I SA/Po 1182/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. A., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], wymierzającą karę pieniężną z tytułu urządzania gry na jednym automacie o nazwie [...] o numerze [...] poza kasynem gry, w Sklepie Spożywczym "[...]" w miejscowości [...] przy ul. [...], w wysokości [...] zł. W petitum skargi strona skarżąca wniosła, na podstawie art. 61 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] do czasu rozpoznania niniejszej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. W argumentacji zgłoszonego żądania skarżący podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonaniu mogą podlegać jedynie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny jakim jest decyzja wymierzająca skarżącemu karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niej wstrzymania wykonania. W ocenie strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez skarżącego i wyrządzenia znaczniej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącego. Skarżący załączył do skargi kopie zeznań podatkowych, z których wynika, że w 2012 roku osiągnął dochód w wysokości [...] zł, a w 2014 roku – [...] zł. Na chwilę obecną skarżący nadal prowadzi działalność gospodarczą. Zatrudnia [...] osób, a koszt zatrudnienia tych osób wynosi (dla przykładu) za kwiecień 2015 roku [...] zł. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż skarżący będzie zmuszony zamknąć prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą, co wiązać się będzie z pewnością z koniecznością rozwiązania umów z pracownikami. Warto przy tym zaznaczyć, że kwota nałożonej na skarżącego kary pieniężnej stanowi 1/3 jego dochodu za 2012 rok i niecałą 1/4 dochodu za 2014 rok, co wraz z przedstawionymi wyżej zobowiązaniami finansowymi skarżącego powoduje, iż skarżący, na skutek egzekucji nałożonej na niego kary finansowej, może zostać pozbawiony środków do życia. Brak środków finansowych może spowodować, iż popadnie on w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Zdaniem skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej pozwoli uniknąć grożącego mu niebezpieczeństwa utraty płynności finansowej. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania poddanej sądowej kontroli decyzji. W ocenie organu skarżący nie wykazał, że wstrzymanie w stosunku do niego wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższych przepisów wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., o sygn. akt I OZ 116/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał w treści złożonego wniosku, poza ogólnymi twierdzeniami, że wykonanie decyzji może doprowadzić do wystąpienia nieodwracalnej szkody i utraty płynności finansowej. Nie podał bowiem konkretnych okoliczności (sytuacji materialnej, dochodów i wydatków), z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający sam gołosłowny wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., o sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił. W części skargi dotyczącej uzasadnienia żądania skarżącego powołano wprawdzie ogólne wywody w kwestii wstrzymania wykonania, jednakże w ocenie Sądu nie wskazują one jednoznacznie na to, że w sprawie w rzeczywistości zmaterializowały się przesłanki warunkujące możliwość udzielenia ochrony tymczasowej. Dochód osiągnięty przez skarżącego w 2012 roku w wysokości [...] zł oraz dochód osiągnięty przez niego w 2014 roku w wysokości [...] zł, a także argumentacja odnosząca się do prowadzenia działalności gospodarczej, zatrudniania pracowników nie świadczą jeszcze o złej kondycji finansowej skarżącego. Wnioskodawca nie przedstawił pełnego obrazu swojej sytuacji finansowej i stanu majątkowego. W aktach sprawy, poza przedłożonymi zeznaniami podatkowymi, brak jest również dokumentów umożliwiających Sądowi samodzielne dokonanie oceny sytuacji skarżącego i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu nie wykazane w niniejszej sprawie obawy skarżącego dotyczące ewentualnej egzekucji oraz grożące niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej nie mogą stanowić skutecznej przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Mając zatem na względzie, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających jego żądania, jak również fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami skarżącego. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.