I SA/Po 1247/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Protokolant ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi JŁ na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do maja 2010 r. oddala skargę. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w[...] , po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego, w dniu [...].07.2014r., wydał decyzję, w której określił XA zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010r. w wysokości [...] zł. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego zakwestionowano 20 faktur VAT wystawionych na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" XA przez B Sp. z o.o., ul. [...] [...] (dalej B ), z tytułu sprzedaży oleju napędowego, o łącznej wartości netto: [...]zł, VAT: [...] zł. Zdaniem organu I instancji faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi na nich jako strony transakcji, tj. pomiędzy B a A. Organ I instancji ustalił, że B nie dysponowała olejem napędowym i w związku z tym nie mogła sprzedać tego towaru A. Olej napędowy wykazany na fakturach wystawianych przez B kupowany był rzekomo od Spółki z o.o. C, ul. [...]a, [...] ( dalej C). Natomiast w wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w C w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za 2010r. i za 2011r. nie zostały pozyskane faktury potwierdzające dokonywanie przez C transakcji zakupu oleju napędowego w tym okresie ani nie pozyskano jakichkolwiek innych dokumentów handlowych, których stronami byłyby Spółki: C i B . W związku z tym organ I instancji stwierdził, że C i B nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej, lecz były wykorzystywane w celu ukrycia rzeczywistego źródła pochodzenia paliwa wprowadzanego do obrotu jako olej napędowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że B otrzymywała od C fikcyjne faktury z tytułu zakupu oleju napędowego, ale równocześnie wystawiała dla C fikcyjne faktury na sprzedaż oleju opałowego i bio-heatingu. Wśród dowodów, które posłużyły za podstawę powyższych ustaleń wskazać należy na: 1) kopię decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...].03.2014r., wydanej dla B w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2010r. do października 2011r. oraz w sprawie podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm.; zwana dalej ustawą o VAT) za te miesiące - wśród faktur, które posłużyły do naliczenia podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT wskazano również faktury wystawione na rzecz firmy A; 2) protokoły przesłuchania XB (Prezesa Zarządu B ): w charakterze świadka z dnia [...].05.2013r., w charakterze strony z dnia [...].03.2012r. (k. w charakterze podejrzanego z dnia [...].04.2013r., w charakterze podejrzanego z dnia [...].03.2012r., w charakterze podejrzanego z dnia [...].11.2011r. w charakterze podejrzanego z dnia [...].11.2011r., w charakterze podejrzanego z dnia [...].12.2011r., w charakterze świadka z dnia [...].10.2012r. 3) protokoły przesłuchań XD (jedynego udziałowca oraz jedynego członka Zarządu C w okresie od [...].10.2009r. do [...].05.2011r.): w charakterze świadka z dnia [...].03.2013r., w charakterze świadka z dnia [...].06.2010r. Dowody te włączono do akt sprawy postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia [...].05.2014r. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego organ I instancji przesłuchał w charakterze strony XA, co udokumentowano protokołem z dnia [...].04.2014r. Podatnik zeznał podczas tego przesłuchania, że w 2010r. w ramach firmy A zajmował się obrotem paliwami - wyłącznie olejem napędowym oraz, że w 2010r. zatrudniał ok. 5-8 pracowników. Wskazał, że posiadał stacje paliw w [...] i w [...]. Nie pamiętał dokładnie, kiedy i w jakich okolicznościach doszło do nawiązania współpracy z B oraz, że z XB kontaktował się osobiście i telefonicznie, przy czym nie legitymował osoby podającej się za XB i nie pamięta numeru telefonu, pod który dzwonił. Strona wskazała, że była w siedzibie B w [...], zawarła z tą Spółką umowę w formie pisemnej oraz, że zweryfikowała dostawcę, na dowód czego przedłożyła koncesję z dnia [...].02.2004r. wydaną dla B na obrót paliwami ciekłymi na okres od [...].03.2004r. do [...].03.2014r., potwierdzenie z [...].08.2009r. zarejestrowania Spółki jako podatnika VAT UE, odpis KRS Spółki - stan na dzień [...].11.2009r. Podatnik poinformował, że przeprowadzał badania jakości nabywanego paliwa, czasami badania przywozili kierowcy dostarczający paliwo. W trakcie postępowania kontrolnego podatnik przedłożył umowę współpracy z dnia [...].01.2010r., jaką zawarł z B , reprezentowaną przez XB. Z umowy tej wynika, że sprzedawca (B) zobowiązał się do sprzedaży zamówionego przez kupującego (A) towaru będącego w ofercie sprzedającego, a kupujący zobowiązał się do przyjęcia towaru i terminowej zapłaty należności. Zgodnie z § 3 pkt 4 tej umowy, sprzedający zobowiązał się do sprzedaży kupującemu towar za cenę każdorazowo uzgodnioną przez strony do każdej dostawy oraz zapewni transport na własny koszt. Umowa została zawarta na czas nieokreślony. Kontrolujący dokonali również analizy dowodów zapłaty obejmujących dowody wpłaty KP, polecenia przelewu i potwierdzenia przelewów (wygenerowane elektronicznie potwierdzenie wykonania przelewu). W wyniku tej analizy ustalono, że zobowiązania wynikające z zakwestionowanych faktur VAT wynosiły [...] zł, przy czym kwota [...] zł została zapłacona gotówką, a kwota w wysokości [...] zł została uregulowana przelewem z rachunku bankowego firmy A. W związku z ustalonymi nieprawidłowościami organ I instancji, kierując się dyspozycją przepisów: art. 194 § 1, art. 193 § 2, art. 194 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) dalej O.p., wskazał w wydanej decyzji, że prowadzone przez XA rejestry zakupów VAT za miesiące od stycznia 2010r. do maja 2010r. są nierzetelne w części, w jakiej zaewidencjonowano faktury VAT pochodzące od B. Tym samym, organ I instancji nie uznał ich za dowód w części dotyczącej wskazanych zapisów. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie z dnia [...] 08.2014r., w którym wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie, zarzucił naruszenie: 1) art. 2 w zw. z art. 13 O.p. regulujących status organów podatkowych, 2) art. 3 pkt 1 i 2 w zw. z art. 21, art. 207, art. 208, art. 210 i art. 211 O.p., regulujących wydanie decyzji przez organ posiadający status organu podatkowego, przy uwzględnieniu w decyzji prawa unijnego, 3) art. 120, art. 129, art. 180, art. 181 i art. 187 O.p. w zakresie postępowania dowodowego; 4) art. 8 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 199Ir. o kontroli skarbowej (tj.: Dz.U. z 201 lr. Nr 41, poz. 214 ze zm.) poprzez pominięcie działu I, II, III O.p.- dyrektor urzędu kontroli skarbowej nie posiada statusu organu podatkowego, 5) art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 ustawy o VAT. Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnik wskazał, że Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji pojęcia organu podatkowego, a przyjmuje zamkniętą regulację systemu organów podatkowych w art. 13, poprzez określenie kompetencji ogólnej w sprawach z zakresu prawa podatkowego. Odwołujący podniósł, że nie nadano uprawnień organu podatkowego dyrektorowi urzędu kontroli skarbowej jako organowi kontroli skarbowej. W związku z tym dyrektorzy urzędów kontroli skarbowej nie są organami podatkowymi. Ich status prawny określa ustawo o kontroli skarbowej. Z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy wynika jednoznacznie, że dyrektorzy urzędów kontroli skarbowej są wyłącznie organami kontroli skarbowej. W ocenie strony kompetencja do wydania decyzji nie czyni z dyrektorów urzędów kontroli skarbowej organów podatkowych w rozumieniu art. 13 O.p., który wymienia organy podatkowe w znaczeniu ustrojowym. Odwołujący podniósł również, że bezpodstawne są twierdzenia organu I instancji w zaskarżonej decyzji, jakoby podatnik nie dochował należytej staranności przy zawieraniu transakcji z B oraz, że miał świadomość posługiwania się nierzetelnymi fakturami. Te twierdzenia organu są sprzeczne z materiałem dowodowym (zawarcie umowy na dostawę paliw, zapłata za faktury, koncesja sprzedawcy) oraz z prawem krajowym i unijnym. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że organy podatkowe mają obowiązek uwzględniać wykładnię prawa unijnego zawartą w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE), obowiązek ten odnosi się również do organu kontroli skarbowej, który w ogóle nie zbadał kwestii świadomości podatnika odnośnie uczestnictwa w rzekomym procederze obrotu "pustymi fakturami". W trakcie postępowania odwoławczego pełnomocnik strony dwukrotnie zapoznał się z aktami sprawy i dostarczył wówczas także kserokopie 3 sprawozdań z badań jakości oleju napędowego zleconych przez XA w dniach: [...].06.2010r., [...]04.2010r., [...].03.2010r. oraz w dniu [...].04.2015r. przedłożył pismo XB z dnia [....].11.2014r. wystosowane do firmy A, z którego wynika, że B dostarczała paliwo do przedsiębiorstwa XA oraz do innych odbiorców jako pośrednik. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej [...] decyzją z dnia [...].04.2015r. utrzymał mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organ odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala uznać za słuszny wniosek organu I instancji, że zakwestionowane faktury VAT są "pustymi fakturami''. Rzekomym dostawcą oleju napędowego do firmy prowadzonej przez podatnika miała być B. Jednakże, jak ustalił Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec tej Spółki, firma ta nie prowadziła faktycznej działalności gospodarczej, a była wykorzystywana jako ogniwo pośrednie w celu ukrycia źródła rzeczywistego pochodzenia paliwa wprowadzonego do obrotu gospodarczego jako olej napędowy. B nie posiadała oleju napędowego, który mógłby być przedmiotem dalszej odsprzedaży. W trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec B ustalono, że Spółka ta rzekomo nabywała olej napędowy od C. Jednakże C nie prowadziła działalności polegającej na handlu paliwem. Przede wszystkim zwrócono uwagę, że niemożliwe było przeprowadzenie czynności sprawdzających w C, ponieważ nie jest znane miejsce siedziby Spółki, przechowywania jej dokumentacji oraz brak jest organów uprawnionych do jej reprezentowania. Ponadto jak wynika z decyzji wydanej dla [...] 03.2014r. dla B - podczas postępowania kontrolnego prowadzonego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] dokonał również analizy faktur wystawionych przez tę Spółkę na rzecz A. W efekcie wystosowano do XA wezwanie z dnia [...].10.2012r., do udzielenia pisemnych wyjaśnień. W odpowiedzi na to wezwanie XA złożył oświadczenie z dnia [...].11.2012r., w którym wskazał, że dokonywał zakupów oleju napędowego od B , zamówienia składał telefonicznie, paliwo było dostarczane cysternami dostawcy, fakturę przywoził kierowca cysterny lub była przysyłana pocztą, płatności były dokonywane osobiście do rąk XB lub na konto bankowe B . Fakt dokonywania przelewów potwierdzają wyciągi z rachunku bankowego B w Banku Spółdzielczym [...] w okresie od marca do listopada 2010r. W wydanej decyzji wskazano również, że Spółka ta nie dokonywała w legalny sposób zakupu oleju napędowego. Jedynym dostawcą tego surowca, według faktur posiadanych przez wskazaną Spółkę, była firma C, która takiego surowca nie kupowała. W związku z tym stwierdzono, że choć XA faktycznie dokonywał zakupów paliwa, to nie mógł to być olej napędowy pochodzący z B . Organ odwoławczy podkreślił również że na szczególna uwagę zasługują protokoły przesłuchań w charakterze strony, świadka i podejrzanego XB (Prezesa Zarządu i jedynego udziałowca B ) oraz XD (Prezesa Zarządu C). XB podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu [...].05.2013r., poinformował, że prowadzona przez niego Spółka nie zatrudniała pracowników, w tym kierowców, oraz że on był jej jedynym pracownikiem, firma nie miała bazy paliwowej. Natomiast podczas przesłuchania w dniu [...].03.2012r. zeznając w charakterze podejrzanego wskazał, że nie prowadził rejestrów zakupów i sprzedaży B . Przesłuchiwany przyznał, że w swojej działalności zajmował się tylko wystawianiem faktur, nie przyjmował i nie wydawał żadnego towaru, nie wystawiał dokumentów Pz ani Wz, nie widział żadnego towaru. Podczas przesłuchania w charakterze strony w dniu [...].03.2012r. potwierdził, że B nie zatrudniała pracowników, nie posiadała środków transportu, baz magazynowych, ani ich nie wynajmowała. Co prawda podczas tego przesłuchania wskazywał, że prowadzona przez niego Spółka występowała w roli pośrednika, który miał kontaktować sprzedawcę paliwa z jego odbiorcą, jednakże uznać należy, że te wyjaśnienia Prezesa Spółki z o.o. B są niewiarygodne. Przesłuchiwany informował ponadto, że kontrahent (nabywca) płacił dostawcy paliwa sumę zaliczkową, a XB pobierał swoją marżę od tego dostawcy. Odbiorcy byli zobowiązani płacić zaliczki, w wysokości do 90% wartości zamówionego towaru, bezpośrednio do dostawcy, a nie do B . Odbiorcy wiedzieli, że paliwo pochodzi bezpośrednio od innej firmy, ale po to aby - cyt.: "coś zgubić" przyjmowali faktury z B i godzili się na płacenie marży. Powyższe w ocenie organu odwoławczego potwierdza, że Spółka z B nie prowadziła działalności polegającej na handlu paliwem. Nie zajmowała się również pośrednictwem w obrocie tym surowcem, gdyż nie byłoby to uzasadnione ekonomicznie. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] zwrócił uwagę również na zeznania XD , jako na dowody potwierdzające tezę organu I instancji, że B nie dysponowała w rzeczywistości olejem napędowym. XD (który w okresie [...].10.2009r. do [...].05.2011r. był jedynym udziałowcem oraz jedynym członkiem Zarządu C - rzekomego dostawcy oleju napędowego do B ), podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu [...].03.2013r. poinformował, że w 2010r. C zajmowała się handlem paliwem, ale on tylko podpisywał dokumenty, także in blanco, nigdy nie widział jakiegokolwiek paliwa, cystern, nie miał kontaktu z klientami, nie prowadził spraw C, nie potrafił podać jakichkolwiek szczegółów dotyczących rzekomej działalności prowadzonej przez siebie Spółki. Natomiast podczas przesłuchania w charakterze świadka w dniu [...].06.2010r. XD przyznał, że nie wie, czym zajmowała się C, jak zeznał "chyba obrotem paliwami". Poinformował, że nie prowadził w ramach tej Spółki żadnej działalności oraz, że podpisywał faktury in blanco. Świadek wskazywał, że kontaktowały się z nim różne osoby, które przedkładały mu do podpisu wydrukowane faktury za paliwo z C. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy podkreślił, że skoro B nie nabywała w rzeczywistości oleju napędowego od C, a według faktur był to jej jedyny dostawca surowca, to nie mogła dokonać sprzedaży paliwa na rzecz XA. W tej sytuacji uznał, że słusznie postąpił organ I instancji pozbawiając podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych na jego rzecz przez B , z tego powodu, że nie odzwierciedlają one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ustosunkowując się do oceny kwestii związanej ze świadomym uczestnictwem podatnika w procederze obrotu "pustymi fakturami", organ odwoławczy wskazał na przesłuchanie podatnika w charakterze strony przeprowadzone w dniu [...].04.2014r., kiedy to strona zeznała, że nie pamięta dokładnie, kiedy i w jakich okolicznościach doszło do nawiązania współpracy z B. Strona zapewniała, że kontaktowała się osobiście lub telefonicznie z reprezentującym Spółkę XB, ale przyznała jednocześnie, że nie legitymowała osoby podającej się za XB, chociaż w okresie od lutego do maja 2010r. B była jedynym podmiotem figurującym jako dostawca oleju napędowego. Strona oparła prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą na jednym dostawcy, w sytuacji, w której nie sprawdziła tożsamości osoby podającej się za przedstawiciela B. Podatnik nie potrafił również podać numeru telefonu, pod który dzwonił zamawiając paliwo. Nie pamiętał numeru rejestracyjnego samochodu, którym dostarczany był towar, nie zna nazwisk kierowców, ani podmiotów realizujących transport towaru, pomimo że czasami był obecny przy rozładunku towaru, a kierowcy dostarczali dokument WZ, a czasami także fakturę. Pieniądze za paliwo (w przypadku płatności gotówkowych) przekazywane były przez podatnika XB w różnych miejscach: w[...], w[...], a także w hotelu, w restauracji na trasie pomiędzy [...] a[...]. Przesłuchiwany utrzymywał również, że był w siedzibie firmy B w [...], chociaż nie był pewien, czy biuro Spółki mieściło się w budynku parterowym, czy piętrowym. Zeznał, biuro było chyba w takich barakach. Podatnik poinformował również, że zweryfikował swego kontrahenta, na dowód czego przedłożył w trakcie przesłuchania w charakterze strony (w dniu [...].04.2014r.) otrzymaną od XB pierwszą stronę koncesji z dnia [...].02.2004r. na obrót paliwami wydaną dla B , potwierdzenie z dnia [...].08.2009r. zarejestrowania tej Spółki jako podatnika VAT UE, odpis KRS Spółki według stanu na dzień [...].11.2009r. W trakcie tego przesłuchania strona informowała również, że w przypadku niektórych dostaw pobierane były próbki paliwa do badania. Natomiast w trakcie postępowania odwoławczego pełnomocnik przedłożył kserokopie sprawozdań z badania jakości paliwa z: [...].06.2010r., [...].04.2010r., [....].03.2010r. W ocenie organu odwoławczego wątpliwości strony powinna wzbudzić również cena towaru oferowanego przez B , która była niższa aniżeli cena oleju napędowego sprzedawanego przez [....] S.A. Porównanie cen netto oferowanych przez B z archiwalnymi cenami hurtowymi 1 litra oleju napędowego (ekodiesel) [...] S.A. potwierdza, że Spółka z o.o. B "sprzedawała" olej napędowy w cenie o ok. 5 groszy niższej za 1 litr. Ponadto cena oferowana przez B zawierała również koszty transportu paliwa do XA. Odnosząc się do pozyskanych przez podatnika koncesji na obrót paliwami oraz dokumentów rejestracyjnych organ podkreślił, że podatnik nie przedstawił dowodu, z którego wynikałoby, kiedy faktycznie wszedł w posiadanie dokumentów. Jednocześnie organ odwoławczy przyznał, że sprawdzenie, czy sprzedawca paliwa posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi jest istotnym elementem weryfikacji kontrahenta, jednakże nie może to być jedyna czynność, jaką podejmuje podatnik w celu potwierdzenia rzetelność sprzedawcy i legalności transakcji, w których uczestniczy. Nawet jeżeli podmiot dysponuje koncesją, to nie można wykluczyć, na podstawie innych okoliczności towarzyszących zawieranym transakcjom, że uczestniczy w procederze wprowadzania do obrotu paliwa niewiadomego pochodzenia. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznał również, że w rozpatrywanej sprawie bez znaczenia pozostaje fakt, że podatnik zlecał badanie jakości paliwa. W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowane istnienie paliwa, ale to, że rzeczywistym jego sprzedawcą nie mógł być podmiot widniejący na fakturach sprzedaży, tj. B. Jak bowiem wykazano w toku przedmiotowego postępowania oraz w toku postępowań kontrolnych prowadzonych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec B oraz przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wobec C, B nie dysponowała olejem napędowym. W związku z tym, że podmiot widniejący na fakturach VAT oznaczony jako sprzedawca nie był rzeczywistym sprzedawcą oleju napędowego, XA został pozbawiony prawa do odliczenia podatku naliczonego. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił również, że zaskarżona decyzja z dnia [...].07.2014r., którą określono XA zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2010r. jest decyzją wydaną przez uprawniony do tego organ. Ponadto wskazał, że postępowanie w sprawie prowadzone było prawidłowo, a zarzut naruszenia art. 120, art. 129, art. 180, art. 181 i art. 187 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Pełnomocnik zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) przepisów art. 13, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 193, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 233 § 2 O.p. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy przez organ II instancji, co skutkowało utrudnioną oceną co do właściwego stosowania norm prawa materialnego; 2) przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a), art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w zw. z art. 99 ust. 12, art. 109 ust. 3 ustawy o VAT poprzez niesłuszne pozbawienie skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikające z błędnego rozumowania logicznego, wadliwego stanu faktycznego, z pominięciem orzecznictwa TSUE i krajowych sądów administracyjnych odnośnie stosowania regulacji art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Uzasadniając naruszenie przepisów prawa procesowego skarżący podniósł, że organy nie obaliły mocy dowodowej ksiąg podatkowych w trybie art. 193 § 6 O.p. Zdaniem strony rzetelność ksiąg podatkowych - rejestrów zakupów oleju napędowego dostawcy B nie budzi wątpliwości po wyczerpującej ocenie całego materiału dowodowego. Skarżący wskazał na dowód w postaci przedłożonego w postępowaniu odwoławczym pisma XB z [...]11.2014r. skierowanego do firmy A, potwierdzającego dostawy oleju napędowego dla strony przez B . Nadto zarzuca, że organ odwoławczy zignorował to pismo, działając świadomie na szkodę podatnika. Pełnomocnik wskazał również na zastrzeżenia z dnia [...].06.2014r. do protokołu badania ksiąg oraz na odwołanie potwierdzające, że podmiot wskazany na zakwestionowanych fakturach, tj. B była dostawcą oleju napędowego. Skarżący zarzuca, że organ odwoławczy nie dokonał oceny tej dokumentacji podatkowej. Ponadto podniósł, że organ I instancji (i podobnie organ odwoławczy) nie zapoznał skarżącego z dowodami włączonymi do przedmiotowej sprawy, co uznać należy za rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. Organ odwoławczy zaniechał weryfikacji włączonych do sprawy materiałów dowodowych istotnych dla określenia rzeczywistych transakcji skarżącego z B, które wskazują, że Spółka ta była dostawcą oleju napędowego dla skarżącego, co też potwierdzają inne dowody zebrane przez organ I instancji. Zdaniem strony sporne transakcje skarżącego z B potwierdzają: faktury VAT wykazujące sprzedaż oleju napędowego dla XA , dowody zapłaty kwoty [...] zł wynikające z przedmiotowych faktur, rejestry zakupów i inne dowody. Skarżący zauważył, że olej napędowy zakupiony od B był przedmiotem dalszego obrotu, co potwierdzają faktury sprzedaży, rejestry sprzedaży, raporty kasy rejestrującej i inne dowody. Pełnomocnik podniósł, że skoro organ I instancji uznał za prawidłowe kwoty podstaw opodatkowania oraz podatku należnego wykazane w deklaracjach VAT-7, to organ ten nie mógł kwestionować faktur zakupowych wystawionych przez B. Strona zarzuciła, że organ odwoławczy nie zbadał związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy podatkiem należnym a naliczonym, dlatego zaskarżona decyzja nie może wywołać skutków prawnych. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na przedłożone do akt sprawy dokumenty, które miały służyć zabezpieczeniu rzetelności transakcji ze Spółką z o.o. B. Były to: umowa współpracy w zakresie dostawy produktów naftowych z [...].01.2010r. zawarta pomiędzy B (sprzedający) a A (kupujący), decyzja z [...].02.2004r., koncesja na obrót paliwami ciekłymi dla przedsiębiorcy B wydana przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, decyzja z 29.12.2008r.- zmiana koncesji B wydana przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (w związku ze zmianą adresu siedziby przedsiębiorcy), potwierdzenie zarejestrowania podmiotu B jako podatnika VAT UE z [...].08.2009r. wydane przez Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w [...], wniosek o zmianę danych podmiotu B w rejestrze przedsiębiorców KRS z [...].12.2009r., umowa sprzedaży udziałów B z [...]11.2009r., wypis aktu notarialnego Rep. A Nr [...] protokół zgromadzenia wspólników B z [...].11.2009r. Rep. A Nr [...] odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS wg stanu na dzień [...].11.2009r. dla B. Fakt, że podatnik dysponuje tymi dokumentami potwierdza, że działał z należytą starannością oraz zgodnie z prawem np. przepisami Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...].12.2003r. w sprawie wymagań jakościowy dla paliw ciekłych oraz z art. 3 ustawy z [...].08.2006r. o systemie monitorowania i kontrolowanie jakości paliw. Ponadto skarżący zauważył, że podatnik nie ma prawnego obowiązku sprawdzenia swego kontrahenta. Orzeczenia TSUE wskazują, że organy podatkowe nie mogą w sposób generalny wymagać, aby podatnik zamierzający skorzystać prawa do odliczenia VAT był zobowiązany badać, czy np. wystawca faktury za towary lub usługi, których odliczenie ma dotyczyć, jest podatnikiem, czy dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji i jest w stanie je dostarczyć oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty VAT, w celu upewnienia się, że podmioty działające na wcześniejszych etapach obrotu nie dopuszczają się nieprawidłowości lub przestępstwa, albo żeby podatnik ten posiadał potwierdzające to dokumenty. Pełnomocnik powołał w tym miejscu postanowienie TSUE z 06.02.2014r. w sprawie C-33/13. Poza tym w opinii pełnomocnika bezsporne jest, że XA dochował należytej staranności w doborze kontrahenta tj.B. Skarżący zarzuca także, że organy podatkowe nie zbadały kwestii dotyczącej możliwości pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego tj. kwestii świadomości podatnika co do uczestnictwa w rzekomym procederze obrotu "pustymi fakturami". Ponadto w skardze strona skarżąca przytoczyła treść pisma Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział VI do Spraw Przestępczości Gospodarczej z dnia [...].05.2012r., sygn. akt [...] skierowanego do XA . Wynika z niego, że Prokuratura nadzoruje śledztwo dotyczące przestępstw popełnionych w okresie od [...].04.2006r. do [...].10.2007r. związanych ze sprzedażą oleju opałowego jako oleju napędowego m.in. na rzecz firmy A oraz, że Panu XA przysługuje w związku z tym status pokrzywdzonego oraz określone uprawnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymując dotychczasowe argumenty, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy podatkowe, zmierzając do rozstrzygnięcia sprawy, nie naruszyły przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie to ma kluczowe znaczenie, ponieważ stanowi podstawę przyjęcia, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd uznał za podstawę wyrokowania. Organy zgromadziły bardzo obszerny materiał dowodowy, który został szczegółowo przeanalizowany. Wnioski wyprowadzone z analizy materiału dowodowego i zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji są logiczne i spójne. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego wyrażonymi w art. 120, 121, 122, 123 O.p. Stwierdzić zatem należy, że organy podatkowe obu instancji w niniejszej sprawie uwzględniły zgodnie z art. 180 i art. 187 O.p. cały materiał dowodowy, jaki udało się zgromadzić, m.in. w wyniku wymiany informacji z innymi organami podatkowymi. Ocena uzyskanych dowodów nastąpiła z uwzględnieniem zasady wyrażonej w art. 191 O.p., czyli zasadą swobodnej oceny dowodów. W żadnej mierze oceny tej nie można uznać za dowolną. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). Skarżący nie przedstawił argumentów mogących prowadzić do konkluzji, że ocena dowodów przeprowadzona przez organy nie korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Natomiast odmienna ocena, niż oczekiwałby podatnik, materiału dowodowego zebranego w sprawie nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonymi w przytoczonych wyżej przepisach. Ustalenia dokonane przez organy podatkowe nie naruszają przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, a dokonana ocena zawarta w wydanej decyzji została oparta na wszechstronnej analizie całego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja oparta jest na właściwej podstawie prawnej i nie narusza prawa materialnego. Ponadto zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w art. 210 O.p. Tym samym Sąd uznał zarzuty w tym zakresie za nieuzasadnione. Jednocześnie należy podkreślić, że organy zapewniły skarżącemu czynny udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami postępowania, co zostało między innymi udokumentowane protokołami z dnia [...].09.2014r. i [...].04.2015r. Brał czynny udział w postępowaniu. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 13 O.p. Nadto skarżący nie sprecyzował, na czym naruszenie powołanego przepisu miałoby polegać. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej jest organem kontroli działającym w oparciu o ustawę z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214, ze zm.), która stanowi o kompetencji dyrektora do wydawania decyzji w sprawach w niej określonych Przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy stanowi, że organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją w rozumieniu O.p., gdy ustalenia dotyczą, m.in. podatków, których określenie lub ustalenia należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych. Przechodząc do meritum sprawy zdaniem Sądu materiał zgromadzony w aktach sprawy bezsprzecznie dowodzi, że wystawione na rzecz Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" XA przez B Sp. z o.o. zakwestionowane w decyzji faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji, w zakresie podmiotu, który dokonał sprzedaży towaru na rzecz skarżącego. Podkreślić należy, że organy wykazały, że wprawdzie doszło do dostawy, skarżący dysponował paliwem, który następnie sprzedawał, niemniej dostawa ta została dokonana przez inny, nieustalony podmiot. Powyższe potwierdza zgromadzony materiał dowodowy: decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], jaka została wydana na rzecz B, materiał dowodowy pozyskany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec XA oraz zeznania złożone przez XB - prezesa B i XD- prezesa C. XB zeznał, że Spółka B nie posiadała majątku trwałego, w tym środków transportu, zbiorników na paliwo i takich nie wynajmowała, jak również nie zatrudniała pracowników. Świadek nigdy nie miał kontaktu z paliwem, z klientami, ani też dostępu do konta bankowego B. Zarabiał na tym 1 grosz na litrze od ilości paliwa wskazanego na fakturze. Twierdził, że zajmował się tylko pośrednictwem, które polegało na wystawianiu faktur VAT, jednakże żadne dokumenty przedłożone przez podatnika w trakcie postępowania przed organem I instancji nie potwierdziły, że B pośredniczyła w obrocie paliwem. Ponadto w umowie przedłożonej przez stronę wyraźnie wskazano, że B była sprzedawcą towaru, a nie pośrednikiem w sprzedaży. Ponadto XD przyznał, że będąc Prezesem C nigdy nie zawierał transakcji sprzedaży, ani zakupu paliwa oraz nie prowadził działalności w ramach tej Spółki. Nie było żadnej sprzedaży oleju napędowego, tylko papierowy obrót. Za podpisanie faktury otrzymywał kwoty rzędu [...]zł. W efekcie Spółka B , nie dokonując zakupu oleju napędowego od C (innego dostawcy oleju napędowego do B nie stwierdzono), nie dysponowała olejem napędowym, który mógłby być przedmiotem dalszej odsprzedaży, a tym samym przedmiotem rzeczywistych transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami. Przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT stanowi, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z powołanego przepisu wynika, że fundamentalnym prawem podatnika wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług, jako podatku od wartości dodanej, jest prawo obniżenia podatku należnego o kwoty podatku zapłaconego przy nabyciu towarów i usług związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i co do zasady nie może być ograniczane. Wspólny system podatku od towarów i usług zapewnia całkowitą neutralność obciążeń podatkowych działalności gospodarczej podatnika VAT. Tym samym istotne znaczenie ma w przypadku stwierdzenia nierzetelnych faktur ( a z taką mamy do czynienie nie tylko w sytuacji gdy za dokumentem nie idzie towar, ale również w sytuacji gdy wystawca faktury nie dokonuje w rzeczywistości dostawy) czy doszło do dostawy towaru, który następnie jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych. Jeśli podatnik dysponował towarem, a z taką sytuacją mamy do czynienie, konieczne jest ustalenie, czy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że przez nabycie towaru uczestniczył w transakcjach związanych z przestępstwem w zakresie podatku VAT. W tym zakresie należy odwołać się do tez formułowanych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Po pierwsze, należy przypomnieć, że zgodnie orzecznictwem TSUE zwalczanie przestępczości podatkowej, uchylania się od opodatkowania oraz ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez VI dyrektywę VAT (dyrektywę 2006/112/WE) (zob. wyroki TSUE: z 21 lutego 2006 r. w sprawie Halifax i in., C-255/02, ECLI:EU:C:2006:121, pkt 71; z 7 grudnia 2010 r. w sprawie R., C-285/09, ECLI:EU:C:2010:742, pkt 36; z 27 października 2011 r. w sprawie Tanoarch, C-504/10, ECLI:EU:C:2011:707, pkt 50, z 22 października 2015 r. w sprawie PPUH Stehcemp sp. j. C-277-14). Podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii Europejskiej w celu popełnienia przestępstwa lub nadużycia swoich uprawnień (zob. w szczególności wyroki TSUE: w sprawie Halifax i in., pkt 68; z 3 marca 2005 r. w sprawie Fini H, C-32/03, ECLI:EU:C:2005:128, pkt 32; z 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, C-439/04 i C-440/04, ECLI:EU:C:2006:446, pkt 54). W związku z tym krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie Fini H, pkt 33 i 34; w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 55; wyrok z 29 marca 2012 r. w sprawie Véleclair, C-414/10, ECLI:EU:C:2012:183, pkt 32). Podatnika, który wiedział lub powinien był wiedzieć, że nabywając towar lub usługę uczestniczy w transakcji stanowiącej element przestępstwa w dziedzinie podatku VAT, należy bowiem z punktu widzenia dyrektywy 2006/112/WE uznać za uczestniczącego w nieprawidłowościach, niezależnie od tego, czy uzyskuje on korzyści z dalszej sprzedaży owych towarów lub świadczenia usług w ramach dokonywanych przez siebie transakcji (zob. np. wyrok TSUE w sprawach połączonych Kittel i Recolta Recycling, pkt 56). Zasada ta jest powtarzana przez TSUE w najnowszym orzecznictwie, w tym odnoszącym się do pytań prejudycjalnych zadanych przez polskie sądy. Jak wskazał TSUE w wyroku z 22 października 2015 r. w sprawie Stehcemp, C-277/14, ECLI:EU:C:2015:719:47: "zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez szóstą dyrektywę. W związku z tym krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem (...). Jeżeli jest tak w wypadku, gdy przestępstwo podatkowe jest popełnione przez samego podatnika, to ma to również miejsce, gdy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z przestępstwem w zakresie podatku VAT" (pkt 47-48). Obowiązek wykazania, że podatnik nie działał "w dobrej wierze" (a więc wiedział lub powinien wiedzieć, że działania kontrahenta miały charakter oszukańczy) spoczywa na właściwych organach podatkowych, a ocena istnienia "dobrej wiary" podatnika musi zostać dokonana na podstawie obiektywnych przesłanek związanych z konkretną czynnością opodatkowaną, i nie może wiązać się z nakładaniem na podatnika obowiązków sprawdzających, które nie są jego zadaniem (zob. np. postanowienie TSUE w sprawie Jagiełło, pkt 43; wyrok TSUE w sprawie Stehcemp, pkt 49 i powołane tam orzecznictwo). Nie oznacza to jednak, że nie można od podatnika wymagać podjęcia jakichkolwiek działań, mających charakter sprawdzający wobec kontrahenta. Co do zasady, zgodne z prawem Unii Europejskiej jest wymaganie, by podmiot przedsięwziął działania, jakich można od niego racjonalnie oczekiwać, w celu upewnienia się, że dokonywana przez niego transakcja nie prowadzi do udziału w przestępstwie podatkowym (zob. wyroki TSUE: z 21 lutego 2008 r. w sprawie Netto Supermarkt, C-271/06, ECLI:EU:C:2008:105, pkt 24; wyrok z 21 grudnia 2011 r. w sprawie Vlaamse Oliemaatschappij, C-499/10, ECLI:EU:C:2011:871, pkt 25). Ocena istnienia "dobrej wiary" podatnika wymaga uwzględnienia całości okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy. Stan faktyczny konkretnej sprawy będzie warunkować również zakres działań, jakich w konkretnym przypadku można oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu (zob. wyroki TSUE: w sprawie Stehcemp, pkt 51; z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych Mahagében i Dávid, C-80/11 i C-142/11, ECLI:EU:C:2012:373, pkt 59; postanowienie w sprawie Jagiełło, pkt 37). Przenosząc wnioski wynikające z orzecznictwa TSUE na okoliczności rozpatrywanej sprawy należy uznać, że organy dokonały niezbędnych ustaleń stanu faktycznego i trafnie, uznały, że biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, podatnik przynajmniej powinien był podejrzewać, że ma do czynienie z nieuczciwym podmiotem. Argumentacja przedstawiona w tym zakresie przez organy jest spójna, logiczna i respektuje wytyczne wynikające z orzecznictwa TSUE. Przede wszystkim podejrzenia podatnika powinny wzbudzić okoliczności nawiązania i sposobu prowadzenia współpracy. Przedłożona umowa z dnia [...] stycznia 2010 r. zostaje podpisana przez XB jako prezesa zarządu, jednakże według KRS prezesem zarządu był wówczas XC. Skarżący nie sprawdził, czy osoba podająca się za prezesa zarządu spółki, która ma być jedynym dostawcą paliwa, jest upoważniona do reprezentowania spółki. Spółka B od lutego do maja 2010r. była jedynym figurującym na fakturach VAT znajdujących się w dokumentacji A dostawcą oleju napędowego. Tymczasem podatnik nie pamięta okoliczności nawiązania współpracy z jedynym dostawcą, nie pamięta numeru telefonu, pod który dzwonił w sprawie ustalania szczegółów dostaw, nie wylegitymował osoby podającej się za XB, a więc nie sprawdził tożsamości osoby reprezentującej podmiot B, co jest nieracjonalne, zwłaszcza w przypadku, gdy dotyczy podmiotów działających w branży szczególnie zagrożonej występowaniem nadużyć podatkowych, do której należy obrót paliwem. Poza fakturami, w których treści jako sprzedawca widnieje B i dowodów zapłaty, strona nie posiadała dokumentacji transportowej, nie ma również wiedzy, kto realizował transport towaru. Nie jest w stanie podać jakichkolwiek danych dotyczących kierowców. Strona nie pamięta też żadnego numeru rejestracyjnego pojazdu, który dostarczał towar. Powyższe świadczy o braku dopełnienia należytej staranności przez podatnika, który nie zadał sobie trudu, aby dowiedzieć się, jakie firmy faktycznie dostarczają towar. Zapłata za towar częściowo była regulowana w gotówce, zapłacono gotówką ponad [...] zł. Skarżący w toku postępowania zeznał, że należności za dostawy w formie gotówki przekazywał XB bez sprawdzania tożsamości i upoważnienia. Zarówno forma płatności jak i miejsce płatności powinno wzbudzić u skarżącego podejrzenie, że uczestniczy w zakupie paliwa niewidomego pochodzenia. Przekazywanie gotówki, np. w hotelach, w restauracjach, na trasie pomiędzy [...] a[...], powinny nasuwać podejrzenie, że transakcje są nierzetelne, gdyż takie postępowanie odbiega od ogólnie przyjętych standardów prowadzenia działalności gospodarczej. Wątpliwości strony wzbudzić powinna również cena towaru oferowanego przez B , która była niższa od cen oferowanych przez [...] S.A. w analogicznym okresie. B zapewniało cenę niższą średnio o około 5 groszy na litrze, przy czym cena zawierała również koszty transportu towaru, jak wskazuje sam skarżący stosunkowo małej ilości paliwa, co bez wątpienia ma wpływ przy zakupie hurtowym na wzrost ceny. Wbrew twierdzeniu skarżącego fakt posiadania umowy o współpracy, dokumentów rejestrowych czy koncesji podmiotu wystawiającego faktury nie dowodzi, że skarżący dochował należytej staranności i nie mógł wiedzieć, że w ramach dokonywanych w badanym okresie transakcji, dostawca dopuścił się przestępstwa lub nieprawidłowości. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności w świetle obiektywnych przesłanek wskazują, że podatnik – podmiot gospodarczy, działający w branży paliwowej, powinien był chociażby podejrzewać, że dostawca uczestniczy w oszustwie podatkowym. Zgodnie z orzecznictwem TS UE przyjmuje się, że przestępstwo jest popełniane przez samego podatnika również wtedy, gdy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z przestępstwem w zakresie podatku VAT. W takich okolicznościach dany podatnik powinien zostać uznany za uczestniczącego w tym przestępstwie, i to niezależnie od tego, czy osiąga korzyść z odsprzedaży towarów czy usług w ramach opodatkowanych transakcji (wyrok TSUE w sprawie Stehcemp, pkt 48). Reasumując przeprowadzoną kontrolę legalności zaskarżonych decyzji Sąd uznał, że organy podatkowe zgromadziły w sprawie wyczerpujący materiał dowodowy, który należycie oceniły, dokonując (bez naruszenia przepisów postępowania) prawidłowych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego, dokonując ich prawidłowej wykładni. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.