I SA/Po 1024/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku DW o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi DW na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia, od czerwca do października 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący DW, reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Następnie pismem z dnia [...] wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że istnieje prawdopodobieństwo wyrządzenia jemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania decyzji, która następnie zostałaby przez sąd wzruszona. Ryzyko powstania znacznej szkody jest wiązane z sytuacją, gdy w świetle okoliczności sprawy możliwe jest powstanie szeroko rozumianych strat w majątku strony postępowania. W skrajnym przypadku ryzyko wyrządzenia znacznej szkody utożsamiane jest z samą możliwością wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Skarżący podał, że organ egzekucyjny prowadzi egzekucję z rachunków bankowych firmy. Egzekwowana kwota wynika z tytułów wykonawczych wystawionych w dniu [...], nr [...] na łączną kwotę z odsetkami w wysokości [...]. Organ zablokował wszystkie konta firmowe powodując niemożność regulowania bieżących zobowiązań oraz brak środków na bieżące utrzymanie firmy. Blokada rachunków bankowych spowodowała całkowitą utratę płynności finansowej firmy, w tym również na możliwość wypłaty wynagrodzeń [...] zatrudnionych pracownikom. Do wniosku załączono kopie umów o prace, wydruk z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za [...], kopie zeznania podatkowego rocznego. Z załączonych przez skarżącego kserokopii dokumentów wynika, że w [...] z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej uzyskał przychód w wysokości [...], poniósł koszty uzyskania przychodów w wysokości [...] i uzyskał dochód w wysokości [...], w [...] przychód skarżącego wyniósł [...], koszty uzyskania przychodów [...] i dochód [...], w okresie [...] przychód skarżącego wyniósł [...], koszty uzyskania przychodów [...] i dochód [...]. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniósł, że brak środków finansowych na bieżącą działalność firmy skutkuje także brakiem możliwości zapłaty innych danin publicznoprawnych, w tym ZUS. Wskazał, że faktycznie sparaliżowana została działalność gospodarcza i w najbliższym czasie doprowadzi to do konieczności zwolnienia wszystkich pracowników i zamknięcia działalności gospodarczej. Przedmiotowe skutki będą nieodwracalne, nawet po ewentualnym pozytywnym dla skarżącego rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi: na decyzję lub postanowienie – organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 pkt 1) P.p.s.a.). Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., II OZ 322/13 i z dnia 29 maja 2013 r., II OZ 412/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten obciąża wyłącznie wnioskodawcę i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa oraz doktryny jest zgodne (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2013 r., I GZ 145/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. Uzasadnienie wniosku powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 376/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 r., I GSK 454/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 337). Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W świetle powołanego powyżej przepisu oraz powołanych orzeczeń NSA, to skarżący jest zobowiązany wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił jednak, a z akt sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, jedynie, że organ egzekucyjny prowadzi egzekucję z rachunków bankowych firmy i że wszystkie konta firmowe zostały zablokowane. Egzekwowana przez organ egzekucyjny kwota wynosi łącznie z odsetkami [...]. Zauważyć jednak należy, że skarżący poza stwierdzeniem, że wszystkie konta firmowe zostały zajęte nie podał jaka kwota faktycznie została przez organ egzekucyjny zajęta na rachunkach bankowych. Skarżący nie przedłożył również wyciągów z rachunków bankowych, z których wynikałoby jaka kwota została zajęta. Skarżący podał, że blokada rachunków spowodowała całkowitą utratę płynności finansowej i że faktycznie została sparaliżowana działalność gospodarcza, co w najbliższym czasie doprowadzi to do konieczności zwolnienia wszystkich pracowników i jej zamknięcia. Jednakże skarżący nie podał w jakiej wysokości zalega z wypłatą wynagrodzeń dla pracowników i w jakiej wysokości ma zaległości z tytułu danin publicznoprawnych, w tym w ZUS, kiedy te zaległości powstały. W niniejszej sprawie brak jest zatem konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia obaw skarżącego. Twierdzenia skarżącego, co do konieczności likwidacji zakładu i zwolnienia pracowników, pozostają zatem w sferze przypuszczeń. Wobec powyższych ustaleń trudno uznać ponad wszelką wątpliwość, aby prowadzone postępowanie egzekucyjne miało spowodować konieczność likwidacji przedsiębiorstwa skarżącego i zwolnienia jego pracowników, a co za tym idzie, aby Sąd miał bezsprzeczne podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał zatem możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jemu ochrony tymczasowej. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.