I SA/Po 1210/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: ref. staż. Martyna Dziubałka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę W dniu [...] kwietnia 2012 r., na podstawie Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD, nr [...], Z.K. prowadzący działalność pod nazwą: P.P.H.U. A zgłosił w Oddziale Celnym w P. siatkę z włókna szklanego do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu (na obszarze celnym Unii Europejskiej) po procedurze składu celnego. Wysokość należności celnych została określona w kwocie [...] zł, natomiast podatek od towarów i usług - w kwocie [...] zł. Następnie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], [...], [...], Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne i podatkowe w odniesieniu do towarów objętych procedurą celną dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr jw. Po przeprowadzeniu postępowania celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], [...], określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości [...] zł oraz powiadomił stronę o zaksięgowaniu tej kwoty. Od ww. rozstrzygnięcia pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Określenie kwoty ostatecznego cła antydumpingowego pociągnęło za sobą zmianę podstawy opodatkowania w imporcie towarów i tym samym zmianę kwoty podatku VAT. W związku z powyższym, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie określenia w prawidłowej wysokości kwoty podatku od towarów i usług, Naczelnik Urzędu Celnego w P. wydał w dniu [...] czerwca 2013 r. decyzję nr [...], w której określił ponownie wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru zgłoszonego w ww. dokumencie SAD. Zaległość podatkowa stanowiąca różnicę między kwotą należną, a zapłaconą podatku od towarów i usług wyniosła [...] zł. W piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji podatkowej do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] października 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż analizując obowiązujące przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej w skrócie: "ustawa o PTU") zauważyć należy, że co do rodzaju podejmowanej czynności, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega między innymi import towarów (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy). W imporcie towarów obowiązek podatkowy powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ww. ustawy). Natomiast - w myśl art. 29 ust. 13 omawianej ustawy - podstawą opodatkowania (w imporcie) jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Z kolei w myśl ust. 15 tego artykułu podstawa opodatkowania obejmuje też, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w dokumencie przewozowym lub innym dokumencie, na podstawie którego towary są importowane. Elementy, o których mowa, wlicza się do podstawy opodatkowania, również gdy powstają one w związku z transportem do innego miejsca przeznaczenia na terytorium Wspólnoty, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu. W myśl ust. 16 ww. artykułu do podstawy opodatkowania dolicza się też określone w odrębnych przepisach opłaty oraz inne należności, jeżeli organy celne miały obowiązek pobierać te należności z tytułu importu towarów. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, podatnicy dokonujący importu towarów są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek (art. 33 ust. 1 ustawy o PTU). Jeżeli organ celny stwierdzi, iż w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych (art. 33 ust. 2 ustawy o PTU). Po przyjęciu zgłoszenia celnego podatnik może wystąpić do naczelnika urzędu celnego o wydanie decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości (art. 33 ust. 3 ustawy). W przypadkach innych niż określone w art. 33 ust. 1-3 kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji (art. 34 ust. 1 ustawy o PTU). Stawka podatku - z wyjątkiem zastrzeżonych przepisami przypadków - wynosi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy). Jednakże w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1, wynosi 23 % (art. 146a pkt 1 ustawy o PTU). Dokonując analizy akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż w postępowaniu celnym - w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], [...], utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r., nr [...] - określono rozszerzone ostateczne cło antydumpingowe. Fakt dokonania jego określenia miał zatem bezpośredni wpływ na prawidłowe ustalenie wysokości podatku. Toteż w postępowaniu podatkowym Naczelnik Urzędu Celnego w P. prawidłowo uznał, iż elementem składowym podstawy opodatkowania powinno być wspomniane cło antydumpingowe. W tym stanie rzeczy, w postępowaniu odwoławczym, zaskarżoną decyzję dotyczącą określenia podstawy opodatkowania oraz określenia kwoty podatku VAT należało utrzymać w mocy. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zauważył, że strona w swoich wywodach w głównej mierze nawiązuje do postępowania celnego. Kwestie te jednak zostały obszernie omówione w decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], [...] i w związku z tym bezcelowym byłoby powielanie tych wywodów w niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast w kwestii dotyczącej wniosku strony z dnia [...] września 2013 r., Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu - stwierdzając, iż w prowadzonej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od towarów i usług na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego jest możliwe i zasadne - postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., nr [...], odmówił zawieszenia postępowania. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu w prowadzonym postępowaniu nie wystąpiły przesłanki pozwalające na jego zawieszenie. Z.K., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby celnej w Poznaniu z dnia [...] października 2013 r., na mocy której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości [...] zł. Powołaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu zaskarżano w całości zarzucając jej naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej jako: "Ordynacja podatkowa"), art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej, art. 207 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 33 ust. 2 ustawy o PTU poprzez wydanie oddzielnej decyzji w przedmiocie określenia należności celnej oraz oddzielnej decyzji odnośnie określenia wysokości podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy wydano tylko jedno postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. o wszczęciu postępowania w sprawie; 2) art. 29 ust. 13 oraz art. 33 ust. 2 ustawy o PTU poprzez określenie wysokość należnego podatku od towarów i usług w oparciu o nieprawomocną decyzję określającą wysokość należności celnej. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz dodatkowo stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji albo alternatywnie uchylenie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego oraz orzeczenie, że decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Wniesiono także o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, że postępowanie organów celnych należy uznać jako nieprawidłowe i naruszające prawo. Zgodnie z art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Na podstawie art. 207 § 1 i § 2. Ordynacji podatkowej organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie organ wszczął jedno postępowanie, które stosownie do treści art. 207 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz w oparciu o 33 ust. 2 ustawy o PTU mógł i powinien zakończyć jedną decyzją rozstrzygającą co do istoty sprawy. W niniejszej sprawie do tego nie doszło. Organ wydał dwie odrębne decyzje mimo, iż nie wszczął dwóch odrębnych postępowań co do meritum sprawy. Zdaniem skarżącego, analiza treści art. 29 ust. 13 ustawy o PTU prowadzi do wniosku, iż jednym z elementów składających się na podstawę opodatkowania importu towarów jest wysokość należności celnych związanych z importem. Stąd należy wyprowadzić wniosek, iż wysokość cła bezpośrednio wpływa na wysokość podstawy opodatkowania VAT, a w konsekwencji - na wysokość podatku. Wskazać przy tym należy, że ustalenie wysokości długu celnego oraz określenie zobowiązania podatkowego to dwie odrębne sprawy administracyjne. Są one wprawdzie ze sobą powiązane, gdyż mogą być rozpoznane jedną decyzją (art. 33 ust. 2 ustawy o PTU) niemniej każda z nich oparta jest na innej podstawie materialnoprawnej. Mając powyższe na względzie naczelnik urzędu celnego, występujący jako organ podatkowy, jeżeli nie określa należności celnej i podatkowej w jednej decyzji na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o PTU winien określić wysokość podatku VAT w oparciu o wcześniejszą ostateczną decyzję, określającą wartość długu celnego. Dopiero decyzja w sprawie należności celnych, posiadająca walor ostateczności, stanowi dla organów podatkowych przesąd rozstrzygający o podstawowych elementach podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru takich jak: krąg osób zobowiązanych do ich zapłaty, czy też okoliczności mające wpływ na wysokość tychże należności publicznoprawnych (tekst jedn.: wysokość długu celnego). Do czasu, gdy decyzja celna nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego wynikające zeń, istotne dla spraw podatkowych, ustalenia nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi. Na poparcie swego stanowiska skarżący zaprezentował stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne. Skarżący podniósł następnie, że w niniejszej sprawie organ w jednej decyzji określił należność celną, po czym w kolejnej decyzji, tego samego dnia określił wysokość podatku od towarów i usług. Wskazane działanie nie zasługuje na akceptację, nie znajduje też uzasadnienia i narusza prawo. Narusza też zaufanie do organów podatkowych. Wskazuje na to także okoliczność, iż strona wniosła jedno odwołanie od decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. myśląc, iż chodzi o jedno rozstrzygnięcie. Należy też wskazać, iż taki sposób procedowania w sposób nieuzasadniony naraża stronę m.in. na wyższe koszty wpisu od skargi, przez co narusza zaufanie do organów podatkowych i ogranicza prawo do Sądu. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Już na wstępie należy wskazać, że sformułowane w skardze zarzuty wskazują na niekonsekwencję pełnomocnika skarżącego. W pierwszym ze podniesionych zarzutów pełnomocnik skarżącego kwestionuje możliwość wydania odrębnych decyzji w przedmiocie określenia należności celnej oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy wydane zostało jedno postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie. Formułując drugi zarzut, pełnomocnik w tych samych okolicznościach faktycznych domaga się od organu orzekającego w sprawie podatkowej wstrzymania się z wydaniem decyzji do czasu uprawomocnienia się decyzji określającej należność celną. Z jednej strony zatem pełnomocnik dąży do wykazania, że w przypadku wydania jednego postanowienia o wszczęciu postępowania należy wydać jedną decyzję obejmującą rozstrzygnięcie w przedmiocie należności celnych i w przedmiocie podatku od towarów i usług, z drugiej strony domaga się, by decyzja w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług została wydana dopiero po uprawomocnieniu się decyzji w przedmiocie należności celnych. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. – Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o PTU) podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W przypadku towarów objętych procedurą uszlachetniania biernego podstawą opodatkowania jest różnica między wartością celną produktów kompensacyjnych lub zamiennych dopuszczonych do obrotu a wartością towarów wywiezionych czasowo, powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu w ramach uszlachetniania biernego są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest różnica między wartością celną produktów kompensacyjnych lub zamiennych dopuszczonych do obrotu a wartością towarów wywiezionych czasowo, powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Na mocy art. 29 ust. 16 ustawy o PTU do podstawy opodatkowania, o której mowa w ust. 13 i 14, dolicza się określone w odrębnych przepisach opłaty oraz inne należności, jeżeli organy celne mają obowiązek pobierać te należności z tytułu importu towarów. Natomiast art. 33 ust. 2 ustawy o PTU stanowi, że jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Ponadto na podstawie art. 165 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – z 2012 r., poz. 749 ze zm.) wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy, stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wydania dwóch odrębnych decyzji w sytuacji, gdy wydane zostało tylko jedno postanowienie o wszczęciu postępowania. Trafnie wskazał organ podatkowy w odpowiedzi na skargę, że wydając jedno postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] grudnia 2012 r. w istocie wszczęte zostały postępowania w przedmiocie określenia należności celnej oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Prawidłowość postępowania organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2011 r., I GSK 498/10 (wyrok dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl) "brak jakiegokolwiek uzasadnienia dla poglądu, że weryfikacja jednego zgłoszenia celnego i określenie na nowo elementów kalkulacyjnych do obliczenia akcyzy i podatku od towarów i usług oraz określenie wysokości tych podatków z uwzględnieniem nowych elementów kalkulacyjnych powinno odbywać się w dwóch oddzielnych postępowaniach wszczynanych dwoma oddzielnymi postanowieniami. Skoro z woli ustawodawcy może odbywać się w jednym postępowaniu weryfikacja zgłoszenia celnego i określenie w jednej decyzji długu celnego, akcyzy i podatku od towarów i usług, to tym bardziej możliwe jest prowadzenie jednego wspólnego postępowania. (...) Weryfikacja zgłoszenia celnego i wynikające z niej określenie elementów kalkulacyjnych podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług oraz określenie wysokości tych podatków stanowi jedną sprawę i może być dokonane w jednym postępowaniu. Zatem nie jest trafny pogląd o konieczności wszczynania dwóch postępowań, a następnie łączenia ich w drodze postanowienia". Przytoczony powyżej pogląd skład orzekający w pełni podziela i aprobuje. W rozpatrywanej sprawie wydanie przez organ jednego postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r., wszczynającego postępowanie celne i podatkowe było wystarczające, a jego treść pozwalała stronie na pełną orientację, czego sprawa dotyczy. Prawa strony nie zostały więc naruszone na tym etapie postępowania. Za uchybienie organów nie można także uznać wydania odrębnych decyzji w przedmiocie określenia należności celnej oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, gdy zostało wydane tylko jedno postanowienie o wszczęciu postępowania. Istota postanowienia o wszczęciu postępowania sprowadza się bowiem do wyznaczenia jego zakresu, nie determinuje jednak sposobu zakończenia postępowania. Jest powszechną i niekwestionowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych praktyką, że postępowania wszczynane jednym postanowieniem kończą się wydaniem niekiedy szeregu decyzji (np. za poszczególne miesiące w podatku od towarów i usług, czy za poszczególne lata w podatkach dochodowych). Konkludując tę część rozważań należy stwierdzić, że – wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego – organ nie uchybił normom prawnym, wszczynając postępowanie celne i postępowanie podatkowe jednym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., z którego treści jednoznacznie wynika, czego postępowanie będzie dotyczyć. Nie było błędem organu także wydanie odrębnych decyzji w zakresie określenia należności celnych i zobowiązania w podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 2 zdanie drugie ustawy o PTU organ nie jest zobowiązany do określenia podatku od towarów i usług w decyzji dotyczącej należności celnych, ale do tego uprawniony. Gramatyczna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że organ może zakończyć postępowanie celne i podatkowe jedną decyzją, może jednak również dokonać rozstrzygnięcia w odrębnych decyzjach. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji podatkowej przed uprawomocnieniem (w uzasadnieniu skargi autor posługuje się pojęciem decyzji ostatecznej) decyzji w przedmiocie określenia należności celnych należy stwierdzić, że tego rodzaju tok postępowania nie wynika z żadnego przepisu prawa. Przepisy ustawy o PTU nie wymagają od organu podatkowego, by decydując się na odrębne rozstrzyganie w przedmiocie prawa celnego i podatkowego, wstrzymał się z wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe do czasu uprawomocnienia się decyzji w przedmiocie określenia należności celnych. Analiza przepisów ustawy o PTU, a w szczególności art. 33 ust. 2 prowadzi do odmiennego wniosku. Skoro bowiem ustawodawca dopuszcza możliwość orzekania o należnościach celnych i określania zobowiązania podatkowego w jednej decyzji (art. 33 ust. 2 zdanie drugie), to nie znajduje uzasadnienia teza, że w przypadku odrębnego orzekania wymagane jest wstrzymanie się przez organ podatkowy z wydaniem decyzji podatkowej do czasu uprawomocnienia się decyzji celnej. Nakaz tego rodzaju nie daje się wyinterpretować z żadnego z obowiązujących przepisów ustawy o PTU. Przy czym podkreślić należy, że przepisu takiego nie wskazuje autor skargi. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że poza sporem pozostaje twierdzenie pełnomocnika, wynikające z art. 29 ust. 13 ustawy o PTU, że jednym z elementów składających się na podstawę opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Ponadto skład orzekający podziela tezę zawartą w skardze i wspartą orzecznictwem sądów administracyjnych, że ustalenia w zakresie należności celnych nie mogą być kwestionowane przed organami podatkowymi, do czasu gdy decyzja celna nie zostanie wyeliminowana z obrotu. Argumenty te podnoszone przez pełnomocnika nie uzasadniają jednak zarzutu dotyczącego wydania decyzji podatkowej przed uprawomocnieniem się (uzyskaniem atrybutu ostateczności) decyzji celnej. W ocenie Sądu, twierdzenia te – wbrew intencjom pełnomocnika skarżącego – potwierdzają prawidłowość działania organu. Po pierwsze, należy podkreślić, że odrębne orzekanie w przedmiocie prawa celnego i podatkowego nie pozbawia skarżącego możliwości kwestionowania obu rozstrzygnięć w trybie administracyjnym i poddania ich kontroli sądowej, wobec czego prawa procesowe skarżącego nie zostaną naruszone trybem działania organu. Po drugie, uchylenie lub zmiana decyzji celnej stanowić będzie podstawę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Nie istnieje zatem i w tym przypadku niebezpieczeństwo określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w oparciu o podstawę podatkowania uwzględniającą należności celne, które nie zostały stwierdzone pozostającymi w obrocie prawnym decyzjami. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości postępowania w tej sprawie jest również norma wynikająca z art. 212 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. W tej sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa celnego nie tylko uprawnia, ale obliguje organ podatkowy, związany decyzją celną, do wydania decyzji w przedmiocie prawa podatkowego bez oczekiwania na uprawomocnienie się decyzji celnej. Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących w dacie jej wydania przepisów ustawy o PTU i Ordynacji podatkowej, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Z tych powodów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku.