I SA/Po 1050/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w następującym składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2017 r., Nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pełnomocnik skarżącej – radca prawny K. w piśmie procesowym z dnia 15 maja 2018 r. (data wpływu do Sądu – 18 maja 2018 r.) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek powyższy został uzasadniony trudną sytuacją majątkową skarżącej, która została zwolniona w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy podkreślić, że z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie tymczasowej ochrony, uregulowanej w tym przepisie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1427/11, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt I FZ 370/13, oba publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą konkretne okoliczności będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a nie sama wysokość dolegliwości na jaką narażona jest strona. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych okoliczności. Przesłanki wstrzymania wykonania aktu lub czynności zostały enumeratywnie wymienione w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. I tak, sąd administracyjny może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na to, że katalog podstaw do wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zbiorem zamkniętym, powyższych przesłanek nie należy interpretować w sposób rozszerzający. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody jest zwykle utożsamiana z realnym zagrożeniem dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej (gospodarczej) strony postępowania. Chodzi o tego rodzaju szkodę, która "nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki mogą mieć charakter skutków zarówno prawnych, jak i faktycznych. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy zauważyć, że skarżąca zaniechała uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za takowe nie może być uznane jedynie wskazanie, że znajduje się ona w trudnej sytuacji majątkowej, której rezultatem było przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Sąd podkreśla, że przesłanki wstrzymania wykonania decyzji i przyznania prawa pomocy są inne, co może skutkować odmiennym wynikiem tych postępowań, nawet przy analogicznych danych co do sytuacji finansowej, rodzinnej, majątkowej, itp. wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem, jak zdaje się uważać skarżąca, odwołać się do faktu uwzględnienia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i na tej podstawie oczekiwać uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2018 r., sygn. akt I FZ 80/18, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z argumentacją skarżącego przywołaną w ramach postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką i z synem. Skarżąca utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł netto, otrzymuje na syna alimenty z funduszu alimentacyjnego oraz świadczenie wychowawcze 500+, córka studiuje, otrzymuje stypendium, które przeznacza na koszty dojazdu na uczelnię i na koszty nauki. Wnioskodawczyni nie pozostaje w związku małżeńskim. Z oświadczenia skarżącej wynika zatem, że nie ma środków pieniężnych na uiszczenie jakichkolwiek kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie. Sąd podkreśla jednakże, że inną wagę te same okoliczności będą jednak miały w przypadku oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z tego przepisu, ochrony tymczasowej udziela się wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tj. wtedy, gdy aktualna sytuacja skarżącego jest zagrożona i może ulec znacznemu pogorszeniu, jeśli decyzja zostanie wykonana. Trudno dostrzec, by takie niebezpieczeństwo zachodziło, gdy skarżąca podnosi, że nie ma majątku/dochodów/oszczędności. Nie wiadomo w takiej sytuacji, z czego miałaby zostać dokonana egzekucja należności objętej skarżoną decyzją i co konkretnie mógłby skarżący utracić. Niezależnie od powyższego podkreślić jednak należy, że niewykazanie przez skarżącą, że w okolicznościach sprawy zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiło dostateczną podstawę do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.