I SA/Po 1064/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. j. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] Sp. j. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: oddalić wniosek. Pismem z dnia [...] września 2017 r. skarżąca Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę na wymienione w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Burmistrz Miasta i Gminy N. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] wymierzającej firmie [...] Sp. j. z siedzibą we W., karę pieniężną za nieprzekazanie w terminie sprawozdania kwartalnego dotyczącego działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za IV kwartał 2015 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i w/w decyzji organu I instancji. Zdaniem strony skarżącej zastosowanie i wyegzekwowanie tak dużej kary pieniężnej w stosunku do skarżącej doprowadziłoby do znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Uszczuplenie majątku skarżącej w tak dużym zakresie lub ewentualne postępowanie egzekucyjne mogłoby spowodować utratę płynności finansowej przez skarżącą i w konsekwencji utratę kontraktów, obowiązek zapłaty kar umownych, co doprowadziłoby najprawdopodobniej do likwidacji spółki i konieczności zwolnienia pracowników oraz sprzedaży majątku. Wstrzymanie wykonalności jest tym bardziej uzasadnione, że nałożenie kary w przedmiotowym stanie faktycznym, gdyby nawet była ona nałożona na stronę postępowania, było niesłuszne, co wykazano w złożonym odwołaniu, którego zarzuty jednak jak dotąd nie zostały w ogóle przez organ odwoławczy rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a., zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż na gruncie wskazanego art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc przede wszystkim identyczność podmiotowa, tożsamość podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków i przedmiotowa, a także identyczność przedmiotowa, a więc tożsamość praw i obowiązków opartych na danej podstawie faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 441/12; z dnia 8 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1651/13; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13 - opublikowane w bazie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl; uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 7). Przyjmując, że zakresem rozpoznania Sądu jest objęta cała sprawa administracyjna i całe postępowanie zmierzające do jej rozstrzygnięcia, nie może budzić wątpliwości, że sąd administracyjny będzie uprawniony do wstrzymania wszystkich rozstrzygnięć organów administracji wydanych w toku instancji. W szczególności może to dotyczyć wydawanych w toku postępowania decyzji i postanowień, które nie dotyczą kwestii procesowych, lecz odnoszą się wprost do meritum sprawy (por. T. Kiełkowski, Sprawa administracyjna, Kraków 2004, s. 173; uchwała NSA z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98, ONSA 1999, Nr 1, poz. 7). W rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienie w przedmiocie niedopuszczalności odwołania zalicza się do kategorii aktów administracyjnych niepodlegających wykonaniu. Wydane w sprawie postanowienie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, jak również nie przyznaje adresatowi żadnych uprawnień. Nie ustanawia także dla strony nakazu określonego zachowania. Natomiast decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] marca 2017 r. wymierzająca firmie [...] Sp. j. z siedzibą we W., karę pieniężną za nieprzekazanie w terminie sprawozdania kwartalnego dotyczącego działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za IV kwartał 2015 r., niewątpliwie posiada cechę wykonalności, w szczególności może być wykonana w drodze postępowania egzekucyjnego. Nie ulega wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym, jednakże ze względu na odrębności zakresów przedmiotowych i podmiotowych nie można uznać, że tworzą one tą samą sprawę w znaczeniu materialnym. Zauważyć należy, że przedmiotem skargi nie jest w/w decyzja, lecz postanowienie dotyczące stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od tej decyzji. Stosunek prawny wynikający z zaskarżonego postanowienia, opierający się na treści art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), nie jest tym samym, co stosunek prawny określony w/w decyzją wydaną na podstawie m.in. ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.), bowiem zaskarżone postanowienie jest rozstrzygnięciem wyłącznie formalnym. Zatem jakkolwiek pośrednio związane ze sobą, są to sprawy odrębne. W odniesieniu do zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Postanowienie takie nie wywołuje bowiem skutków materialnych. Skutek wstrzymania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie pociąga za sobą ani niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, ani spowodowania następstw trudnych do odwrócenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 orzekł jak w sentencji postanowienia.