otrzymała równocześnie lub w bliskim odstępie czasu protokołu badania ksiąg w równolegle toczącym się postępowaniu kontrolnym za okresy od stycznia do listopada 2009 r. oraz styczeń i marzec 2010 r., które znajdowało się na innym etapie. Organ kontroli skarbowej zawarł również informacje, że "w dniu [...].02.2013 r. do Urzędu wpłynęło pismo, w którym strona wniosła zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg podatkowych" (k. 37-14). Z kolei w tym miejscu należy mieć na względzie, że [...] Sp. z o.o. złożyła zastrzeżenia do protokołu, który obejmował przecież badanie rzetelności ksiąg podatkowych prowadzonych przez Spółkę [...] dla celów rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od lutego do października 2008 r., zatem nie dotyczył równolegle prowadzonego postępowania kontrolnego za okresy od stycznia do listopada 2009 r. oraz styczeń i marzec 2010 r., co wynika z treści tego protokołu. Następnie - organ kontroli skarbowej, po zapoznaniu się z treścią złożonych zastrzeżeń do przedmiotowego protokołu zwrócił się z prośbą do [...] Sp. z o.o. o "sporządzenie i przesłanie wykazu żądanych do przeprowadzenia dowodów" (pismo z dnia [...] marca 2013 r. – k. 38). Spółka [...] w odpowiedzi na powyższe (pismo z dnia [...] marca 2013 r.- k. 40-39) wniosła o przeprowadzenie dowodów. Należy zauważyć, że w pierwszym zdaniu tego pisma [...] Sp. z o.o., zaznaczyła, że: "(...) pismo z dnia [...] lutego 2013 r. stanowi zastrzeżenia do protokołu badania ksiąg (...)". Z kolei następne zdanie brzmi: "Jak wynika z zastrzeżeń do protokołu badania ksiąg podatkowych kontrolowany wniósł o przeprowadzenie następujących dowodów (...), a tym samym na okoliczność rzetelności rejestrów zakupów prowadzonych przez [...] za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2008 r. w części zawierającej dane ujęte w przedmiotowych rejestrach na podstawie w/w faktur VAT", które to wymienione faktury datowane były w roku 2008. Zatem skarżąca była świadoma, którego postępowania kontrolnego dotyczyło jej żądanie przeprowadzenia dowodów. W dalszej części postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] uzasadnia powody, dla których odmawia przeprowadzenia wnioskowanych dowodów wskazując na postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] i [...], którym włączono m.in. do akt przedmiotowej sprawy - materiał dowodowy. Jak wyjaśnił Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę - [...] Sp. z o.o. w odwołaniu z dnia [...] maja 2013 r. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] określającej [...] Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za sierpień 2008 r., kwoty zwrotu na rachunek bankowy za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień i październik 2008 r. oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2008 r. - zaskarżyła ww. postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. Następnie postanowieniem wydanym w dniu [...] maja 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] sprostował zaistniałą omyłkę pisarską zawartą w postanowieniu z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] i zamiast "[...].10.2012 roku nr [...]" postanowił wpisać: "[...].08.2012r. nr [...]" (k. 52-51). Treść uzasadnienia postanowienia o sprostowaniu omyłki zgodna jest z dokumentacją zebraną w tej sprawie przez organy orzekające w sprawie. W aktach sprawy znajduje się także pismo Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. (k. 50-44) stanowiące odpowiedź na zastrzeżenia Spółki [...] do protokołu badania ksiąg z dnia [...] lutego 2013 r., w którym organ ten składa wyjaśnienia po przeanalizowaniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w sprawie z uwzględnieniem wniosków strony oraz dołączonych do zastrzeżeń dokumentów. W świetle powyższego skoro sprostowany zapis nie miał wpływu na wynik rozstrzygnięcia, zachodzi podstawa do uznania, że stanowił oczywistą omyłkę pisarską, którą ustawodawca dopuszcza sprostować w trybie art. 215 O.p. Jak już wyżej wskazano, sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji postanowienia, co - zdaniem Sądu - nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wyjaśnienia wymaga kwestia, że postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie odmowy przeprowadzenia dowodu zostało wydane w trybie m.in. art. 216 oraz art. 188 O.p. w związku z wniesieniem przez stronę wniosku o przeprowadzenie określonych dowodów. Nie ulega wątpliwości, iż nie jest to postanowienie kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty. Jak wynika z treści art. 236 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienia przysługuje zażalenie gdy ustawa tak stanowi. Na postanowienia wydawane w przedmiocie odmowy przeprowadzenia dowodów nie przysługuje zażalenie, natomiast strona może je zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, o czym strona została prawidłowo pouczona. Tryb rektyfikacji decyzji czy postanowień ustanowiony przepisami art. 215 § 1 O.p. przewidziany jest do usuwania nieistotnych wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2002 r. o sygn. akt I SA/Po 1022/01, publikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 23 marca 2012 r. o sygn. akt II FSK 1830/10 NSA podkreślał, że "tryb określony w art. 215 § 1 O.p. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne, a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści" (wyrok publikowany w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu w zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy prawidłowo ocenił charakter dokonanych sprostowań co do zaistniałych omyłek pod względem ich oczywistości w rozumieniu art. 215 § 1 O.p., gdyż nie miały one wpływu na wynik merytorycznego rozstrzygnięcia. W sposób prawidłowy organ dokonał analizy zebranej dokumentacji i treści korespondencji, która miała miejsce od dnia wydania protokołu badania ksiąg, tj. od dnia [...] lutego 2013 r. do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, tj. do dnia [...] maja 2013 r. W wyniku tej analizy, organ odwoławczy stwierdził, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], odmawiając przeprowadzania wnioskowanych dowodów, nie wprowadził w błąd podmiotu, wobec którego przeprowadzał postępowanie kontrolne za okres od lutego do października 2008 r., bowiem Spółka miała świadomość, którego postępowania kontrolnego dotyczyły jej żądania. Jak wyjaśnił organ zaistniała omyłka nastąpiła przy komputerowej edycji tekstu i nie wpływała na merytoryczną treść postanowienia z dnia [...] marca 2013 r. Wskazuje na to zarówno uzasadnienie postanowienia o odmowie przeprowadzenia dowodu, postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki, jak również treść korespondencji, jaka była prowadzona w związku z otrzymaniem przez [...] Sp. z o.o. protokołu badania ksiąg. Jednocześnie należy podkreślić, że na skutek oczywistej pomyłki popełnionej w przedmiotowej sprawie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie naruszono praw strony, która nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji spowodowanych zaistniałą omyłką. W ocenie Sądu postanowienia organów obu instancji zawierają powołanie przepisów prawa, na podstawie których zostały wydane. Natomiast fakt, że wykładnia art. 215 O.p. zawarta w zaskarżonym postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, w ocenie skarżącej nie jest korzystna dla niej nie może świadczyć o działaniu tego organu podatkowego wbrew prawu. Tym samym w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 120 i art. 121 O.p. Zgodnie art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym są obowiązane udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (art. 121 § 1 i § 2 O.p.). W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.