I SA/Po 1284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 19 listopada 2014 r. P. R., reprezentowany przez adwokata, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. W petitum skargi wniesiono także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawca podniósł, że w sprawie ziściły się obie przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). Zdaniem skarżącego, decyzja, która nakłada obowiązek zapłaty w kwocie blisko miliona złotych niewątpliwie spowoduje poważną szkodę w jego majątku, a jej wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Prowadzenie egzekucji, co do tak znacznej kwoty, nawet w przypadku gdy decyzja zostanie uchylona i wpłacona kwota podlegać będzie zwrotowi, niewątpliwie spowoduje poważne szkody. W ocenie skarżącego, szkody te niewątpliwie będą miały charakter nieodwracalny, gdyż późniejszy zwrot pieniędzy nie spowoduje, że wszelkie utracone korzyści zostaną jemu zrekompensowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Należy bowiem zauważyć, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie, należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłaby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał w treści złożonego wniosku konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego istotną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia bowiem wymaga, że do wykazania realnej możliwości ziszczenia się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawcza powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a tego skarżący nie uczynił. Sąd zauważa, że skarżący jedynie w sposób bardzo ogólny stwierdził, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poważną szkodę w jego majątku, a szkoda ta niewątpliwie będzie miała charakter nieodwracalny, gdyż późniejszy zwrot pieniędzy nie spowoduje, że wszelkie utracone korzyści zostaną jemu zrekompensowane. Zaznaczyć jednakże należy, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów, które potwierdziłyby lub uprawdopodobniłyby możliwość wystąpienia w jego majątku szkody z uwagi na prowadzenie wobec niego egzekucji. Ponadto Sąd akcentuje, że wbrew twierdzeniom skarżącego, wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją wynosi łącznie kwotę [...] zł, co nie koreluje z podaną przez niego we wniosku kwotą "blisko miliona złotych". W związku z powyższym Sąd uznał, że na podstawie zawartych we wniosku ogólnikowych stwierdzeń dotyczących sytuacji skarżącego nie sposób przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody. Tym samym skarżący uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd wyjaśnia, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Godzi się także zauważyć, że potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.