I SA/Po 116/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Protokolant sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] z dnia [...] r. o nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...]zł ([...] złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy K., na podstawie art. 21 § 1 pkt 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: "O.p."), art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm. – dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] września 2010 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego Nr 256, poz. 4754), określił B. P. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2015 r. do organu wpłynął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Po 229/14 uchylający decyzję Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. określającą podatek od nieruchomości za 2011 rok. Wydając ponownie decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok organ stwierdził, że wizja lokalna dokonana w dniu [...] stycznia 2011 r. nie wykazała zaistnienia względów technicznych odnoszących się do gruntów. Zdaniem organu podatnik składając korektę deklaracji w dniu [...] lutego 2011 r. wskazał, iż grunt również nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż nie jest tam prowadzona żadna działalność gospodarcza. Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że nie występuje przesłanka względów technicznych w odniesieniu do gruntów. Zatem grunty będące w posiadaniu Spółki sklasyfikowane jako Bi są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ zbadał też, czy w stosunku do budynku posadowionego na działce nr [...] położonej obręb B. zachodzą względy techniczne. Zdaniem organu wizja lokalna przeprowadzona w dniu [...] stycznia 2011 r., przedłożone przez stronę zdjęcia, a także zdjęcia satelitarne dostępne na stronie Starostwa Powiatowego w P. jednoznacznie wskazały, że obiekt ten w przeważającej części spełnia definicję budynku tj. posiada fundamenty, dach, ściany oraz jest trwale związany z gruntem. Tylko powierzchnia 300 m nie spełnia definicji budynku - brak ścian oraz dachu. Skoro zatem, zdaniem organu, spełniona jest definicja budynku, należy rozpatrzyć kwestię względów technicznych. Organ wyjaśnił, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. ówczesny Prezes Zarządu Spółki wyjaśnił, iż sporny budynek przejęty został od dłużnika za długi i nigdy nie była prowadzona tam działalność gospodarcza. Obiekt przejęty został w stanie nie pozwalającym na prowadzenie w nim działalności gospodarczej. W stanie na dzień oględzin ([...] stycznia 2011 r.) nie było możliwości prowadzenia żadnej działalności gospodarczej w przedmiotowym budynku - brak mediów, okien, drzwi, ubytki w ścianach. Burmistrz Miasta i Gminy K. uwzględnił przesłankę względów technicznych w stosunku do przedmiotowego budynku. Zdaniem organu przejęcie budynku za długi w stanie nie nadającym się do użytkowania jest okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy - Spółka nie miała wpływu na stan budynku. Zatem w oparciu o deklaracje podatnika, informację z rejestru gruntów, zdjęcia satelitarne, zdjęcia przedłożone przez stronę oraz protokoły z oględzin i wizji lokalnych zebrane w latach 2010 - 2015, Burmistrz Miasta i Gminy K. dokonał określenia wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości za rok 2011. W odwołaniu Spółka domagała się uchylenia decyzji w całości i orzeczenia reformatoryjnego względnie przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje żądanie podnosiła, że nieruchomość od chwili jej przejęcia przez Spółkę nie nadawała się do prowadzenia na jej terenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, przy czym owa nieprzydatność dotyczyła zarówno budynku jak i gruntu. Zdaniem odwołującej grunt i zabudowania składają się na pewną całość: nieruchomość przemysłową. Jeżeli zatem na działce znajdują się zabudowania nienadające się do wykorzystania, to także grunt nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej (co w praktyce oznacza, że powinien być opodatkowany z zastosowaniem niższej stawki). Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, art. 21, art. 233 § 1 pkt 2 lit a O.p., art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 849 – dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] września 2010 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości oraz zwolnień od podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego nr 256, poz. 4754) : w punkcie 1 - uchyliło zaskarżoną decyzję, w punkcie 2 - określiło wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2011 na kwotę [...]zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja Burmistrza Miasta i Gminy K. była kolejnym orzeczeniem w sprawie określenia wysokości podatku za rok 2011. Wcześniejsze rozstrzygnięcie wraz z utrzymującą je w mocy decyzją SKO zostało uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu z zaleceniem zbadania, czy znajdujący się na terenie opodatkowanej nieruchomości obiekt może być uznany za budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ I instancji, w toku przeprowadzonych oględzin ustalił, że poza zawaloną częścią o powierzchni 300 m2 - przedmiotowy obiekt posiada cechy budynku : ma fundamenty (które na stałe wiążą go z gruntem), a także przegrody budowlane i dach. Ze względu jednak na stan techniczny (brak drzwi i okien oraz mediów, ubytki w ścianach) nie nadaje się on do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Z tego powodu do obliczenia podatku zastosowano stawkę przewidzianą dla budynków pozostałych. Za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię użytkową budynku deklarowaną przez stronę w latach 2007-2010 : 3.632 m2 - pomniejszoną o powierzchnię zrujnowanej części (300 m2). Odnośnie gruntu uznano, że sam fakt jego pozostawania w posiadaniu przedsiębiorcy uzasadnia zastosowanie najwyższej stawki - zastrzeżonej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do prawno-podatkowej kwalifikacji należącego do strony budynku. Inaczej natomiast zakwalifikował grunt pod budynkami (także pod częścią zawaloną), zajmujący - według danych z protokołu oględzin z dnia [...] listopada 2011 r. - 3600 m2, który nie nadaje się ze względów technicznych do jakiegokolwiek wykorzystania, a zatem powinien być opodatkowany jako pozostały. W skardze z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia przy uwzględnieniu wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego : - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że nieruchomość należąca do Spółki, stanowiąca przedmiot opodatkowania, może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w części dotyczącej gruntu niezabudowanej budynkiem, tj. gruntu o pow. 7.858 m2 i nie zachodzą względy techniczne będące przeszkodą do przyjęcia stawki opodatkowania w podatku od nieruchomości wykorzystywanych dla celów prowadzenia działalności gospodarczej. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w niniejszej sprawie sądowej kontroli podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2015 r. wydana po wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Po 229/14, uchylającym decyzję Burmistrza Gminy K. nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. określającą Spółce podatek od nieruchomości za 2011 rok. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Tym samym uzasadnienie wyroku ma moc wiążącą w zakresie oceny prawnej zastosowania konkretnego przepisu lub wykładni przepisu oraz wskazania co do dalszego postępowania. Związanie oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego biegu w danej sprawie oznacza, że każdy organ (również sąd orzekający w tej sprawie) do czasu ostatecznego zakończenia tego postępowania musi uwzględniać orzeczenie sądu, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego, ewentualnie wzruszenie tego orzeczenia. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 P.p.s.a. w razie złożenia skargi od decyzji wydanej po orzeczeniu sądowym, powoduje zawsze konieczność uchylenia decyzji, natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w ww. przepisie jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka –Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Lex, 2013, s. 469). Oznacza to, że "ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy" (wyrok SN z 25 lutego 1998 r. sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 5, poz. 101). W związku z powyższym w pierwszej kolejności zadaniem Sądu było zbadanie, czy ocena prawna zawarta w wyroku WSA z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt III SA/Po 229/14 została uwzględniona w zaskarżonej decyzji i wykonane zostały zalecenia co do dalszego biegu postępowania. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do tego, czy obiekt na nieruchomości strony skarżącej może być uznany za budynek i jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, co uzasadniałoby zastosowanie podwyższonych stawek podatkowych w podatku od nieruchomości. W ocenie organu były podstawy faktyczne do uznania obiektu za budynek tego rodzaju. W powyższym wyroku Sąd uznał natomiast, że ustalenia organów w tym zakresie były zbyt arbitralne i dokonane zostały bez przeprowadzenia odpowiedniego postępowania dowodowego. Jak wskazywała Spółka przedmiotowy budynek od 2007 r. ze względu na stopień dewastacji jest w stanie technicznym nie pozwalającym na jego bezpieczną eksploatację, a ponadto stan ten ulega pogorszeniu. Zdaniem Sądu z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikały poważne wątpliwości, czy sporny obiekt może być uznany za budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Część obiektu nie stanowi w ogóle budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej, ze względu na brak ścian i dachu. Pozostała część obiektu posiada dach, ściany i fundamenty, ale jest to właściwie obiekt w stanie surowym. Nie posiada okien, drzwi, jakichkolwiek instalacji technicznych (kanalizacyjnych, elektrycznych, gazowych itd.). W ścianach są poważne ubytki. W ocenie Sądu tezy formułowane przez organy obu instancji nie znajdowały pokrycia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym również w wynikach oględzin dokonanych przez pracowników samego organu. W przypadku istniejących wątpliwości organ mógł skorzystać z możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie budownictwa. W decyzji wydanej przez organ I instancji uwzględniono częściowo uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA, w szczególności fakt, iż przedmiotowy budynek został przejęty od dłużnika za długi. W tym zakresie organ - w odniesieniu do samego budynku – stwierdził, że przesłanka względów technicznych została spełniona. Przejęcie bowiem budynku za długi w stanie nie nadającym się do użytkowania jest okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie tę ocenę organu w pełni podziela. Organ uwzględnił tym samym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 10 marca 2015 r. o sygn. akt II FSK 395/13. Jednocześnie w opinii Sądu orzekającego organy w dalszym ciągu nie dokonały ustaleń w zakresie tego, czy również grunt niezabudowany budynkiem ( tj. 7858 m˛ ) spełnia przesłankę względów technicznych, umożliwiającą przyjęcie stawki opodatkowania jak dla "gruntów pozostałych". Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko skarżącej. Artykuł 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l. definiuje, co należy rozumieć pod pojęciem grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl tego przepisu są to : grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W świetle wykładni cytowanego przepisu, aby można było mówić o gruncie i budynkach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej muszą być spełnione łącznie następujące przesłanki : 1) grunt i budynki muszą znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami - nie zalicza się ich) oraz 2) przedmiot opodatkowania jest i może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Co istotne, zarówno nieruchomość gruntowa jak i położone na niej zabudowania od chwili przejęcia od dłużnika za długi - co w toku postępowania administracyjnego wyjaśnił w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. ówczesny Prezes Zarządu - nigdy nie były i nadal nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, obiekt ten został przejęty w stanie nie pozwalającym na prowadzenie działalności gospodarczej. Powyższe zostało jednoznacznie potwierdzone przez oględziny w dniu [...] stycznia 2011 r., które wykazały : brak mediów, okien, drzwi, ubytki w ścianach. Wskazano też, że wokół budynku rosną : trawa, chwasty, krzewy i drzewa. Podobnie w protokole z wizji lokalnej z dnia [...] kwietnia 2015 r. stwierdzono, że działka wokoło budynku zarośnięta jest drzewami i krzewami. Fakty te dokumentują znajdujące się w aktach administracyjnych fotografie. Jednocześnie, co w niniejszej sprawie jest, zdaniem składu orzekającego, najważniejsze - organy całkowicie pominęły dowód jakim jest pismo Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...] z dnia [...] lutego 2011 r., będące odpowiedzią na wezwanie Burmistrza z [...] stycznia 2011 r. We wskazanym piśmie podano, że przedmiotowy budynek znajduje się na gruncie stanowiącym enklawę innej własności pośród gruntów Skarbu Państwa w zarządzie Nadleśnictwa [...]. Z kolei we wniosku z [...] grudnia 2010 r. skarżąca Spółka podała, że zarówno w budynku jak i na gruncie wokół niego nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza. Jeżeli zaś wziąć pod uwagę, że w tym samym wniosku Spółka zaznaczyła, że cała nieruchomość została przejęta od dłużnika za długi i nigdy na niej nie prowadziła jakiejkolwiek działalności gospodarczej, to za brak konsekwencji należy uznać stanowisko organu zawarte w decyzji z [...] maja 2015 r. W decyzji tej uznano, że budynek ze względów technicznych nie nadaje się do użytkowania, a fakt nabycia go za długi oznacza, że przedsiębiorca nie miał wpływu na jego stan. Jak wskazano wyżej organ nie zbadał, czy nieruchomość stanowi enklawę wśród innych nieruchomości, a tym samym czy w 2011 r. istniały faktyczne możliwości dotarcia do działki nr [...] w [...]. Powyższe ustalenia są istotne ponieważ dopiero do skargi w niniejszej sprawie strona skarżąca dołączyła m. in. kopię postanowienia Sądu Okręgowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. o sygn. akt [...], oddalającego apelację Spółki od postanowienia Sądu Rejonowego [...] w sprawie ustanowienia drogi koniecznej. Z uzasadnienia w/w orzeczenia wynika, że Spółka domagała się od Lasów Państwowych ustanowienia służebności drogi koniecznej. Swoje żądanie uzasadniała tym, że nie posiada w ogóle dostępu do drogi publicznej. W tym miejscu należy przypomnieć, że art. 1a ust. 1 pkt. 3) u.p.o.l. nie odwołuje się do oznaczenia klasyfikacji gruntu. Nie ma zatem znaczenia, czy grunt został sklasyfikowany jako Bi, natomiast elementem w/w definicji jest fakt wykorzystywania nieruchomości jako przedmiotu opodatkowania. O ile organ II instancji przychylił się w zaskarżonej decyzji do stanowiska Spółki w części dotyczącej kwalifikacji prawno-podatkowej gruntu znajdującego się pod budynkiem i uznał go za tzw. "grunty pozostałe", które nie mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, o tyle co do pozostałej części gruntu przyjął zapatrywanie, że może on być na te cele wykorzystywany. Z takim stanowiskiem odnośnie kwalifikacji gruntu nie można się zgodzić chociażby dlatego, że SKO nie prowadziło żadnego postępowania dowodowego, a jak wskazano wyżej, organ I instancji nie przeanalizował wszystkich dowodów, które posiadał oraz nie dokonał żadnych ustaleń odnośnie faktycznego dostępu Spółki do przedmiotowej nieruchomości. W kontekście powyższych rozważań skład orzekający zwraca uwagę na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r. o sygn. II FSK 3212/12, że przy ustalaniu, czy zachodzi wyjątek określony w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a dotyczący niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania w działalności gospodarczej ze "względów technicznych", należy w każdej konkretnej sprawie dokonać ustaleń faktycznych dotyczących rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, obiektywnego (niezależnego od woli podatnika) oraz trwałego charakteru przeszkód uniemożliwiających prowadzenie tej działalności na danej nieruchomości, a także ustaleń obejmujących istnienie tych przeszkód w roku podatkowym, którego dotyczy postępowanie. Zdaniem NSA zbyt daleko idące jest twierdzenie, że jedynie grunt dotknięty skażeniem chemicznym, biologicznym lub klęską żywiołową nie nadaje się ze względów technicznych do prowadzenia działalności gospodarczej. Nawet jednak gdyby przyjąć, że chodzi o możliwość wykorzystania gruntu do jakiejkolwiek działalności gospodarczej przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę, to wymaga ustalenia w postępowaniu podatkowym, czy w konkretnej sprawie taka możliwość zachodzi. Nie można bowiem z góry zakładać, że każdy grunt (oprócz dotkniętych skażeniem) nadaje się do prowadzenia jakiejś działalności gospodarczej. Zatem to czy grunt może być zakwalifikowany jako przeznaczony na cele prowadzenia działalności musi być każdorazowo zbadane przez organy podatkowe w danym, konkretnym przypadku. Ponadto wyłączenie gruntu nie musi wiązać się tylko i wyłącznie ze skażeniem, dopuszczalne są także inne przyczyny. W przedmiotowej sprawie ani organ I ani II instancji takich ustaleń nie poczynił. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 O.p., mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przez organy przepisów postępowania doprowadziło w konsekwencji do błędnej wykładni prawa materialnego tj. art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l w odniesieniu do gruntów innych niż znajdujące się pod budynkiem na działce nr [...]. Ponownie rozpoznając sprawę organy obowiązane będą wziąć pod uwagę wskazania wynikające z uzasadnienia niniejszego wyroku, dokonując jednoznacznych ustaleń w zakresie tego, czy przedmiotowe grunty mogą być uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2016 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z przedłożonej w tym dniu przez Spółkę "Opinii technicznej dotyczącej oceny stanu technicznego budynku murowanego", sporządzonej w marcu 2016 r. Już sam fakt sporządzenia opinii w 2016 r. powoduje, że nie mogła być ona przedmiotem oceny przez organy orzekające w sprawie. Tym bardziej dowodu nie mógł przeprowadzić Sąd, który może zrobić to uzupełniająco i jeśli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. W niniejszej sprawie - jak wykazano w rozważaniach Sądu - organy nie miały wątpliwości co do przesłanki stanu technicznego budynku, a tym samym do zastosowania niższej stawki podatku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 200 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.