I SA/Po 128/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński(spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: ref. staż. Karolina Samolczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 rok. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] r. nr [...]; II. stwierdza, że decyzje wymienione w punkcie pierwszym nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ( [...] złote ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. W. Sp. z o.o. Oddział Zakład [...] w X. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) zwróciła się do Burmistrz Miasta i Gminy P. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007-2012. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy P. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie [...] zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji postępowanie podatkowe zmierzające do prawidłowego określenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej zostało wszczęte w związku ze złożeniem przez spółkę korekty deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za 2007 r. W złożonej korekcie deklaracji podatkowej skarżąca obniżyła pierwotnie zadeklarowaną wartość budowli do opodatkowania za 2007 r. Z przedłożonego przez spółkę uzasadnienia korekty wynika, ze korekta dotyczy urządzeń technicznych, redukcyjnych, pomiarowych i instalacji znajdujących się wewnątrz murowanych budynków. W opinii skarżącej urządzenia umieszczone w stacjach murowanych nie stanowią odrębnych budowli, a więc nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu w ocenie spółki winien podlegać wyłącznie budynek od jego powierzchni użytkowej. Powyższa korekta związana jest także, z urządzeniami niestanowiącymi zdaniem skarżącej budowli takimi jak kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe oraz punktami pomiarowymi, redukcyjno-pomiarowymi oraz urządzeniami technicznymi i pomiarowymi. Zdaniem spółki urządzenia zlokalizowane w kontenerowych stacjach redukcyjno- pomiarowych nie powstają w procesie budowlanym, ani też nie są trwale związane z fundamentami. Są do nich przymocowane w sposób pozwalający na ich łatwy demontaż i wymianę bez konieczności przeprowadzania robót budowlanych. W związku z powyższym przedmiotowe urządzenia nie stanowią obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. W ocenie spółki kontenery wraz z fundamentami stanowią obiekty budowlane będące budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Opodatkowaniu podlega także infrastruktura towarzysząca mieszcząca się w wartości stacji taka jak ogrodzenie, drogi, place, oświetlenie, fundamenty pod kontenerami nawanialni i kotłowni stanowią budowle i podlegają opodatkowaniu. Natomiast urządzenia stacji redukcyjno pomiarowej i telemetrii nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawa budowlanego. Obiekty takie powinny być w ocenie spółki potraktowane, jako urządzenia techniczne i nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Pismem z dnia [...].01.2013 roku organ I instancji wezwał skarżącą do uzupełnienie złożonego wniosku poprzez przedłożenie (między innymi): - ustaleń biegłego stanowiących podstawę do złożonych korekt; - zapisów wyniku audytu, opisu stacji redukcyjno- pomiarowych (lub zdjęć), opisu punktów pomiarowych, redukcyjno-pomiarowych, urządzeń technicznych i pomiarowych, pozwolenia na budowę instalacji. Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie organu zostało w ocenie Burmistrz Miasta i Gminy P. złożone przez osobę nie umocowaną do reprezentowania podatnika w postępowaniu podatkowym. Zdaniem organu I instancji co do zasady braki formalne składanych pism winny być uzupełniane w trybie art. 169 ustawy Ordynacja podatkowa, jednakże nie w sytuacji, gdyby prowadziło to do przekroczenia terminu załatwienia sprawy i przewlekłości postępowania - wtedy organ powinien wydać w sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w takim zakresie, w jakim materiał ten (w formie przewidzianej prawem) został przez podatnika uzupełniony. W ocenie Burmistrza Miasta i Gminy zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierającym definicję budowli, zakres tego pojęcia należy ustalać wyłącznie na podstawie art. 1 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy, z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 3 pkt. 3) i pkt. 9) prawa budowlanego. Z przepisów tych wynika, że sieci i urządzenia techniczne, w tym np. telekomunikacyjne, elektroenergetyczne, energetyczne czy przesyłowe kwalifikują się do zakresu przedmiotowego budowli, a tym samym podlegają opodatkowaniu, nie tylko z tego powodu, że zostały wymienione jako budowle w ustawie - Prawo budowlane, ale również z uwagi na fakt, iż definicja budowli określona w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ma znacznie szerszy zakres. Obejmuje bowiem także urządzenia budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, w tym urządzenia instalacyjne i inne urządzenia techniczne umożliwiające użytkowanie budowli Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że nie sposób jest się zgodzić z argumentacją przedstawioną przez spółkę w złożonym wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Wskazane bowiem przez nią urządzenia techniczne, redukcyjne, pomiarowe i instalacje znajdujące się wewnątrz budynków stanowią urządzenia budowlane w rozumieniu prawa budowlanego. Podobnie w ocenie organu I instancji należy zakwalifikować kontenerowe stacje redukcyjno-pomiarowe, w tym urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych, wraz z fundamentami i infrastrukturą towarzyszącą czy punktami pomiarowymi czy redukcyjno-pomiarowymi. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w X wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości oraz o orzeczenie co do istoty sprawy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości z uwzględnieniem całej powstałej nadpłaty w podatku od nieruchomości zgodnie ze złożoną przez spółkę korektą deklaracji podatkowej. Decyzji organu I instancji zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego tj.: - art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z dnia 17 maja 2010, Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm., dalej jako: uplok) przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi; - art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2010 r., Dz. U. Nr 243 Poz. 1623; dalej: Prawo budowlane) przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną a tym bardziej siecią gazową; - art. 1a ust. 1 pkt 2 Uplok w zw. z art. 3 pkt 3a Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że sieć gazowa, stacje redukcyjno-pomiarowe oraz urządzenia techniczne stanowią obiekt liniowy. II. naruszenie prawa procesowego tj.: - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego; - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ nie uwzględnił w ogóle argumentów przedstawionych przez spółkę; - art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, - art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez niedopuszczenie do materiału dowodowego części wyjaśnień spółki, - art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] wydaną po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie dokonano prawidłowej wykładni obowiązujących przepisów prawa tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, po czym właściwie zastosowano je do stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Kolegium w decyzji organu I instancji prawidłowo uznano, iż zgłoszone przez skarżącą w jej wniosku o stwierdzenie nadpłaty przedmioty opodatkowania stanowią urządzenia budowlane i składają się wraz z gazociągiem na całość techniczno- użytkową tworzącą sieć gazową. Zdaniem organu odwoławczego sieć gazowa jako całość techniczno-użytkowa stanowi zaś budowlę, na którą składają zarówno gazociąg - jako liniowy obiekt budowlany jak i urządzenia budowlane stanowiące stacje gazowe, układy pomiarowe, tłocznie gazu oraz inne urządzenie, bez których nie byłaby możliwa przesyłanie i dystrybucja gazu. W konkluzji swoich wywodów Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że wymienione przez spółkę urządzenia techniczne, niezależnie od ich usytuowania stanowią elementy składowe sieci gazowej podlegające jako budowla opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 3 i 9 Prawa budowlanego. Wyodrębnianie zatem przez skarżącą urządzeń budowlanych objętych wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jako niezależnych od siebie elementów sieci gazowej jest niedopuszczalne i sprzeczne ze wskazaniami zawartymi w art. 1a ust. 1 pkt 2 ww. ustawy w związku z art.3 ust. 3 Prawa budowlanego. Wyżej wymieniona ostateczna decyzja podatkowa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w X z dnia [...] maja 2014 r. stanowi przedmiot skargi kierowanej do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżąca reprezentowana przez pełnomocników wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuca się: I. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 Uplok przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi; - art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną; - art. 1a ust. 1 pkt 2 Uplok oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartości urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynków, w tym również budynków murowanych, podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 Uplok w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego i art. 3 pkt 2 tej ustawy poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy stacja spełnia definicję budynku; - art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 Uplok poprzez przyjęcie, że punkty redukcyjno-pomiarowe stanowią całość techniczno-użytkową z budowlą gazociągu, pomimo że punkty te nie są w ogóle związane z gazociągiem a jedynie z urządzeniami budowlanymi jakimi są przyłącza. II. Naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego; - art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; - art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ nie zbadał, czy stacje redukcyjno- pomiarowe spełniają cechy budynku; - art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; - art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w X podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć z przyczyn innych niż w niej wskazane. Mając na uwadze sformułowane w skardze zarzuty pod adresem decyzji poddanej sądowej kontroli należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym miejscu należy przypomnieć, że zaskarżoną decyzją określono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. Stosownie do postanowień art. 70 § 1 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. - Dz. U. z 2005 nr 8 poz. 60 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. - Dz. U. z 2006 nr 121 poz. 844 ze zm.) osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca. Oznacza to, że w razie ustalenia, iż w sprawie nie zaistniały żadne okoliczności skutkujące zawieszeniem lub też przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, przyjąć należy, że zobowiązanie podatkowe skarżącej w podatku od nieruchomości za 2007 r., którego to wysokość określono decyzją będącą przedmiotem skargi uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012 r. W kontekście powyższego należy dostrzec, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w X będąca przedmiotem rozpoznawanej skargi została wydana w dniu [...] maja 2014 r., a samo postępowanie podatkowe zostało wszczęte na podstawie postanowienia z dnia [...] stycznia 2013 r. Z akt sprawy nie wynika, by zaistniały jakiekolwiek okoliczności skutkujące zawieszeniem czy też przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Należy zatem uznać, że już wszczęcie postępowania podatkowego i w konsekwencji wydanie i doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Norma wynikająca z powyższego przepisu nakazuje umorzenie postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, a w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przytoczony przepis w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu I instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy przed zapłatą podatku [tak: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 1017/14, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. W świetle wyżej przytoczonego przepisu procesowym skutkiem upływu terminu przedawnienia jest bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania podatkowego, które musi zakończyć się decyzją orzekającą o umorzeniu postępowania. Jak wskazano w uchwale NSA z dnia 29 września 2014 r. sygn. akt II FPS 4/13 (dostępnej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W przytoczonej powyżej uchwale podzielono pogląd wyrażony przez NSA we wcześniej z jego uchwał, mianowicie w uchwale z dnia 3 grudnia 2012 r. sygn. akt I FPS 1/12. W tym miejscu warto wskazać, że stosownie do brzmienia art. 269 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej w skrócie "p.p.s.a."), jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Jak podnosi się w orzecznictwie przytoczony przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego [por.: postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 1518/14 oraz wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt I GSK 199/12, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl]. Oznacza to zatem, że dokonana przez NSA wykładnia art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej jest dla Sadu rozpoznającego niniejszą sprawę wiążąca. Należy zaznaczyć, że procesowym skutkiem upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego będzie konieczność uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu powołanej powyżej uchwały NSA o sygn. II FPS 4/13 wskazano, że w art. 233 Ordynacji podatkowej określono rodzaje rozstrzygnięć, jakie może wydać organ odwoławczy. Wśród nich wymieniono również możliwość uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania. Mając zatem na uwadze, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2007 r. wygasło na skutek przedawnienia, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji należało uchylić. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. W toku ponownego postępowania Burmistrz Miasta i Gminy P. będzie zobowiązany do wydania decyzji, w której umorzy postępowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135, a także art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.