I SA/Po 1024/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 sierpnia 2017r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za m-ce od stycznia do kwietnia, od czerwca do października 2008r. oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P., po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, w dniu [...] czerwca 2013 r. wydał decyzję którą określił D. W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. Od decyzji organu kontroli skarbowej podatnik złożył odwołanie, w którym zakwestionował jej zasadność. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zebrany przez organ kontroli skarbowej materiał dowodowy nie jest wystarczający do podjęcia orzeczenia co do istoty sprawy oraz zakreślono zakres dowodów, które należało pozyskać w prowadzonym ponownie postępowaniu. Postępowanie kontrolne, w trakcie którego pozyskano i uzupełniono materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniem organu odwoławczego, zostało zakończone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...].04.2015r., określającą D. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: I,II,III,IV,VI,VII,VIII,IX,X 2008r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ kontroli skarbowej zakwestionował uwzględniony w ewidencjach nabyć i rozliczony przez podatnika w deklaracjach [...] za wskazane miesiące podatek naliczony z faktur VAT zakupu wystawionych przez: [...] sp. z o.o w P., [...] sp. z o.o. w W., [...] sp. z o.o. w P., [...] Przedsiębiorstwo B. M. [...], K., [...] sp. z o.o. w [...], Przedsiębiorstwo W. D. [...] w J., [...] sp. z o.o. w A.. Organ kontroli skarbowej na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, że faktury VAT: [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] Przedsiębiorstwo B. M. [...] Przedsiębiorstwo W. D. [...] wystawione na rzecz Firmy Handlowo-Usługowej [...] W. D. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, gdyż zdarzenia te faktycznie nie miały miejsca pomiędzy stronami wskazanymi na tych dokumentach. [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. prowadziły w 2008r. fikcyjną działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem, tj. wystawiały tzw. "puste" faktury na sprzedaż złomu. Podmioty te nie dysponowały zapleczem technicznym, nie posiadały placów, magazynów, urządzeń i środków transportowych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem. Osoby działające w imieniu tych podmiotów zajmowały się wyłącznie "papierowym" dokumentowaniem zdarzeń, które w rzeczywistości nie miały miejsca między stronami wskazanymi na wystawionych fakturach VAT. Postępowanie śledcze prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w S. zostało zakończone aktem oskarżenia, w którym postawiono zarzuty członkom zorganizowanej grupy przestępczej, działającej w celu uszczuplenia należnego podatku od towarów i usług. Członkowie tej grupy organizowali i koordynowali handel złomem niewiadomego pochodzenia oraz wytwarzali fikcyjną dokumentację podatkową w oparciu między innymi o spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: [...], [...], [...]. Głównym inicjatorem i organizatorem grupy był D. M.. Część członków grupy przestępczej została skazana prawomocnymi wyrokami sądowymi. Odnośnie [...] Przedsiębiorstwo B. M. [...] organ kontroli skarbowej wskazał, że firma ta nie prowadziła działalności w zakresie handlu złomem, nie zatrudniała osób, których nazwiska umieszczono na fakturach. Wystawione faktury zawierają wady formalne - skompilowane dane dwóch różnych podmiotów: firmy [...] Przedsiębiorstwo B. M. [...] i firmy [...] sp. z o.o. Przedmiotowe faktury miały jedynie uwiarygodnić fikcyjne dostawy złomu, w celu nabycia uprawnienia przez stronę do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w tych dokumentach. Natomiast [...] sp. z o.o. i [...] sp. z o.o. nie działy pod wskazanym na fakturach adresem. Ponadto faktury wystawione w imieniu [...] sp. z o.o. są niewiarygodne, ponieważ wystawione zostały w imieniu podmiotu nieistniejącego, zatem nie mogą dokumentować rzeczywistych czynności. W kwestii Przedsiębiorstwa Wielobranżowego prowadzonego przez D. K. organ wskazał, że faktycznie prowadził on działalność ogólnobudowlaną, jednakże nigdy nie zajmował się handlem złomem. Organu I instancji podkreślił również, że dokonanie transakcji udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami VAT nie zostało poparte przez stronę żadnymi dowodami. D. W. nie pamięta okoliczności zawarcia transakcji, danych osób, z którymi się kontaktował, negocjował rzekome dostawy. Wiarygodność przedłożonej przez podatnika dokumentacji dotyczącej zakupu złomu w 2008r. przez [...] podważa także fakt niesporządzenia w firmie [...] spisu z natury złomu na początek i koniec 2008r., a także rozbieżności między wskazanymi w rejestrach zakupu dostawcami złomu, a dostawcami złomu wskazanymi przez przesłuchanych świadków, którzy zeznali, że w 2008r. dostawcami złomu do firmy [...] były również osoby fizyczne, w tym dzieci, rolnicy, których nie ujęto w ewidencji prowadzonej dla potrzeb podatku od towarów i usług za 2008r. Pracownicy zatrudnieni przez podatnika: B. D., Ł. W., Z. F., T. R. i A. D. nie wiedzieli, kto dostarczał w 2008r. złom do firmy [...]. Zdaniem organu D. W. nie sprawdzał wiarygodności dostawców, np. w urzędach skarbowych, a opisane okoliczności transakcji wskazują, że strona powinna była wiedzieć (lub wręcz wiedziała), że otrzymane faktury jednie legalizują nabycie złomu z nieujawnionego źródła. W ocenie organu znaczące jest również, iż wszelką wiedzę w zakresie zakwestionowanych transakcji posiadał wyłącznie D. W. jako właściciel firmy oraz fakt, iż osoby uczestniczące w procederze legalizowania obrotu złomem m.in.; M. D., M. Ś., [...], czy Z. M. nigdy nie nawiązały kontaktu z D. W.. Natomiast wyjaśnienia D. W. i M. Ś. w zakres wzajemnej znajomości są rozbieżne. Wskazano także, że charakterystyczne dla transakcji dokumentowanych ww. fakturami jest realizowanie płatności wyłącznie w formie gotówki, a taki sposób regulowania płatności nie pozwala na weryfikację ich rzeczywistego charakteru. Biorąc powyższe pod uwagę organ podatkowy stwierdził, że firma [...] D. W. posiadała złom z nieujawnionych źródeł, którego dostawy zostały zalegalizowane poprzez poprawne z formalnego punktu widzenia faktury VAT wystawione w imieniu firm: [...] sp. z o.o., [...] sp. zo.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] Przedsiębiorstwo i B. M. [...] oraz Przedsiębiorstwo W. D. [...], które stworzyły pozornie prawidłowy obraz transakcji zakupu złomu i umożliwiły stronie obniżenie podatku należnego o zawarty w nich podatek naliczony. Ponadto, organ kontroli skarbowej wskazał, że podatnik zaewidencjonował i rozliczył cztery faktury VAT, na których nabywcą towarów i usług nie jest Firma Handlowo-Usługowa [...] W. D. tylko [...] W. W. oraz jedną fakturę, wystawioną na Sklep "[...]" K. S.. Uznał, że faktury te nie mogą stanowić podstawy odliczenia podatku naliczonego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem w odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187, art. 188, art. 191, art. 193 § 1,2,4 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.) dalej O.p. Ponadto wskazał na naruszenie materialnego prawa podatkowego w zakresie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wspólnotowego prawa w zakresie podatku od wartości dodanej, tj. art. 2 ust 1 oraz art. 17 ust 2 VI Dyrektywy Rady Nr 77/388/EWG z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich (Dz.U.UE.L1977.145.1 z dnia 13 czerwca 1977 r.) dalej VI Dyrektywa, w odniesieniu do podatków obrotowych oraz art. 167, 168 lit a, 178 lit a, 220 pkt 1 i art. 226 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. z 2006 r. Nr L 347, s. 1), dalej Dyrektywa 2006/112/WE, poprzez bezpośrednie i wyraźne naruszenie zasady neutralności podatku VAT i naruszenie prawa strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego. Tym samym dokonanie błędnej wykładni art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej ustawy o VAT, w zw. z art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy poprzez uznanie, że dla naruszenia zasady neutralności konieczne jest, aby podatek VAT z tytułu wcześniejszych transakcji został faktycznie zapłacony. Dokonano równocześnie błędnej wykładni art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3 a pkt 1 lit a i pkt 4 lit a ustawy o VAT w zw. z art. 17 ust. 2 VI Dyrektywy poprzez uznanie, że pozbawienie prawa do odliczenia podatku naliczonego podatnika, który działał w dobrej wierze i w zaufaniu do kontrahenta dostarczającego terminowo towar jest w pełni zgodne z zasadą neutralności. Nadto podniesiono zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...].03.2016r. nr [...], [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej miesięcy czerwca, lipca, sierpnia 2008r. i określił zobowiązanie: za czerwiec 2008r. w kwocie [...]zł, za lipiec 2008r. w kwocie [...]zł, za sierpień 2008r. w kwocie [...]zł. W pozostałej części, tj. za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, wrzesień, październik 2008r. decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Na wstępie organ odwoławczy odnosząc się do kwestii przedawnienia wskazał, że w dniu [...].11.2013r. zostało wszczęte dochodzenie przeciwko D. W. w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach podatkowych [...] za miesiące od stycznia do października 2008r. z wyłączeniem maja 2008r. i narażeniem na uszczuplenie podatku od towarów i usług, tj. o przestępstwo skarbowe kwalifikowane określone w art. 56 § 1 kks w zbiegu z art. 76 § 3 kks i z art. 691 § 1 kks w związku z art. 7 § 1 kks w związku z art. 6 § 2 kks. Pismem z dnia [...].11.2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. W. stosownie do nakazu art. 70c O.p. powiadomił stronę, że z dniem [...].11.2013r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2008r., w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego. P. zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu [...].12.2014r., natomiast D. W. [...].12.2013r. w trybie art. 150 § 1 pkt 1 O.p. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia [...].07.2015r. nr oraz z dnia [...].01.2016r. Inspektor Kontroli S. A. [...] poinformował organ prowadzący postępowanie, że dochodzenie w przedmiotowej sprawie nie zostało zakończone i aktualnie jest zawieszone. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań w zakresie podatku od towaru i usług za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2008r. został skutecznie zawieszony z dniem [...].11.2013r., tym samym nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych, których dotyczy toczące się postępowanie. Ustosunkowując się do pozostałych postawionych w odwołaniu zarzutów, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu kontroli skarbowej dotyczące odmowy odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur zakupu, na których jako wystawcy figurują; [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., Przedsiębiorstwo W. D. [...], jak również w odniesieniu do faktur, na których nabywcą nie jest D. W., lecz inne podmioty. Natomiast w odniesieniu do zakwestionowanych faktur zakupu, na których jako wystawcy widnieją: [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. i [...] Przedsiębiorstwo B. M. [...] organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy w tym zakresie nie jest jednoznaczny i zawiera sprzeczności. Wskazał, że w decyzjach ostatecznych Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P.: z dnia [...].09.2010r. określającej [...] sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za II, III, IV kwartał 2008r. i kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za I kwartał 2008r. oraz z dnia [...].11.2010r. określającej [...] sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2008r.stwierdzono, że firmy te faktycznie prowadziły działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem, w decyzji z dnia [...].09.2010r. wskazano wprost na transakcje z firmą Handlowo-Usługową [...], nie kwestionując ich rzetelności. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez ww. Spółki. Organ odwoławczy uznał również prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez [...] Przedsiębiorstwo B. M. [...]. W ocenie organu II instancji materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne zakwestionowanie spornych transakcji. W 2008r. ww. firma faktycznie prowadziła działalność gospodarczą, była podatnikiem podatku od towarów i usług oraz składała deklaracje [...] Pomimo, że na zakwestionowanych fakturach zakupu widnieje NIP i REGON firmy [...] S.A. (wcześniej [...] sp. z o.o.), to z uwagi na nierozstrzygnięte wątpliwości organ odwoławczy uznał prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w ww. fakturach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. D. [...] wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, umorzenie postępowania w sprawie ze względu na upływ terminu przedawnienia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. - art. 233 § 1 pkt 2a w związku z art. 208 § 1 i art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 i art. 70 § 6 O.p. w związku z art. 2, art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez uchylenie tylko w części decyzji organu I instancji i to z innego powodu aniżeli upływ terminu przedawnienia, zamiast uchylenie w całości przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie ze względu na upływ terminu przedawnienia za okres 01-10/2008 roku. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż nie nastąpiło wbrew twierdzeniu organu II instancji zawieszenie terminu biegu przedawnienia ze względu na wszczęcie postępowania karnoskarbowego. Zdaniem skarżącego, podatnik przed upływem okresu przedawnienia nie został skutecznie powiadomiony o wszczętym postępowaniu karnoskarbowym, nie przesłuchano go w charakterze podejrzanego, nie poinformowano o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania, nie przedstawiono zarzutów, - art. 120, 121, 122, 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania niezgodnie z podstawowymi zasadami gromadzenia materiału dowodowego i ustalania podatkowoprawnego stanu faktycznego, - art. 191 i art. 187 § 1 i 3 w zw. z art. 122 O.p. i wyrażonej w tych przepisach zasady swobodnej oceny dowodów, zasady prawdy materialnej i dyrektywy zupełności postępowania dowodowego poprzez ocenę dowodów w sposób dowolny, a nie swobodny, sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz zasadami logiki, z pominięciem wagi prawomocnych skazujących wyroków karnych oraz bez włączenia w poczet materiału dowodowego części wyroków karnych, a dotyczących sprawstwa kierowniczego D. M. i P. K. (III K [...]/6) - aktu oskarżenia Prokuratury Apelacyjnej w S. Wydział V Ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji z dnia [...] czerwca 2012r., Ap V Ds. [...], - art. 210 § 4 O.p. poprzez nieprawidłowe i niejasne uzasadnienie skarżonej decyzji, zawierające wewnętrzne sprzeczności i nie mające oparcia w zebranym materiale dowodowym. 2) przepisów prawa materialnego w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy: - art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez wydanie decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące 01-10/2008 roku po upływie terminu przedawnienia, - art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 § 7 pkt 1, art. 70c , art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że postępowanie o przestępstwo skarbowe prowadzone pomimo przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego wywołuje negatywny dla podatnika skutek materialno-prawny w obszarze prawa podatkowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych również w okresie pomiędzy ustaniem karalności przestępstwa a prawomocnym umorzeniem postępowania o przestępstwo skarbowe, pomimo że zgodnie z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. (Dz.U. z 1997r. Nr 89, poz. 555 ze zm. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. (Dz.U. z 2013r., poz. 186 ze zm.) nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza gdy nastąpiło przedawnienie karalności. Tym samym postępowanie o przestępstwo skarbowe prowadzone po upływie terminu przedawnienia prowadzone jest jako bezprawne, co powinno skutkować unicestwieniem materialno-prawnych skutków związanych z takim postępowaniem, w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w okresie pomiędzy upływem terminu przedawnienia karalności a wydaniem prawomocnego postanowień o umorzeniu postępowania o przestępstwo skarbowe. - art. 59 § 1 pkt. 9, art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1, art. 70 § 7 pkt 1 i art. 70c O.p. w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że postępowanie o przestępstwo skarbowe prowadzone pomimo przedawnienia karalności przestępstwa skarbowego wywołuje negatywny dla podatnika skutek materialno-prawny w obszarze prawa podatkowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, również w okresie pomiędzy ustaniem karalności przestępstwa a prawomocnym umorzeniem postępowania o przestępstwo skarbowe, pomimo że konsekwencją ustania karalności przestępstwa skarbowego, bez względu na datę wydania postanowienia o umorzeniu postępowania o przestępstwo skarbowe, jest brak związku pomiędzy podejrzeniem popełnienia przestępstwa skarbowego, którego karalność ustała a niewykonaniem tego zobowiązania od chwili ustania karalności przestępstwa skarbowego, - art. 2 pkt 22, art. 5 ust 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 4, art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a) i pkt 4 lit. a), art. 99 ust. 1 i 12, art. 103 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 2, art. 9, art. 14, art. 62, art. 63, art. 167, art. 168 lit. a) i art. 178 Dyrektywy Rady [...] polegające na naruszeniu zasady neutralności podatku od wartości dodanej i związanego z nią domniemania autentyczności prawidłowo wystawionych faktur VAT poprzez odmówienie stronie prawa odliczenia naliczonego podatku, pomimo niewzruszenia przez organ domniemania autentyczności materialnej i formalnej faktur i odwrócenie ciężaru dowodu poprzez przerzucenie na stronę obowiązków dowodowych i sprawdzających i to pomimo wiedzy organów wynikającej z części włączonych do akt sprawy wyroków karnych dotyczących działalności zorganizowanej grupy przestępczej działającej poprzez liczne spółki utworzone przez D. M. i P. K. (akt oskarżenia Prokuratury Apelacyjnej w S. Wydział V Ds. Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji z dnia [...] czerwca 2012 roku, Ap V Ds. [...]). Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym akcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu najdalej idącego, tj. przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Stwierdzenie bowiem przedawnienia zobowiązań podatkowych skutkuje tym, że postępowanie podatkowe w tym zakresie nie może być prowadzone. Zaskarżona decyzja określa zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2008 r. oraz od czerwca do października 2008 r. Zobowiązanie to powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy objęte zaskarżoną decyzją przedawniłyby się z końcem roku 2013, chyba że nastąpiło przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W niniejszej sprawie organ wskazuje, że zobowiązanie podatkowe objęte zaskarżoną decyzją nie uległo przedawnieniu przed zakończeniem postępowania podatkowego, ponieważ bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. W okresie mającym zastosowanie w tej sprawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. miał następujące brzmienie: "Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Istotne znaczenie przy rozpatrywaniu zarzutu przedawnienia ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P [...]. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od [...] stycznia 2003 r. do [...] sierpnia 2005 r. w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazany wyrok jest wyrokiem interpretacyjnym. W związku z tym Trybunał Konstytucyjny uznał, że do naruszenia tej zasady dochodzi wyłącznie wówczas, gdy o tym postępowaniu nie został poinformowany podatnik przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Konsekwencją powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego było wprowadzenie zmian do O.p. ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa, ustawy – Kodeks karny skarbowy oraz ustawy – Prawo Celne (Dz.U. z 2013 r. poz. 1149). Zgodnie z art. 70c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ma odniesienie również do stanu prawnego, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, czyli skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia uzależnione jest od tego, czy w tym postępowaniu podatnik został poinformowany o wszczęciu postępowania karnoskarbowego i skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia przed upływem terminu przedawnienia. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2013 r. zostało wszczęte dochodzenie nr [...] w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na podaniu nieprawdy w deklaracjach [...] za miesiące od stycznia do października 2008 r. z wyłączeniem maja 2008 r. złożonych przez D. W. i narażeniem na uszczuplenie podatku od towarów i usług, tj. o przestępstwo skarbowe kwalifikowane określone w art. 56 § 1 k.k.s. w zbiegu z art. 76 § 3 k.k.s. i z art. 61 § 1 k.k.s., w związku z art. 7 § 1 k.k.s., w związku z art. 6 § 2 k.k.s. Zarówno skarżący jak i jego pełnomocnik pismem z dnia [...] listopada 2013 r. zostali zawiadomieni o tym, że w dniu [...] listopada 2013 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2008 r. D. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo Usługowa [...] W. D., objętego zakresem postępowania kontrolnego wszczętego na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. na skutek wystąpienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Nie ulega wątpliwości zatem, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją wszczęto postępowanie karnoskarbowe związane z tym zobowiązaniem, które powstaje ex lege na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 O.p. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] grudnia 2013 r., natomiast skarżącemu doręczono zawiadomienie w trybie doręczenia zastępczego, w związku z tym nastąpiło skuteczne doręczenie w dniu [...] grudnia 2013 r., a zatem również przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług objętego zaskarżoną decyzją. W związku z powyższym mając na uwadze wcześniejsze uwagi, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wymagane jest wszczęcie postępowania karnoskarbowego związanego z niewykonaniem zobowiązania, którego dotyczy postępowanie podatkowe oraz zawiadomienie strony o tych fakcie przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, należy stwierdzić, że oba warunki zostały spełnione. Nadto należy również zwrócić uwagę, że w dniu w [...] listopada 2013 r. wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów D. W.. W związku z powyższym w ocenie Sądu nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna swój dalszy bieg następnego dnia po dniu prawomocnego zakończenia się postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Tym samym warunkiem koniecznym do wznowienia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest wydanie prawomocnego (a więc takiego, od którego nie można skutecznie wnieść zwyczajnego środka zaskarżenia) orzeczenia kończącego postępowanie karnoskarbowe. Orzeczeniem takim na etapie postępowania przygotowawczego jest postanowienie o umorzeniu postępowania, a na etapie postępowania sądowego – wyrok sądu II instancji. W sprawie jest bezsporne, że organ prowadzący postępowanie przygotowawcze nie umorzył tegoż postępowania. Jak wynika z pisma procesowego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [...] dochodzenie przeciwko D. W. zostało zawieszone na podstawie art. 114 a k.k.s. Należy zgodzić się z organem, że prawidłowość prowadzenia postępowania przygotowawczego nie leży w kompetencji organów podatkowych prowadzących postępowanie podatkowe. W sytuacji gdy w toku postępowania podatkowego upływa pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ prowadzący to postępowanie jest zobowiązany zbadać, czy wystąpiły okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W niniejszej sprawie, powołując się na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, organ był zobowiązany wskazać: 1) datę wszczęcia postępowania karno-skarbowe w sprawie, w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa związanego z prowadzonym postępowaniem podatkowym, 2) datę zawiadomienia o tym fakcie podatnika 3) ewentualne datę prawomocnego zakończenia postępowania karnego, jeśli to postępowanie byłoby zakończone. Wszystkie wskazane okoliczności zostały przez organ ustalone i wynika z nich, że nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji, a termin do zakończenia tegoż postępowania podatkowego nie zaczął biec dalej, ponieważ postępowanie karno skarbowe nie zostało zakończone. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 208 §1 i art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 6 O.p. jest nieuzasadniony. P. zarzuty również nie zasługują na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji organ odniósł się do dorobku orzecznictwa TSUE, wskazując, że co do zasady podstawą odliczenia podatku naliczonego jest faktura odzwierciedlająca rzeczywistą transakcje gospodarczą. Wskazał, że w przypadku, gdy ustalił, że w sprawie miało miejsce wystawienie tzw. "pustych faktur", tzn. bez jakiegokolwiek obrotu towarem lub usługą to dobra wiara ze swej istoty nie może być uwzględniania. D. wiara ma znaczenie, gdy w sprawie wystąpił rzeczywisty obrót towarami lub usługami, ale wystawca faktury był firmantem ukrywającym wobec nabywcy dane określające rzeczywistego podatnika. W ocenie Sądu organy w postępowaniu podatkowym wykazały, że faktury VAT wystawione przez [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o., Przedsiębiorstwo W. D. [...] i [...] sp. z o.o. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że [...] sp. z o.o. nie prowadziła w rzeczywistości żadnej działalności gospodarczej. W związku z powyższym organy podatkowe uznając [...] sp. z o. o., ul. [...], [...] za podmiot niesiniejących zasadnie zakwestionowały faktury wystawione przez ww. Spółkę. W [...] nie istnieje wskazany na wszystkich zakwestionowanych fakturach adres, tzn. ul. [...]. Natomiast pod numerem 16 (adres wg KRS) mieści się budynek mieszkalny oraz zakład stolarski ("[...] s.c.). Właścicielowi domu oraz pracownikom prowadzonej firmy pod tym adresem nie jest znana firma [...]. Spółka nie była też nigdy zarejestrowana w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w P.. Z zeznań G. N. (wg KRS jedyny udziałowiec [...] sp. z o.o.) wynika, że nigdy nie był udziałowcem [...] i nie posiada żadnej wiedzy na temat tej Spółki. Ponadto w 2008r., tj. w okresie, w którym zostały wystawione sporne faktury, przebywał w Zakładzie Karnym w B. P., co potwierdzają pisma Centralnego Zarządu Służby Więziennej z dnia [...].09.2013r. oraz [...].09.2013r. Biorąc pod uwagę, że na zakwestionowanych fakturach w pozycji "wystawił" widnieje jedynie pieczątka [...] i nieczytelna parafka, nie można było ustalić ewentualnych osób odpowiedzialnych za ich wystawienie. W odniesieniu do transakcji z Przedsiębiorstwem W. D. [...] w J. organ podatkowe wykazały, że D. K. nie prowadził działalności w zakresie obrotu złomem. Nie udzielono mu zezwolenia w zakresie zbierania i transportu odpadów. Ponadto za czerwiec 2008r., tj. miesiąc, w którym datowane są sporne faktury złożył deklarację [...] z wykazanym podatkiem należnym [...] zł. D. K. przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał, że nigdy nie prowadził działalności w zakresie obrotu złomem, nie kojarzy nazwy firmy - Firma Handlowo Usługowa [...] D. W. i nie zna D. W.. Świadek nie potwierdził również faktu wystawienia i podpisania okazanych mu w trakcie przesłuchania ww. spornych faktur. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że faktury, na których jako wystawca figuruje firma [...] sp. z o.o. w A. nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika również, że pod adresem zgłoszonym jako siedziba [...] sp. z o.o. tj. A., ul. [...] podmiot o tej nazwie nie prowadził działalności, a właściciel lokalu [...] oświadczył, że wynajmowany przez [...] sp. z o.o. lokal jest zamknięty od grudnia 2006r. i od tego czasu nie ma żadnego kontaktu z tą firmą. Umowa najmu lokalu położonego przy ul. [...] w A. została rozwiązana wskutek jej wypowiedzenia przez [...]. Zgodnie z wpisem z dnia [...].01.2006r. do Krajowego Rejestru Sądowego Spółka zmieniła swoją siedzibę na ul. [...] w K., dla której właściwym miejscowo był Urząd Skarbowy K. - [...]. Jednakże [...] sp. z o.o. nigdy nie figurowała w ewidencji podatników podatku od towarów i usług ani podatku dochodowego prowadzonej przez ten urząd. Z pozyskanych w trakcie postępowania odwoławczego dowodów wynika również, że [...] sp. z o.o. nie występowała o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania lub transportu złomu oraz nie zgłaszała pracowników do ubezpieczenia społecznego. Podkreślenia również wymaga, że jedyny udziałowiec, a jednocześnie jedyna (wg KRS) uprawniona w 2008r. do reprezentowania [...] sp. z o.o. osoba, tj. J. B. zmarł [...].12.2007r. W zakresie dotyczącym nabycia złomu od [...] sp. z o.o. poczynione przez organ ustalenia również znajdują pełne oparcie w materiale dowodowym sprawy. [...] sp. z o.o. w 2008r. prowadziła fikcyjną działalność gospodarczą w zakresie obrotu złomem polegająca na wystawianiu faktur na sprzedaż złomu, którego w rzeczywistości nie kupiła. Spółka nie posiadała zaplecza technicznego, placów, magazynów, urządzeń, środków transportowych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem. Nie posiadała zezwoleń na zbieranie oraz transport odpadów. Prezes [...] sp. o.o. M. Ś. nic nie wie na temat działalności firmy, za którą był odpowiedzialny. Zeznał, że był prezesem tylko na papierze i nie wie jaką działalność w rzeczywistości prowadziła [...] sp. z o.o. Sporne faktury wystawione i opieczętowane otrzymał do podpisania od M. D.. Istotne są zeznania M. D., pracownika [...] sp. z o.o., z których wynika, że nie posiadał wiedzy, czy [...] sp. z o.o. posiadała sprzęt niezbędny do załadunku złomu, plac bądź magazyny. Organizatorem powstania [...] sp. z o.o. był D. M.. Niezbędne dane do wystawienia faktur VAT, dokumentów WZ, w tym również wystawianych do Firmy Handlowo - Usługowej [...], otrzymywał od D. M.. Sporządzone dokumenty przekazywał do podpisu aktualnemu prezesowi M. Ś. lub M. Ł.. Świadek nie potrafił powiedzieć, czy wystawione faktury dokumentowały rzeczywistą sprzedaż złomu. Nie znał dostawców złomu do [...] sp. z o.o., wskazał, że wiedzę w tym zakresie może posiadać D. M.. Z kolei D. M. zeznał, że nie posiada wiedzy dotyczącej działalności [...] sp. z o.o. W 2008r. nie organizował sprzedaży złomu przez [...] sp. z o.o., nie był zaangażowany w działalność tej spółki. Jak zeznał był nieformalnym doradcą, firmę [...] sp. z o.o. polecił M. D.. F. D. [...] zna jako kontrahenta firmy [...]T, w której był w 2008r. zatrudniony. Jak wynika z prawomocnych wyroków zapadłych w sprawie m.in. M. D., R. W. P., M. Ś., Z. W. M. osoby te brały udział w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przez D. M. wspólnie z P. K., która działała na terenie kraju w okresie, co najmniej od stycznia 2007r. do kwietnia 2009r. i której celem było uszczuplenie należnego podatku od towarów i usług z tytułu fikcyjnego obrotu złomem. R. D. M. polegała między innymi na organizowaniu i koordynowaniu handlu złomem niewiadomego pochodzenia oraz wytwarzaniu fikcyjnej dokumentacji w oparciu między innymi o spółki z ograniczoną odpowiedzialnością: [...], [...], [...]. D. M. nadzorował również wykonywanie poszczególnych zadań przez podległych mu członków grupy, w tym m.in. R. P., M. D.. Okoliczność wystawiania przez [...] sp. z o.o. nierzetelnych faktur, tzn. nieodzwierciedlających rzeczywistych transakcji pomiędzy podmiotami wskazanymi na tych fakturach została również potwierdzona oraz usankcjonowana w ostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...].01.2011r. wydanej dla [...] sp. z o.o. określającej m.in. podatek od towarów i usług do zapłaty za II, III i IV kwartał 2008r. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wynikający z ww. faktur wystawionych dla "[...]". W świetle powyższych okoliczności i ustaleń w ocenie Sądu prawidłowo uznały organy podatkowe, że transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami VAT wystawionymi przez [...] sp. z o.o., Przedsiębiorstwo W. D. [...], [...] sp. z o.o., [...] sp. z o.o. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zatem faktury je dokumentujące nie uprawniały skarżącego do odliczenia podatku naliczonego w nich wykazanego. Zgodnie z art. 88 ust. 3 a pkt 1 lit. a) nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących. Natomiast w myśl art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy VAT podstawy do obniżenia podatku należnego nie stanowią faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W konsekwencji trafnie organy przyjęły, że art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a cyt. ustawy VAT nie ma zastosowania w sprawie. Prawo do odliczenia podatku naliczonego służy zapewnieniu neutralności tego podatku. Sama faktura nie tworzy jednak tego prawa. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Z orzecznictwa TSUE wynika, że zasada neutralności podatkowej nie stoi na przeszkodzie odmowie odbiorcy faktury prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego ze względu na brak czynności podlegającej opodatkowaniu chyba, że działał w dobrej wierze ( np. wyroki TSUE z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie C-643/11 LVK - 56 EOOD, z dnia 21 lutego 2006 r. w sprawie C-255/02 Halifax, z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, z dnia 6 lipca 2006r. C-439/04 i C-440/04 Kittel i Recolta Recycling). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 4 lipca 2014 r., że nadużyciem prawa są transakcje, które formalnie spełniają warunki określone w dyrektywy Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa 112) i w ustawie o VAT, ale mają na celu uzyskanie korzyści sprzecznych z celem tych przepisów (I FSK 1199/13, LEX nr 1498560, G. Prawna 2014/165/2). Podnieść także należy, zgodnie z art. 167 i 63 dyrektywy 2006/112 prawo do odliczenia podatku VAT wyszczególnionego na fakturze jest co do zasady związane z rzeczywistym dokonaniem transakcji opodatkowanej i nie dotyczy ono podatku należnego zgodnie z art. 203 dyrektywy wyłącznie z tytułu jego wyszczególnienia na fakturze. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie do rzeczywistych transakcji nie doszło, z uwagi na fikcyjne prowadzenie działalności gospodarczej przez podmioty wskazane na zakwestionowanych fakturach. Zdaniem Sądu organy przekonująco wykazały przy tym, że skarżący nie zachował staranności wymaganej od przedsiębiorcy pozostającego w dobrej wierze. Sąd akceptuje argumenty organu odwoławczego, że ustalone w sprawie okoliczności jednoznacznie wskazują, iż skarżący co najmniej powinien powziąć wątpliwości, że bierze udział w transakcjach stanowiących nadużycie prawa. Skarżący nie posiadał żadnej wiedzy na temat firm wskazanych na zakwestionowanych fakturach, nie potrafił wskazać żadnych konkretnych okoliczności dotyczących nawiązania współpracy, czy też przeprowadzania spornych transakcji. Poza spornymi fakturami nie przedstawił innych dokumentów potwierdzających współpracę z ww. firmami (umów, zamówień w zakresie dostaw złomu). Skarżący nigdy też nie był pod adresami firm wskazanymi na zakwestionowanych fakturach. Co więcej skarżący w ogóle nie był zainteresowana materialną stroną transakcji. Kupował złom od osób, których nie znał. Firmę dostarczającą złom skarżący kojarzył tylko z kierowcami pojazdów, których nazwisk nie zna i nie pamięta. Nie miał kontaktu z właścicielami, przedstawicielami firm od których nabywał złom. Płacił za dostarczony towar gotówką, nie żądając przy tym żadnych potwierdzeń dokonanych wpłat. W ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje mające stanowić podstawę do obniżenia podatku należnego związane były z nadużyciem prawa popełnionym przez wystawców faktur. Podatnik przyjmując takie faktury i dokonując z nich odliczenia, świadomie uczestniczył w oszustwie, którego celem było uzyskanie korzyści podatkowych. Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa procesowego tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i 3, art. 191 i art. 210 § 4 O.p., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu mając na uwadze, wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w tym przepisie, organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a jego oceny nie narusza art. 187 § 1 O.p., jak też zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. Organ dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego w sprawie bardzo obszernego materiału dowodowego. W zaskarżonej decyzji szczegółowo wskazał zgromadzone dowody i dokonał ich oceny. Wyjaśnił, które okoliczności uznał za udowodnione, a które nie i dlaczego. Organ odwoławczy w sytuacji, gdy materiał dowodowy nie wykazywał jednoznacznie, że wystawca faktury nie dokonał dostawy towaru, uznał prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur (dotyczy to firmy [...], [...] sp. z o.o. [...] sp. z o.o.) Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. W uzasadnieniu skarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, dokonano ich wykładni oraz przytoczono bogate orzecznictwo sądowe. Organ w sposób szczegółowy uzasadnił okoliczność nierzetelności zakwestionowanych faktur oraz braku staranności skarżącego w doborze kontrahentów. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył najistotniejsze z punktu widzenia niniejszej sprawy fragmenty zeznań świadków, ustalenia wiążących go ostatecznych decyzji podatkowych oraz wyroków karnych, treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem tych przepisów w sprawie. Organ odniósł się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, dokonując ich analizy i przedstawiając własne stanowisko wraz z adekwatną argumentacją. Tym samym zrealizowana została także zasada z art. 124 O.p. W rezultacie w rozpoznawanej sprawie za odpowiadające prawu uznać należy ustalenia organów podatkowych, z których wynika, że sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, na które zostały wystawione. Jednocześnie skarżący przy zachowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć, że zakwestionowane transakcje, które mają stanowić podstawę do zastosowania prawa do odliczenia, wiążą się lub mogą wiązać się z oszustwem podatkowym popełnionym przez wystawcę faktury. W związku z tym zgodne z prawe było pozbawienie strony skarżącej prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z owych faktur. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), należało skargę oddalić.