I SA/Po 1026/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. wraz z odsetkami postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] P. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 11 października 2013 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł, w kasie Sądu albo na rachunek bankowy Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 25 października 2013 r. (druk zwrotnego potwierdzenie odbioru, k. 15 akt sąd.). W otwartym terminie do uiszczenia wpisu skarżący złożył wniosek o przyznanie jemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013 r. oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Nie zgadzając się z tym orzeczeniem skarżący wniósł sprzeciw, który postanowieniem tut. Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. został oddalony. Z kolei zażalenie na postanowienie WSA w Poznaniu zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II FZ 9/14. W związku z uprawomocnieniem się postanowienia Sądu odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 marca 2014 r. doręczono skarżącemu odpis prawomocnego zarządzenia z dnia 11 października 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 października 2013 r. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 19 marca 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 112 akt sąd.). W dniu 24 marca 2014 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie jemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zważył co następuje: Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpatrywanej sprawie skarżący został zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł. Do uiszczenia tej opłaty wezwano skarżącego zarządzeniem z dnia 11 października 2013 r. Po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Odpis prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 11 października 2013 r. został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 19 marca 2014 r. (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 112 akt sąd.), a zatem termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 26 marca 2014 r. W zakreślonym terminie wymagany wpis nie został uiszczony, natomiast skarżący, pismem nadanym w dniu 24 marca 2014 r., ponownie wystąpił do tut. Sądu o zwolnienie go od kosztów sądowych. Podkreślić w tym miejscu należy, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie wskazanym w kolejnym wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy i pozostaje bez wpływu na bieg terminu przewidzianego w ustawie. Ze skutku prawnego, jakim jest prawomocność postanowienia tut. Sądu z dnia 17 grudnia 2013 r. odmawiającego stronie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, wynika obowiązek zapłaty przez stronę wymaganego wpisu od skargi oraz obowiązek sądu do ponownego wezwania do jego uiszczenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 58/05, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie fakt, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie został w całości rozpoznany prawomocnym postanowieniem, a termin do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg w czasie określonym w zarządzeniu z dnia 12 marca 2014 r., kolejny wniosek w sprawie zwolnienia od kosztów nie ma wpływu na bieg terminu określonego w wezwaniu sądowym wzywającym do wykonania pierwotnego zarządzenia z dnia 11 października 2014 r. w przedmiocie wpisu. Wobec powyższego stwierdzić należy, że na skarżącym ciążył – wynikający z prawomocnego postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy – obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Po upływie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Takiej konsekwencji nieuiszczenia wpisu w niniejszej sprawie nie niweczą następcze czynności skarżącego w postaci kolejnego lub dalszych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I OZ 1047/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym miejscu jeszcze raz należy wskazać, że ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby natomiast doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy, a co za tym idzie – skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.