I SA/Po 1043/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia NSA Janusz Ruszyński As. sąd. WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant ref.-staż. Paulina Budzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2006r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące [...], [...], [...], [...], [...] i [...] 2003r. oddala skargę /-/ K.Pawlicki /-/E.Brychcy /-/ J.Ruszyński Decyzją z dnia [...] 2006r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił przedsiębiorstwu "A" zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za [...], [...], [...], [...], [...] i [...] 2003r. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazano m.in. art.19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. "a" rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie "A" H.S. w zakresie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za 2003r. stwierdzono, iż podatnik w [...], [...], [...] i [...] 2003r. odliczał podatek naliczony z faktur wystawionych przez: - przedsiębiorstwo "B" , w P.; - przedsiębiorstwo "C" w P. W wyniku postępowania wskazano, iż w/w wystawcy faktur potwierdzali świadczenie usług, które w rzeczywistości nie zostały wykonane. Na powyższe wskazują następujące fakty: 1. Przesłuchana M.M. zeznała, że prowadząc przedsiębiorstwo "B" wystawiała puste faktury na zlecenie W.W. i R.N., którzy kierowali całą grupą firm założonych w celu wystawiania tylko takich faktur. Za prowadzenie firmy od w/w otrzymywała [...] zł miesięcznie. Potwierdziła, że wystawiała fikcyjne faktury na rzecz przedsiębiorstwa "A" H.S., ale usług nie wykonywała. Ponadto oświadczyła, że wpływające od przedsiębiorstwa "A" pieniądze pobierała z banku i oddawała je W. lub N. bez pokwitowania. 2. Przesłuchany M.T. zeznał, iż przedsiębiorstwo "C" założył między [...] a [...] 2003r. przy udziale M.M. Na okoliczność przedłożonych mu faktur wystawionych przez przedsiębiorstwo "C" zaprzeczył, jakoby je wystawił i podpisał. Dodatkowo wyjaśnił, że dyspozycje dotyczące dokonania wpłaty lub wypłaty z rachunku firmy otrzymywał od R.N. i W.W.. Nie wie, czy usługi były wykonane. 3. Przesłuchany w charakterze strony H.S. oświadczył, że: - usługi wykazane w fakturach wystawionych przez przedsiębiorstwo "C" były częściowo wykonane – nie wie które i w jakim zakresie. Na wykonanie robót przez przedsiebiorstwo "C" M.T. zlecenia przyjmował R.N.; - według H.S. usługi wynikające z faktur wystawionych przez przedsiębiorstwo "B" M.M. częściowo były wykonane – nie potrafi jednak określić w jakim stopniu; - faktury za wykonanie tych usług otrzymywał pocztą lub dostarczał je R.N. 4. Przesłuchany w charakterze świadka E.K., zatrudniony w latach 2001-2003 w przedsiębiorstwie H.S. jako kierownik budowy zeznał, że nie kojarzy w/w firm, a wykonanie wszelkich prac ziemnych zawsze potwierdzał na raporcie pracy. W przypadku natomiast rzekomo wykonanych prac na rzecz przedsiębiorstwa "A" brak jest w ogóle raportu pracy. Według organu stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Z kolei według art. 19 ust. 2 w/w ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonego w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Zatem warunkiem uprawniającym podatnika do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jest posiadanie prawidłowo wystawionej faktury, dokumentującej faktycznie wykonaną czynność, o której mowa w art. 2 ustawy. Tak więc w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy H.S. nie przysługiwało prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Dokonując zaś stosownych odliczeń podatnik naruszył również powołane wcześniej przepisy rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów. W odwołaniu z dnia [...] 2006r. H.S. wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Decyzji zarzucił naruszenie zasad postępowania podatkowego, o których mowa w art. 120-129 Ordynacji podatkowej oraz przepisów art. 180-199 w/w ustawy. Ponadto podatnik wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka W.W. na okoliczności związane z wykonywaniem przez odwołującego się działalności gospodarczej i świadczonych przez świadka usług. W ocenie podatnika kwestią sporną jest ustalenie podatku naliczonego na podstawie dowodów w postaci zeznań świadków. Postępowanie dowodowe powinno być uzupełnione o materiał zebrany w toczących się postępowaniach karnych dotyczących fałszowania dokumentów i składania fałszywych zeznań. Decyzją z dnia [...] 2006r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrane w trakcie kontroli dowody potwierdzają, iż podatnik nie mógł odliczyć podatku naliczonego z faktur wystawionych przez podmioty wskazane w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono, że podatnik posiada prawidłowo udokumentowane zakupy towarów i usług od innych firm. W tych przypadkach poza fakturami skarżący posiadał: dokumenty wydania, zlecenia produkcyjne, raporty pracy sprzętu, listy przewozowe, protokoły obmiarów, umowy najmu. Podatnik nie przedstawił ze swej strony innych dowodów, które przeczyłyby ustaleniom dokonanym w trakcie kontroli. Organ wskazał też, iż Prokuratura Okręgowa i Centralne Biuro Śledcze nie udostępniły organom podatkowym dokumentów, o które się do nich zwracano. Ustalenia postępowania podatkowego oparto więc o dowody zebrane w czasie jego trwania. Odnośnie wniosku strony o przesłuchanie W.W. organ odwoławczy zauważył, że w/w nie był kontrahentem skarżącego, ani jego pracownikiem, czy też pracownikiem firmy uczestniczącej w obrocie w okresie objętym kontrolą. W skardze z dnia [...] 2006r. H.S. zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie art. 120-129 oraz 180-199 Ordynacji podatkowej oraz art. 19 ustawy z dnia 08 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także przepisów rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z 2002r. W ocenie skarżącego materiał dowodowy zebrano w sposób wybiórczy. Organy nie dokonały tzw. kontroli krzyżowych i tym samym nie potwierdziły innymi dowodami twierdzeń wynikających z zeznań świadków. Nie przeprowadzono przesłuchania W.W. W pismach procesowych z dnia [...] i [...] 2007r. skarżący oraz jego pełnomocnik powtórzyli zarzuty zawarte w skardze. Do pism dołączono również kserokopie protokołu przesłuchania świadka W.W. oraz wyroku Sądu Rejonowego z dnia 12 kwietnia 2007r. (pisma stanowią załącznik do protokołu z rozprawy w sprawie I SA/Po 1042/06). Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w niniejszej sprawie okazała się bezzasadna. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd pragnie stwierdzić, co następuje: 1. Zarzut naruszenia zasad postępowania. Wprawdzie zarzutem tym skarżący obejmuje przepisy art. 120-129 Ordynacji podatkowej, czyli wszystkie artykuły zawarte w rozdziale 1 działu IV Ordynacji, oraz art. 180-189 (rozdział 11 - "Dowody"), to w istocie sprowadza się on do braku tzw. kontroli krzyżowych i nieprzesłuchania świadka – W.W. W ocenie Sądu zarzuty te są nieuzasadnione. Organy przeprowadziły postępowanie dowodowe opierając się na księgach, deklaracjach i przesłuchaniach świadków. W aktach administracyjnych znajdują się: - faktury wystawione w [...] 2003r. przez firmę M.M.– przedsiębiorstwo "B" (k. 22 akt administracyjnych w segregatorze – akta wspólne dla spraw dot. decyzji za lata 2001-2004, które znajdują się w aktach sprawy I SA/Po 1042/06); - faktury wystawione w [...], [...] i [...] 2003r. przez przedsiębiorstwo "C" M.T. (k. 25 akt – j.w.); - zeznania M.M. (k. 41 – j.w.), która uznała, że wystawiła i podpisała faktury dla firmy H.S., ale usług w nich opisanych nie wykonywała; - zeznania M.T. (k. 42 – j.w.), który podał, że faktur dla firmy H.S. nie wystawiał i ich nie podpisywał. Świadek zeznał też, że nie wie, kto je wystawił; - zeznania H.S. (przesłuchanego w charakterze strony – k. 44 j.w.), który wskazał, że pewne prace przez przedsiębiorstwo "C" zostały wykonane, ale nie przedłużył w trakcie kontroli dowodów potwierdzających wykonania jakichkolwiek prac przez w/w podmiot; - zeznanie E.K. (k. 48 – j.w.), który był w latach [...] kierownikiem budowy w przedsiębiorstwie "A". Świadek zeznał, że w przypadku zakupu usług budowlanych od innych kontrahentów każdy operator sprzętu miał podpisywany raport pracy. W czasie pracy w w/w firmie świadek nie zetknął się z przedsiębiorstwem "B". Jednocześnie skarżący nie przedłożył żadnych dowodów, które przeczyłyby ustaleniom organów, opartych na powołanych wyżej zeznaniach świadków. Wniosek o przesłuchanie W.W. jest w okolicznościach sprawy nietrafny, ponieważ w/w nie był kontrahentem przedsiębiorstwa "A". Organ odwoławczy powołał się przy tym na treść oświadczenia W.W., załączone do odwołania (k. 2 akt administracyjnych dot. podatku za rok 2003). Z oświadczenia wynika m.in., że W.W. nie jest w stanie dokładnie określić, na temat jakich zleceń mogli rozmawiać H.S. i R.N. Niezasadny jest również zarzut dotyczący posługiwania się przez organy materiałami zebranymi w postępowaniach karnych. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wyraźnie wskazano, że pismem z dnia [...] 2005r. UKS zwrócił się do Prokuratury Okręgowej z wnioskiem o udostępnienie kserokopii protokołów przesłuchania kontrahentów H.S. (k. 3 wspólnych akt administracyjnych). Prokuratura w/w dokumentów nie przekazała. Jak to wynika z wcześniejszych rozważań organy w niniejszej sprawie oparły się na zgromadzonym przez siebie materiale dowodowym. W ocenie Sądu ustalenia dokonane przez organy, a dotyczące powstawania i funkcjonowania firm, które wystawiały faktury na firmę H.S., uzasadnia rozstrzygnięcie zwarte w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji nie było potrzeby sięgania do materiałów z postępowań karnych. Organy podatkowe samodzielnie ustaliły, że podatnik odliczał podatek z faktur dotyczących czynności, które w rzeczywistości nie zostały wykonane. 2. Zarzut naruszenia prawa materialnego. Prawidłowe ustalenia organów, oparte na zebranym materiale dowodowym, pozwoliły im na właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Słusznie więc uznano, że – na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym – podatnikowi nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie dokonaną usługę czy sprzedaż, a nie tylko być prawidłową z formalnego punktu widzenia (por. wyrok NSA z 13 grudnia 2005r., sygn. akt I FSK 301/05, "Lex" nr 187707). Powyższe należy odnieść również do okoliczności niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/K. Pawlicki /-/E. Brychcy /-/J. Ruszyński kk